‫بامابین تقدیم می‌کند ‫.:: Bamabin.com ::.
‫«شزم! خشم خدایان»
‫مترجمان: «حامی مغیثی و تارخ علی‌خانی» ‫در تلگرام: Timelordsubs@ و aManofWar@
‫این افسانه حاکی از جنگجویان دلیریه...
‫که کوچکترین بیم و هراسی در دل نداشتن.
‫باورتون هم نمی‌شه که ‫چه سلاح‌هایی در دست داشتند.
‫که می‌رسیم به گل سرسبد نمایشگاهمون،
‫یعنی عصای اساطیری خدایان.
‫بر اساس داستان هومر،
‫گفته می‌شه این عصا حاوی ‫تمامی قدرت‌های خدایان بوده.
‫عه. خوش اومدید سربازان سرافراز.
‫دیدین گفتم؟
‫موزه واقعا جای باحالیه.
‫مثل پارک تفریحی برای ذهن انسانه.
‫- وای! ‫- خیلی‌خب حالا...
‫لازم نیست جلویی رو هل بدی.
‫همه فرصت می‌کنن حسابی ‫به این عصا نگاه بندازن.
‫اخیرا توسط کارخانه پردازش زباله‌ای،
‫واقع در مناطق خارجی ایالت فیلادلفیا،
‫موفق شد دو نیمه‌ای این عصا رو پیدا کنه،
‫که از جنس مغز چوب نایابیه...
‫که به مدت دو هزار ساله جایی مشاهده نشده.
‫گفته بودن انقدر قدرتمند بوده،
‫که سه دستگاه فشرده‌ساز رو شکونده.
‫خیلی‌خب اِم، رفقا. بسه دیگه.
‫راستش ستاره اصلی نمایش منم...
‫بس کنید!
‫بسه! آقا!
‫آقا!
‫آهای!
‫آهای، چی کار می‌کنین؟
‫افسار آشوب رو باز کن.
‫وایستا، وایستا. ‫بدو، بدو، بدو!
‫نه، نه!
‫کمکم کنید!
‫نه!
‫خانم‌ها، می‌شه بذارید من برم؟
‫وای خدا! مواظب باشین!
‫انگار موزه واقعا جای باحالیه.
‫بیا بیشتر بریم موزه.
‫تا زمانی که عصا دو تکه‌ست ‫نمی‌تونیم کاری کنیم.
‫تعداد قهرمانان این دنیا از ما بیشتره.
‫قهرمانان انسان همچنان انسان هستن.
‫ما هم خدایان هستیم.
‫درایت جادوگر رو دست کم نگیر.
‫بدون شک برای محافظت از قدرت خدایان،
‫با ریزبینی به شدت دقیقی،
‫تواناترین و زیرک‌ترین قهرمانانی که...
‫این جهان به چشم دیده رو انتخاب می‌کنه.
‫من واقعا خرم.
‫راستش رو بگم اصلا ‫لیاقت این قدرت‌ها رو ندارم.
‫اصلا من چه سودی دارم؟
‫هم مثل من ابرقهرمان قرمزپوش هست،
‫هم یکی که نمادش رعده،
‫البته من سریعم‌ها، ولی اون سریع‌تره.
‫آکوامن هم که خیلی گنده و مردونه‌ست.
‫بتمن هم خیلی باحاله!
‫ولی من... فقط خودمم.
‫این حرف‌ها رو هم نمی‌تونم به کسی بزنم.
‫چون واسه خانواده‌ام مثل رهبرم،
‫ولی خودم حس می‌کنم...
‫که شایدم.
‫البته خبر داری که من...
‫پزشک اطفالم.
‫درسته؟
‫آره، البته شما رو یکی از مریض‌هاتون...
‫به اسم بیلی باتسون پیشنهاد کردن.
‫حالا مهم نیست.
‫می‌تونی جوری جلوی افکارم رو بگیری...
‫که فقط دیگه توی ذهنم نیان؟
‫خیلی‌خب، گوش کن.
‫باز هم می‌گم پزشک اطفالم، نه روان‌پزشک.
‫ولی از نظر من...
‫انگار دچار سندرم خودویرانگری شدی.
‫معمولا ریشه‌ی این سندرم ‫مال ضربات روحی کودکیه،
‫پس اگه اشکال نداره می‌خوام بپرسم...
‫کودکی‌ات رو چقدر دقیق به خاطر داری؟
‫جوری که انگار همین امروز بوده.
‫ضربه روحی؟ نمی‌دونم راستش.
‫البته پدرم رو که کلا ندیدم.
‫مادرم هم من رو توی کارناوال کریسمس ول کرد.
‫کودکی‌ام بیشتر توی پرورشگاه گذشته،
‫از خونه یازده سرپرست در رفتم،
‫کلی دعوا می‌کردم.
‫یک بار هم جادوگری من رو دزدید،
‫که بهم قدرت‌های فرابشری داد،
‫بعد طرف حتی جلوی خودم افتاد مرد.
‫این‌ها که می‌گی کم نیستن.
‫دکتری هفت دیو رو به بردگی گرفت،
‫تا خانواده‌ام رو گروگان بگیره.
‫ما هم چشم‌هاش رو در آوردیم.
‫بعد همه قدرت فرابشری گرفتن،
‫ولی بقیه الان سرشون به کار خودشون گرمه،
‫فقط هم من مانع پاشیده شدن گروه شدم.
‫خیلی‌خب. بذار این موارد رو مرور کنیم.
‫خب؟ خانواده‌ات طردت کردن.
‫بعد پرورشگاه طردت کرد.
‫الان هم شهری که می‌خوای ازش ‫محافظت کنی طردت کرده.
‫من که نگفتم شهر خودم طردم کرده.
‫«شهر او را طرد کرده!»
‫این که روزنامه تریبیونه. ‫کسی اصلا دنبالش نمی‌کنه.
‫- من می‌کنم. ‫- حالا بگذریم، خیلی‌خب...
‫بابت زحماتی که کشیدی ممونم، ‫ولی الان کلی مشکلات مهم‌تر دارم.
‫مورد گروگان‌گیری تروریستی پیش اومده...
‫- گروگان‌گیری؟ ‫- آره بابا.
‫[مأموریت شکست خورد. ‫گروگان‌ها کشته شدند.]
‫بلد نیستم بازی کنم!
‫چرا کل بازی‌هامون جنگیه؟
‫مثل تمرینی برای شغل دوممونه.
‫جدی می‌گم.
‫استراتژی ارتشی یاد می‌گیریم. ‫یا هماهنگی اعضای گروه،
‫که هر کدوم قدرت خودش رو داره.
‫دشمنش هم براش ناشناخته‌ست.
‫می‌دونم حرفم مسخره‌ست،
‫ولی مدام به خونمون صاعقه می‌خوره لئو.
‫باور کن.
‫اصلا مگه خودت همیشه نمی‌گفتی کار گروهی؟
‫ولی ما که تفنگ لازم نداریم!
‫دارلا.
‫همینه. خودشه.
‫- خودمون تفنگیم. ‫- دارلا!
‫چرا توی جیب من اسمارتیز بود؟
‫می‌خواستم غافلگیرت کنم.
‫غافلگیر شدم.
‫هوم، این هم اخیرا خیلی دمدمی شده.
‫پس فکر کردی چرا توی جیبش اسمارتیز گذاشتم؟
‫یوهو! همینه.
‫پس این ارتش تک‌شاخ...
‫- قراره چنگیز خان رو بکشه؟ ‫- آره.
‫تک‌شاخ که واقعی نیست.
‫بهش می‌گن تاریخ حدسی یوجین خان. ‫درموردش تحقیق کن.
‫بیلی، نمی‌شه که بذاری و بری.
‫شخصیتت می‌میره!
‫یوهو!
‫- دیدی؟ ‫- آره.
‫گفتم اگه امتحانش کنی...
‫حتما توش وارد می‌شی.
‫آره، دارم تأثیر مثبتش رو می‌بینم.
‫قضیه چیه؟
‫داداش، چی کار می‌کنی؟
‫کد ۱۰-۹۹ احتمالی داریم.
‫چند شکاف روی پل گزارش شده.
‫کابل‌های پل خراب شدن.
‫تمام واحدها به پل فرانکلین عازم بشن.
‫چه آهنگ خفنی گوش می‌دی فردی.
‫قشنگه، مگه نه؟ ‫ملودیش آدم رو به وجد میاره.
‫بهتره اجرای گروهشون رو ببینم.
‫من هم باهات هم‌نظرم.
‫گمونم بتونیم بلیت کنسرتش رو بگیریم.
‫ولی دو تا. شیش تا بلیت نداریم.
‫یا همه یا هیچ‌کس. قانونمون همین بود.
‫من که همچنان قراره عقبی راه برم.
‫پس آخرین فرصتت رو بهت می‌دم.
‫بیلی باتسون، بیا دنبالم.
‫نه، نه، نه!
‫پسر، عجب روز قشنگی ‫برای چرخ زدن توی فیلادلفیائه!
‫شوخی می‌کنی؟
‫- کار من آخرشه. ‫- دوباره؟
‫- خیلی‌خب. ‫- خدا کنه ارزشش رو داشته باشه.
‫عه، عه! کجا می‌رید؟
‫اِم...
‫با جرم و جنایت بجنگیم دیگه.
‫- خیلی‌خب. ‫- خداحافظ مامان.
‫- خداحافظ مامان.
‫- خداحافظتون. ‫- خداحافظ رزا.
‫بهش وقت بده.
‫حاضرید؟
‫شزم!
‫وای خدا.
‫الانه که بشکنه!
‫بدوید!
‫♪ منتظر قهرمانی‌ام ♪
‫♪ به امید رسیدن قهرمانی ‫روزهام رو سپری می‌کنم ♪
‫نه، نه، نه.
‫اذیتم نکن! واقعا موقع گوش دادن این آهنگ...
‫یهویی اومدم نجاتت دادم؟
‫نکن! دارمت، دارمت.
‫اصلا نترسید. کاپیتان همه‌فن‌حریف اومده.
‫وای.
‫شوخی کردم. خیلی هم آسونه.
‫سلام!
‫وای خدا. گربه!
‫وای! چقدر نازن!
‫یعنی تنهامون گذاشت؟
‫خیلی‌خب، راه میفتیم.
‫- چیزی نیست. ‫- نه، نه، نه، خودم دارمت!
‫ایشون دستیارمه. ‫اسمش کاپیتان همه‌فن‌حریف جوانه.
‫آهای! جوان چیه؟
‫بهتره محکم بچسبید بهم.
‫همه امن و امانن.
‫ترکوندی ماری.
‫جمع بشید بروبچ فامیل!
‫خب، قضیه از این قراره.
‫همچنان یک کار برامون مونده...
‫اون هم اینه که نذاریم این پل فرو بریزه.
‫پل بن فرانکلین فرو ریخت.
‫خوشبختانه تلفات جانی به بار نیاورد.
‫البته به لطف قهرمانان محلی خودمون،
‫که یکیشون الان اینجاست.
‫خوشحالم توی برنامه‌تون هستم نانسی.
‫دیگه چه می‌شه کرد؟ ‫کاریه که از دستمون بر میاد.
‫درسته. چه حسی دارین که بهتون...
‫لقب «فکاهیون فیلادلفیا» دادن؟
‫علی‌رغم اینکه عنوان اصلیمون نیست،
‫هیچ حسی بهش نداریم. ‫اسم اصلیمون این نیست.
‫آره، ولی نکته مهم اینه که...
‫مشکل این ملت چیه؟
‫تا حالا شده...
‫می‌رم به بچه‌ها سر بزنم.
‫لابد دیگه. خدا می‌دونه چه کارهای بدی کردن.
‫حتما تیو کار موادن، نه؟ ‫یا موقع ویپ کشیدن...
‫واسه تیک‌تاکشون سلفی می‌گیرن.
‫آها.
‫بچه گربه‌ست؟
‫نه.
‫[آیا مرد صاعقه‌ای و واندر وومن توی ابررابطه هستن؟]
‫[فروپاشی پل؛ گروه ابرقهرمان محلی ‫مردم را نجات داد، ولی پل را نه.]
‫[لانه]
‫[هیچ‌جا کمد خود آدم نمی‌شه.]
‫اسمت رو می‌ذارم «تانی».
‫[شیمی آلی]
‫«پل را ویران کردند»؟ جان؟
‫عدم نجات دادن با خراب کردن فرق داره. ‫اشتباه می‌کنم؟
‫نکنه دارم اشتباه می‌کنم؟ ‫بماند که بی‌شمار آدم نجات دادیم.
‫صد و شصت و دو نفر نجات دادیم. ‫«بی‌شمار» هم نیستن.
‫منظورم از لحاظ احساسی بود...
‫مری.
‫یوجین کجاست؟
‫همیشه کجاست؟
‫داره توی اتاق درب‌ها نقشه می‌کشه.
‫یوجین!
‫آهای داداش، کجایی تو؟
‫[مواظب سگ عنکبوتی باشید]
‫آهای یوجین.
‫[سرزمین پریان]
‫[ایمن شده]
‫آهای! با یوجین قرار ملاقات داشتم!
‫آخ.
‫دیر کردی.
‫از جات تکون نخور.
‫[سوخت کابوس]
‫خیلی‌خب بروبچ فامیل. ‫بریم تو کارش.
‫خب، روز بزرگی بود.
‫پل بزرگی هم بود. ‫چند جا سوتی دادیم، درسته؟
‫الان قراره روی سوتی‌هامون تبدیر کنیم.
‫ماری.
‫من با شیمی آلی تفکر عمیق می‌کنم.
‫این حرف کساییه که دوستی ندارن.
‫اتفاقا اگه می‌رفتم دانشکده...
‫می‌تونستم دوستی داشته باشم.
‫اتفاقا این حرف هوشمندانه...
‫از دهن آدم‌های باهوشی میاد...
‫که لزومی نداره برن دانشکده.
‫خب،
‫برمی‌گردیم سراغ نوارمون.
‫خب بچه‌ها، همونطور که می‌بینید...
‫شروعمون خیلی خیلی قوی بود، خب؟
‫بهترین انسجام و انرژی رو ‫از خودمون نشون دادیم.
‫محشر بود!
‫عه، شرمنده مربی. ‫باید برم دنیای واقعی.
‫نه، نه، نه. هنوز کنفرانسم تموم نشده.
‫می‌دونم جزوه خلاصه‌اش رو بهم بده.
‫باید قبل شام کمی پرواز کنم.
‫- احساس آرامش می‌گیرم! ‫- باشه، جزوه خلاصه نداریم.
‫همه‌مون با هم پرواز می‌کنیم. ‫خیلی هم عالی.
‫باید درجه سموم این مایع رو بررسی کنم،
‫چون بدنم داره... گزگز می‌کنه.
‫عه، بازی فیلادلفیا شروع شده.
‫من هم می‌رم بیس‌بالم رو نگاه کنم.
‫درستش اینه تانی رو برگردونم.
‫بی‌خیال! قضیه چیه؟
‫می‌شه بگید قضیه‌تون چیه؟ ‫یا همه یا هیچ‌کسه بچه‌ها!
‫نگو که کار داری...
‫واقعا کار دارم.
‫تو که حتی شاغل نیستی.
‫حتی واندر وومن شغلی نداره!
‫- بس کن. ‫- جدی می‌گم.
‫فکر کردی با موی دم‌اسبی و عینک...
‫جوری که کسی نشناسش...
‫مثلا واسه خودش حسابداریه؟
‫بسه. تو داری زیادی سخت می‌گیری.
‫صرفا چون فردی می‌خواد ‫ده دقیقه تنهایی پرواز کنه،
‫دلیل نمی‌شه بخواد عین مامانت تنهات بذاره.
‫یا اینکه من بخوام برم دانشکده...
‫به معنی ترک کردن خانواده‌مون نیست.
‫آها. باشه پس.
‫باز بحث دانشکده شد. ‫حالا فهمیدم قضیه چیه.
‫آره.
‫واقعا متوجه رفتارت نیستی؟
‫پنج ماه دیگه هفده سالت می‌شه.
‫قرار که نیست بیرونم کنن. ‫تو رو که بیرون نکردن.
‫ویکتور و رزا که عین فرشته‌ان، ‫ولی باید مثل من...
‫سن قانونی‌ات رو توی پرورشگاه بگذرونی.
‫آره، درک می‌کنم. ‫خودم روالش رو بلدم، خب؟
‫واقعا؟
‫ویکتور و رزا توی اجاره خونه موندن.
‫دیگه هم کمک‌هزینه مسکن بهم نمی‌دن،
‫که به زودی مال تو هم قطع می‌شه.
‫برام مهم نیست واندر وومن ‫شغلی داره یا نه.
‫من می‌خوام مفید باشم.
‫بیلی، تمام انسان‌های دنیا...
‫یک روز باید تصمیم بگیرن ‫که شغلی پیدا بکنن،
‫یا از خونه برن.
‫هیچ‌چیزی ابدی نیست.
‫البته... ناسلامتی اینجا به معنای واژه ‫اسمش «صخره ابدیت»ئه.
‫پس مسلما بعضی چیزها ابدی هستن.
‫بذارید همین جا بمیرم.
‫عه، ولی با خودمون کادو آوردیم.
‫جادو می‌کنین.
‫امکان نداره.
‫جادو از این جهان پاک شده بود.
‫آره. درست بعد اینکه جنابعالی ‫از هسته پدرمون دزدیدیش.
‫از تمام خدایان این جهان دزدیدیش.
‫از من دزدیدیش.
‫یادت نیست با خودت چی بردی؟
‫یادت نیست قدرت من چی بود؟
‫قدرت عناصر بود.
‫نه، من طلسم بازدارنده‌ای ساختم...
‫تا پای شما به جهان انسان‌ها باز نشه.
‫فقط به شرطی شما می‌تونید ‫از طلسم بازدارنده رد بشید...
‫که یکی این رو بشکنه؟
‫چطوری...
‫قهرمان کجاست؟
‫عصای پدر ما با دستان تو ساخته شد،
‫با دستان تو هم ترمیم می‌شه.
‫من هم بهتون گفتم... ‫حاضرم بمیرم ولی بهتون کمک نکنم.
‫حالا... خودت به زبون بیارش.
‫عمرا. عمرا اگه بگم.
‫عمرا که وعده خامه.
‫به زبون بیارش.
‫شزم!
‫حالا بریم دنبال خوش‌گذرونیمون.
‫خوش‌گذرونی مال بچه‌هاست عزیزم. ‫ما توی جنگیم.
‫- وای خدا. ‫- یا خدا.
‫- معذرت می‌خوام! ‫- ببخشید!
‫نه، تقصیر من بود!
‫نه، تقصیر من بود. حالت خوبه؟
‫- من که خوبم. ‫- خیلی‌خب.
‫- من همیشه خوبم. ‫- خوبه.
‫راستی، تو می‌دونی این کجا می‌شه؟
‫خانم ساندرزه!
‫آره، معلومه...
‫می‌خواستم بگم آره. ‫صدام خروسی شد. عجیبه.
‫نه، اصلا فکرش هم نکن. ‫اگه حالت بهتر می‌شه...
‫باید بگم در مقایسه با...
‫سرخ شدن الانت چیزی نیست.
‫من وقتی اعتماد به نفس دارم، سرخ می‌شم.
‫ایناهاش.
‫- سلام. ‫- دختر جدیده تویی؟ تازه اومدی؟
‫- آره. ‫- من برتم. این هم بورکه.
‫ببین، اگه چیزی لازم داشتی...
‫رو ما حساب کن. حلش می‌کنیم.
‫برت و بورک برایر هستن.
‫رو ما حساب کن چیه؟ ‫اختلال خودپسندی دارین؟
‫تازه عفونت کلامیدیا هم دارن.
‫هر چقدر بخوای برات دارن.
‫ایشون پسر تحت حمایت تاندرکرکه.
‫خیال کرده دیگه خیلی بزرگ شده.
‫آره، جای خودش رو نمی‌دونه.
‫اتفاقا می‌دونم. جام توی آشغالیه.
‫چون من بوی زباله انسانی می‌دم.
‫متوجه شدین؟ ناسلامتی برند عطرش مال خودتونه.
‫فریمن باز افتاد که.
‫عه، اینجا رو باش!
‫- من هم ابرقهرمان شدم. ‫- ایول!
‫آشغالی رو کی گذاشته اینجا؟
‫امان از سرایدار مدرسه.
‫بلند شو دیگه، چی کار می‌کنی؟
‫یالا.
‫نمی‌خوای درستش کنی؟
‫آره، گمونم برای همین افتاد.
‫- آره. ‫- خداحافظ دختر جدیده.
‫خدایا، مرسی آقای گیکل.
‫تشکر نکن. من هم وقتی دانش‌آموز بودم،
‫اون سطل آشغال عین خونه دومم بود.
‫آهای.
‫تو می‌دونستی قراره برات قلدری کنن،
‫ولی همچنان درگیر شدی.
‫اصلا من اینجوری خودم رو سرگرم می‌کنم.
‫هرچقدر بامزه‌تر باشم...
‫بیشتر مشت می‌خورم.
‫خب، من رو که خندوندی.
‫پس...
‫قهرمانی.
‫نکنه نمی‌خوای تا کلاس همراهیم کنی؟
‫تا کلاس؟ که چی بشه؟ نه بابا.
‫واقعا لازمه بکنم؟ می‌کنم!
‫مرسی.
‫خب، از اول می‌پرسم.
‫«پسر تحت حمایت تاندرکرک» چیه؟
‫آره. راستش بحثش خیلی مفصله.
‫ولی مدتی پیش من توی بوفه مدرسه،
‫اتفاقی با چند تا ابرقهرمان ناهار خوردم.
‫وایستا ببینم، اون پسره که می‌گن ‫با ابرقهرمان‌ها دوسته...
‫- خودتی؟ ‫- آره.
‫بعد همچنان برات قلدری می‌کنن؟
‫متأسفانه. چون صرفا آشنای باحال داشتن،
‫به این معنی نیست که ‫خود اون آدم هم باحاله.
‫به نظر من که خیلی باحالی.
‫فردی!
‫اسمم فردیه...
‫ببخشید. لحنم خیلی عجیب و بلند بود. ‫اسمم فردیه...
‫حالا با تن معمولی گفتم.
‫من آنم.
‫آن.
‫- ایول! ‫- وسط خال.
‫آهای، برو عصات رو درست کن دیگه!
‫چته؟
‫خوبه کوچولو. آفرین.
‫حالا برو مسبب اصلی‌اش پیدا کن.
‫وای. اِم...
‫خوشحالم چنین حسی داری.
‫جدی می‌گم، آخه اینجا رو ببین...
‫محیط رمانتیکی داریم،
‫شامپاین گرون‌قیمت، ‫بشقاب بزرگ و غذای کوچیک.
‫مشخصه کاملا سنگ تموم گذاشتی.
‫خوشم اومد. کاملا... جدی می‌گم.
‫ولی گمونم فعلا آمادگی...
‫تعهد توی رابطه رو ندارم.
‫وایستا، وایستا، وایستا. ‫نه، مسئله تو نیستی.
‫باور کن مسئله تو نیستی، خب؟ ‫ببین...
‫می‌دونم کل دنیا می‌خواد ‫شاهد چنین رابطه‌ای باشه.
‫بین من و تو.
‫جفتمون که به همدیگه میایم. ‫خدایان جذابی هستیم.
‫می‌خوان تو خانم شزم بشی.
‫فقط ترسم از اینه که...
‫همه‌شون رو ناامید کنم، متوجهی؟
‫چون خودت هم ناامید می‌کنم.
‫اصلا به جهنم. بیا امتحانش کنیم.
‫بیا این رابطه رو امتحان کنیم.
‫شاید بهتر باشه که...
‫با بوسه‌ای رسمیش کنیم.
‫بیلی باتسون!
‫تو واقعا قهرمان احمقی هستی.
‫چی شد... این چه وضعشه؟
‫صورت خوشگلت کجا رفت؟
‫مگه تو نمرده بودی؟
‫از اون‌طرف جهان دارم بهت هشدار می‌دم.
‫دختران اطلس دارن میان سراغت.
‫دختران اطلس؟
‫می‌خوان جهان شما رو خراب کرنن،
‫همچنین تمام نسل بشر رو تا ابد...
‫- توی گودال عذاب بی‌پایان شکنجه بدن. ‫- گمونم بهتره...
‫این موارد رو یادداشت کنم.
‫- ساکت باش! ‫- باشه، باشه.
‫خودت می‌دونی چی کار کردی.
‫حتی از انتخاب کردن تو پشیمونم.
‫به خاطر توئه که...
‫که طلسم بین جهان‌ها نابود شده.
‫الان هم میفتن دنبال خودت.
‫دنبال خانواده‌ات.
‫هوم؟
‫دارن میان. گوش کن بیلی.
‫سرنوشت دنیات به این حرفم بستگی داره.
‫تنها کاری که نباید اجازه بدی،
‫که این دختران اطلس انجام بدن، ‫اینه که...
‫آهای فردی.
‫نه، انجام دادم. این هم انجام دادم.
‫جعل چک؟ شوخیت گرفته؟
‫سرقت مسلحانه ماشین؟
‫گمونم دلم این یکی رو می‌خواد.
‫شزم!
‫یوهو!
‫نوش جان.
‫سلام.
‫- عه سلام! ایول... سلام. ‫- سلام.
‫اِم، می‌خوای اگه وقت داری...
‫بهم نشون بدی کجا باهاش ناهار خوردی؟
‫عه، آره بابا. حتما.
‫- آره. بیا دنبالم. ‫- باشه.
‫خلاصه اون میز تهیه.
‫خلاصه نشسته بودم...
‫اینجا نشسته بودم. ‫اون هم دقیقا...
‫اونجا نشسته بود.
‫- اینجا؟ ‫- دقیقا اونجا بود، آره.
‫- شرمنده. داداش نظارت‌گرمه. ‫- [پیغام جدید از بیلی]
‫من هم از این‌ها دارم. البته خواهرمه.
‫همیشه باید بدونه کجام.
‫درسته.
‫واقعا درکت می‌کنم.
‫اون هم حس می‌کنه از من عاقل‌تره.
‫حتی وقتی که خلافش رو ‫بهشون ثابت می‌کنی؟
‫دقیقا. البته من واقعا دوستش دارم.
‫مسئله که اون نیست. ‫صرفا دلمون نمی‌خواد یک نفر...
‫مرتب توی زندگیمون سرک بکشه.
‫- اون از وقتی بیدار می‌شیم. ‫- آخه بچه که نیستیم.
‫نه بابا! من یک ماه کوچیکترم. ‫دقیقا یک ماه بزرگتره.
‫اصلا مگه مجبوریم که ‫همیشه کنار همدیگه باشیم؟
‫نه!
‫وای! بیلی...
‫چه تصادفی! اِم...
‫الان داشتم به دوستم آن...
‫- می‌گفتم چقدر آدم خوبی هستی. ‫- باید صحبت کنیم.
‫باید صحبت کنیم. ‫عاشق اینه صحبت کنیم.
‫- همه‌اش حرف می‌زنه. ‫- فردی.
‫- باید باهاش حرف بزنم. زود میام. ‫- باشه.
‫مگه خودت نگفتی جادوگره نابود شد؟
‫نگفتی پوستش از صورتش جدا شد؟
‫خودم دیدم که تبدیل به خاکستر شد.
‫- آره، انگار مرگش حتمی بوده. ‫- نمی‌دونم.
‫آره، الان هم توی رویاهام می‌بینمش.
‫فردی، مشخصه می‌خواد ‫پیغامی بهم برسونه.
‫شاید قدرت‌های فرافکنی اختری باشه.
‫- یعنی چی؟ ‫- یعنی تو رو عین اوبی‌وان کنوبی کنه.
‫- اون هم از دنیای دیگه. ‫- دیگه کافیه،
‫بعد مدرسه جلسه فوری می‌ذارم.
‫- می‌خوام تو هم باشی. ‫- مگه جای دیگه‌ای هم دارم که برم؟
‫- چیه؟ ‫- پسر...
‫[کاپیتان همه‌فن‌حریف ‫کامیون زرهی را منفجر کرد.]
‫خب، اولا که من منفجرش نکردم!
‫خودش داشت منفجر می‌شد، بعد هم...
‫از کدوم نشریه‌ست؟ تریبیونه؟ ‫چون خبرش دروغه!
‫فردی، ما فقط یه قانون داشتیم.
‫یا همه یا هیچ‌کس.
‫که البته قانون مسخره‌ایه.
‫یه دختره مدام باهام حرف می‌زنه بیلی.
‫گفتم دختر. اون هم برای اولین بار.
‫گمون نکنم شانسی باهاش داشته باشم،
‫ولی اگه مدام سرت توی زندگیم باشه،
‫نمی‌تونم بفهمم شانسی دارم یا نه!
‫لطفا برای جلسه باش فردی.
‫باشه. هوم...
‫راستی، دختره خواهری داره.
‫از اون نظارت‌گرهای دیوانه‌ست.
‫گمونم لنگه همدیگه‌این.
‫گمونم حتی عاشق طرف بشی.
‫ببینید بروبج فامیل...
‫می‌دونم حرفم مسخره‌ست.
‫دقیقا هم نمی‌دونم که...
‫حرفش چه معنی داشت.
‫ولی حسابی عصبانی بود،
‫صداش رو بلند کرده بود ‫و گمونم می‌خواست هشداری بده.
‫کلی خزعبلات درمورد...
‫جهان و دنیای جادوگران بلغور کرد.
‫مجبوری انقدر بلند حرف بزنی؟
‫آره ماری، چون اونقدر هم بلند نیست.
‫گمونم برای صحبت توی محیط بسته ‫خیلی هم تن مناسبیه.
‫قضیه چیه؟ حالت خوبه؟
‫- آره. ‫- چرا عینک آفتابی زدی؟
‫امروز صبح رفتی چشم‌پزشکی؟
‫نمی‌دونم، ظاهرا مری رفته پیش چشم‌پزشک،
‫ولی دیشب خواسته بره اونجا، ‫کلی هم خوش‌گذرونی کرده.
‫اتفاقا، خیلی هم بهم خوش گذشت.
‫با افراد هم‌سن خودم آشنا شدم، ‫از اوقاتم لذت ببرم.
‫توی چشم‌پزشکی دوست پیدا کردی؟
‫نه، یعنی...
‫آره، حالا می‌شه برگردیم سر قضیه؟
‫ببینید، سرم داد می‌زد...
‫می‌گفت که دختران اطلس...
‫قراره بیان سراغمون.
‫حالا ببینید من چی پیدا کردم.
‫«دختران اطلس فرزندان...»
‫«تایتان‌های اطلس هستند.»
‫این بخشش که واضحه،
‫همچنین نیکس، که خدای شب و مرگه.
‫حالا شب به خودی خودش که بد نیست.
‫بعدش گفتم «مرگ».
‫بده ببینم.
‫«دختران محافظ درخت افسانه‌ای زندگی هستند،»
‫«که سیب‌های طلایی بار می‌دهد ‫و شامل بذرهای زندگی برای...»
‫«زاد و ولد دنیایشان است،»
‫«که محافظش یک...»
‫- «...اژدهاست». ‫- خب حالا.
‫یهویی برام جالب شد.
‫همین رو می‌گم دیگه!
‫چون از طرفی خیلی ترسناکه،
‫- از طرف دیگه... اژدها داره! ‫- اژدها داره.
‫ماری. به نظرت چی کار کنیم؟
‫نمی‌دونم راستش. تو جلسه گذاشتی.
‫آره، باشه. درسته. ولی باید ‫به نتیجه واحدی برسیم.
‫بعد هم به نظرم...
‫شما نقشه‌های بهتری از من ارائه می‌دین.
‫جادوگره زیاد واضح راهنمایی‌ام نکرد، خب؟
‫من از خیلی چیزهای اینجا سر در نمیارم.
‫مثل اون اتاق درب‌ها، ‫یا اون ویولنی که...
‫مدام در حال سوختنه، ‫که از قضا خیلی هم ترسناکه،
‫ولی محیط اینجا رو گرم و دنج می‌که.
‫حتی بهم اسم ابرقهرمانی هم نداد.
‫حالا نمی‌گم خودم تلاشی نمی‌کنم.
‫ولی واقعا بهم کمکتون نیاز دارم.
‫عه، من شاید یکی رو بشناسم ‫که بتونه کمکمون کنه.
‫شوخی نکن. اینجا چراغ داشت؟
‫شوخی نکن.
‫من داشتم نقشه کل لانه رو می‌کشیدم...
‫بعد تو از اینجا خبر داشتی؟
‫چرا ازمون مخفی کردی؟
‫از دست این کارهات.
‫- وای! ‫- «وای» چیه؟
‫- چی دیدی؟ ‫- نگاه کن!
‫سلام استیو.
‫چی؟ اسم قلمه رو گذاشتی استیو؟
‫آره. چون شبیه «استیو»ها بود.
‫خیلی شبیه «استیو»هاست.
‫- «جنایت و مکافات»، شرح کتابی از پدرو پنیا؟ ‫- آره.
‫پدرو.
‫- این دیگه تقلبه. ‫- همه‌چیز رو می‌دونه.
‫- هوم. ‫- جدی می‌گم، ازش بپرس.
‫یعنی می‌شه ازش پرسید؟
‫- تقریبا. ‫- چه باحال. اجازه بده.
‫استیو، ما دنبال اطلاعاتی...
‫درمورد دختران اطلس هستیم.
‫می‌شه توی این مورد کمکمون کنی؟
‫ این‌ها اسم کتابه. ‫- خیلی‌خب.
‫پس از این فهرست کتابی برمی‌داریم.
‫فردی کجاست؟ آخه وقتی که ‫بحث اسطوره‌شناسی می‌شه...
‫خوراکش این چیزهاست.
‫من هم دیگه نمی‌دونم فردی ‫جدیدا وارد چه خط‌هایی شده.
‫راستش من تا حالا اینجا نیومده بودم.
‫دروغ نگو. اتفاقا همین جا با...
‫رفقای ابرقهرمانت می‌پری، نه؟
‫نه، جدی می‌گم. اصلا چرا باید... ‫چرا باید بیان اینجا؟
‫البته آره، اینجا که میان. ولی آخه...
‫حالا واقعا می‌شناسیشون؟
‫یا عین اون پسرهایی که برای ‫جلب توجه می‌گن با فلان دختر بودن؟
‫کولِت رو می‌گی؟ من و اون که...
‫دیگه رابطه‌مون اونقدر جدی نیست.
‫می‌خوای با یکیشون آشنا بشی؟
‫چطوری آشنا بشم؟
‫مثلا همین الان باهاشون صحبت کنی.
‫به نظرم این واکنشت یعنی آره.
‫امروز هم روز خوش‌شانسیته...
‫چون قراره به جذابه‌شون پیام بدم.
‫اون دختره؟
‫- نه، اون پسر جذابه. ‫- یعنی این؟
‫یا این؟
‫البته این مسائل که سلیقه‌ایه، ولی...
‫کاپیتان همه‌فن‌حریف معمولا ‫طرفدارهاش بیشتره...
‫حالا مسئله خاصی نیست.
‫شوخیت گرفته فردی؟
‫چون واقعا نیازی ندارم که بهم اثباتش کنی.
‫نه، شوخی نکردم. اتفاقا...
‫همین الان به زنگ می‌زنم. ‫همین الان می‌زنم.
‫تو جایی نرو، اونجا بمون.
‫سلام کاپیتان همه‌فن‌حریف. چه خبرها؟
‫رفیقت فردی زنگ زده. آره.
‫یادته یک بار جونت رو نجات دادم؟
‫نه، نه. دفعه بعدش رو می‌گم.
‫آره.
‫خلاصه می‌خواستم لطفی بهم بکنی.
‫گمونم شما آن هستین.
‫وای خدا.
‫شنیدم دوست فردی هستین.
‫درست شنیدین، بله. ‫شما چطوری...
‫شاید من کسی باشم که قدرت فرابشری داره،
‫ولی اون پسرک...
‫قهرمان واقعیه.
‫آره. یعنی واقعا...
‫تا حالا کسی رو مثلش ندیدم.
‫خیلی... صادقه.
‫خون‌گرم و بامزه‌ست.
‫- ویژگی‌های خوبی داره. ‫- آره.
‫شما چطوری آشنا شدین؟
‫توی کامیک‌کان.
‫- کمیک‌کان چیه؟ ‫- چی؟
‫طبق نوشته‌های این کتاب،
‫انسان‌ها از منظر خدایان خادم بودن،
‫ابزار بازی کردن خدایان بودن،
‫فرزندان مستحق تنبیهشون بودن.
‫مرسی استیو.
‫تا اینکه سرکشی رخ داد ‫و انسان‌ها بر علیه خدایان شدن.
‫الان دارم درموردش می‌خونم.
‫ظاهرا تمام این قضایا...
‫حول محور سلاح قدرتمندی می‌چرخه.
‫یعنی اطلس، که مسلما...
‫می‌شه پدر دختران اطلس.
‫با چوب درخت زندگی عصایی می‌سازه،
‫که با این عصا قدرت‌هایی ‫به خدایان مخصوصی می‌داد،
‫همچنین قدرت‌هایی رو از عده‌ای می‌گرفت.
‫یعنی قدرت‌های فرابشری اطلس، ‫توی این عصا نهفته؟
‫آره، دقیقا. می‌شه گفت ‫برای جادو مثل باتری عمل می‌که.
‫ولی بعد اوضاع خراب شد،
‫چون شورایی از جادوگران انسان جمع شدن،
‫عصای اطلس رو ازش دزدیدن.
‫بعد سعی کردن قدرتش رو مال خودشون کنن.
‫بعد که دستشون بهش رسید، ‫رفتن سراغ خدایان دیگه...
‫بچه‌ها، جادوگره همینه! ‫این رو می‌شناسم.
‫همون جادوگریه که می‌شناسم!
‫اینجا چی نوشته؟
‫«تبدیر سلیمان،»
‫«توانمندی هرکول، استقامت اطلس،»
‫«قدرت زئوس، شهامت آشیل،»
‫با «سرعت مرکوری». ‫این قدرت‌ها رو دزدیده بودن.
‫نه.
‫[حروف اول هر اسم: شزم]
‫وای، بچه‌ها.
‫معنی اسم‌هاشون اینه.
‫از چیزی که فکر می‌کردم خیلی باحاله،
‫برداشت من ازش خیلی مسخره بود.
‫گمونم از یکی از قدرت‌های نامبرده ‫به تو یکی کم رسیده.
‫- این. ‫- [تدبیر سلیمان]
‫معذرت می‌خوام،
‫یعنی نامحسوس داری اشاره می‌کنی،
‫که من کمبود تدبیر دارم؟ ‫اون هم از تدبیر...
‫- سُلی‌مان؟ ‫- آره.
‫شاید بعدا تدبیر پیدا کنی.
‫آخه تو همیشه از ماری می‌پرسی چی کار کنیم.
‫- همینجوری می‌گم. ‫- آره.
‫واقعا حرف‌هاتون ناراحتم کرد.
‫فقط خواستن بدونید.
‫تلفظش هم «سلیمان»ئه.
‫آها.
‫دیگه چه دانشی بهمون اضافه شد؟
‫خب، ظاهرا وقتی عصا حاوی ‫قدرت تماما خدایان شد،
‫جادوگران قلمروی خدایان رو...
‫توی کره‌ای جادویی...
‫تا ابد محصور کردن.
‫جادوشون رو از دنیای ما دور کردن.
‫آها، پس قضیه این بود.
‫آره، خلاصه فکر نکنم همچنان ‫جادوشون از دنیای ما دور باشه.
‫امروز صبح در شهر آتن یونان،
‫صحنه‌ی عجیب و وحشتناکی روی داد.
‫دو خانم که گویی لباس اساطیر ‫یونان بر تن داشتند...
‫عه، عه، عه. این همون عصاست. ‫از کجا پیداش کردن؟
‫پس اون مجسمه‌ها واقعا زمانی آدم بودن.
‫من برام سواله چطوری این عصا ‫سر از اوپا درآورد...
‫که بعد بره توی یونان.
‫عه، معذرت می‌خوام جناب. ‫ببخشید عصاتون رو دزدیدم.
‫می‌خوای پسش بدم؟
‫البته من خودم نصفش کردم و پرتش کردم دور.
‫پس... لابد اینجوری پیداش شده.
‫چی؟
‫یعنی چی که «چی»؟
‫- ولش کردی؟ ‫- خودتون که شاهد بودین.
‫عصا دست خودم بود. ‫بعد بهتون قدرت‌های ماورایی دادم.
‫که قابلتون هم نداره.
‫بعد مجبور شدم بشکنمش تا سیوانا...
‫باهاش کارهای شرورانه نکنه، خب؟
‫با شکستن اون عصا،
‫طلسم بین دنیاها رو شکوندی.
‫که الان خبردار شدیم.
‫تازه الان می‌دونیم چه شکلی هستن،
‫پس وقتی این دو نفر اومدن سراغمون،
‫- می‌دونیم که... ‫- سه نفرن.
‫چی؟
‫اطلس سه تا دختر داشت.
‫کالیپسو، هسپرا،
‫با آنتیا.
‫آن... تیا.
‫راستش من صرفا ابرقهرمان نیستم.
‫شنونده خوبی هم هست.
‫همچنین...
‫حس می‌کنم...
‫احساساتی نسبت به فردی داری.
‫فقط می‌خوام بدونم کی برمی‌گرده.
‫نمی‌خوام چیزیش بشه.
‫آخه آن... دست ما که نیست،
‫که عاشق چه کسایی می‌شیم.
‫چی؟
‫منظور من این نیست.
‫اگه الان پیداش بشه، ‫بدجوری توی خطر میفته.
‫عه، ببین کنارت کیه.
‫کی برای من تهدید محسوب می‌شه؟
‫ما.
‫خیلی‌خب.
‫متوجه منظورتون شدم.
‫بیاید وسط.
‫وای خدا.
‫فردی؟
‫آخ!
‫فردی، من نمی‌دونستم...
‫نمی‌خواستم تو آسیب ببینی.
‫من نیستم که قراره آسیب ببینم.
‫شزم!
‫شزم...
‫- قضیه چیه؟ ‫- خانم...
‫فردی، حالت خوبه؟
‫برین داخل. شما برین آقای گیکل.
‫من خوبم. شما برگردین داخل.
‫شما کی هستین؟ ‫بچه‌تون اینجاست؟
‫چی کار می‌کنی؟ اذیتش نکن.
‫حتی دستم هم بهش نمی‌خوره. ‫بهت قول می‌دم.
‫آقای گ... چی شد؟
‫بهت چی گفت؟ چی کار می‌کنی؟
‫چی کار می‌کنی؟
‫چی کار... نه، نه، نه!
‫وایستا، وایستا، وایستا! ‫آهای، نه، نه، نه!
‫وایستا، نه، نه، نه!
‫یادم رفته بود چه زود اشکشون در میاد.
‫این چه کاری بود؟
‫چون دم مشکشونه.
‫یعنی چی... ها؟
‫خب پسرک، بگو ببینم بقیه‌تون کجاست.
‫نیازی نیست بگه.
‫بال‌هاش رو بچین آنتیا.
‫آخ.
‫وایستا.
‫باز هم هستن.
‫- عالیه. همه‌شون رو می‌گیرم. ‫- نه.
‫واسه این کار نیومدیم.
‫ما فقط دنبال بذر زندگی بودیم. ‫کوتاه بیا خواهر.
‫باید طبق نقشه عمل کنیم.
‫اگه پدر بود کوتاه نمی‌اومد.
‫پدرمون دیگه فوت شده.
‫حد خودت رو بدون خواهر جان.
‫وگرنه خودم تفهیمت می‌کنم.
‫به شیوه خودمون عمل می‌کنیم، ‫نه به شیوه اون‌ها.
‫حرکتی ازتون سر بزنه...
‫گردن این پسرک رو می‌شکنم.
‫وای فردی.
‫نرو بیلی!
‫بیلی، برگرد عقب!
‫به وسیله عصا قدرت‌هامون رو می‌گیرن.
‫چی؟ چی شد؟
‫ببخشید!
‫معذرت می‌خوام...
‫معذرت می‌خوام، تو خودت رو نجات بده.
‫نه، نه، یا همه یا هیچ‌کس. ‫کنار همدیگه می‌مونیم.
‫هر چقدر می‌خوای تلاش کن، ‫نمی‌تونی ازش خارج بشی.
‫ببینیم خودت چه حسی داری که ‫توی جهان رو به مرگی محصور بشی.
‫نه!
‫فردی!
‫از خیابان سیتی لاین در شمال گرفته...
‫تا ساحل غربی رود اسکوکل،
‫تا رودخانه کابز.
‫ظاهرا این میدان حصرکننده،
‫به شکل گنبدیه که...
‫نمی‌ذاره کسی از شهر خارج، ‫یا وارد شهر بشه،
‫برخی از شواهد حاکی از اینه ‫که این عناصر جادویی در شهر...
‫ممکنه از اعمال یا شکست‌های ‫فکاهیون فیلادلفیایی باشه.
‫- پشم‌هام... ‫- هیس!
‫قصد دارم بخوابم.
‫تنها راه فرار از شکنجه‌هاشون فقط خوابه.
‫باشه. چه سرد و بی‌روح.
‫وایستا ببینم.
‫ریش هاگرید، صدای بتمن.
‫جادوگره تویی. جادوگره تویی! یا خدا...
‫برگشتی! بیلی درموردت بهم گفته بود.
‫بیلی؟ تو بیلی باتسون رو می‌شناسی؟
‫آره، بیلی باتسون. ‫بهترین دوستمه.
‫من فردی فریمن هستم. ‫لقبم کاپیتان همه‌فن‌حریفه.
‫البته قبلا بود. داستانش پیچیده‌ست.
‫دختره... خیلی پیچیده‌ست.
‫اون بیلی ناقص‌العقل قدرت‌های ‫شزم رو به تو داد؟
‫آره، داده بود. تازه گفته بود شما ‫تبدیل به خاکستر شدی، ولی نشدی؟
‫بعد اینکه قدرت رو بهش دادم،
‫نمی‌تونستم توی جهان خودم بمونم.
‫مرگ برای کسی که توی این سلول حبس شده،
‫امری مجلل و شکوهمندانه به نظر میاد،
‫اون هم با اطلاع از شکست خودم ‫و اینکه جنابعالی قدرت‌دار شدی.
‫مخصوصا از جریان تو ناراحتم.
‫نمی‌دونستم تا این حد کنایه می‌زنی،
‫ولی مشکلی نیست.
‫- بیا از اینجا فرار کنیم. ‫- «بیا از اینجا فرار کنیم!»
‫تو برو، منم میام.
‫من که صدام اونجوری نیست، ولی باشه.
‫بذار شرایط رو ارزیابی کنیم،
‫اینجا جادوگر بداخلاق بدبینی هست،
‫همراه مرد جوان نابالغی که دانش زیادی ‫در زمینه خزعبلات جادویی داره.
‫امکان داره این خواهرها بخوان ‫اینجا زندانی نگهمون دارن.
‫لابد این میله‌ها رو طلسم کردن.
‫- تو چه طلسمی بلدی؟ ‫- لطفا صحبت نکن.
‫تمرکز اسرارآمیز کنیم؟
‫حتی نمی‌دونم این چیه.
‫خب، پس بیا معجون درست کنیم.
‫معجونی که کوچیکمون کنه، ‫یا هیبت غول‌آُسا بهمون بده.
‫وای! بهمون شکل گازی بده!
‫آره! که عین گوز از این زندان خارج بشیم.
‫باورم نمی‌شه قدرت‌هام رو ‫ابزار بازی مشتی بچه کردم.
‫ما اینجا می‌میریم فریبی.
‫اسمم فردیه. «فریبی» چیه دیگه؟
‫اگه زودتر قبولش کنی...
‫مرگت بی‎دردتر می‌شه.
‫دندون؟ اینجا دندون هم داریم!
‫هوم...
‫«قدرت عناصر. قدرت آشوب».
‫«قدرت دَوَرانی».
‫این‌ها نیروهای برتری هستن.
‫اصلا نمی‌دونم چطور می‌شه ‫با این قدرت‌ها جنگید.
‫بهت می‌گم چطوری باهاش می‌جنگیم.
‫به کمک تدبیر...
‫- سلیمان. ‫- دقیقا.
‫قرار ملاقاتی می‌ذاریم.
‫آره، بهشون می‌گیم معامله می‌کنیم.
‫قدرت‌هامون رو در ازای فردی می‌دیم.
‫بعد یکیشون رو می‌گیرم،
‫بعد تازه اون موقع ‫معامله واقعی رو می‌کنیم.
‫ولی اگه قدرت‌هامون رو بدزدن چی؟
‫نه، نمی‌تونن. چون از شگردشون سر در آوردیم.
‫متوجهین؟ عصا رو می‌گیرن سمت ما، ‫ما هم ازش جاخالی می‌دیم.
‫عین وسط‌بازی.
‫- هوم... ‫- من وسط‌بازیم خیلی بده.
‫خب، شاید پدرو وسط‌بازیش خوب نیست.
‫ولی پدروی ابرقهرمان چی؟
‫نه، پدروی ابرقهرمان هم توی ‫وسط‌بازی خوب نیست.
‫ببینید، من دارم می‌گم که ما ‫پنج نفریم، اون‌ها سه نفر.
‫پس به نظرم باید ‫دعوت‌نامه‌ای براشون بفرستیم.
‫خیلی‌خب.
‫استیو می‌گه این کاغذ...
‫از جنس پوسته جادوییه.
‫باید پیام رو روی کاغذ جادویی نوشت،
‫اسم خدایی که پیام براش ‫ارسال بشه رو نوشت،
‫بعد باید کاغذ رو تا بزنه و باهاش...
‫وای خدا، جونمی!
‫باهاش پرنده کاغذی درست کنه.
‫که پرواز کنه پیش اون خدا.
‫چه بانمک.
‫به نظرتون نیمه‌خدایان هم می‌شه؟ ‫مثلا واندر وومن.
‫به نظرتون برای اون هم ‫می‌شه پیغام پرنده‌ای فرستاد؟
‫قلمه شونه انداخت بالا؟
‫خب استیو، باید کلمه به کلمه بگم...
‫ [آره]
‫ظاهرا باید بگم. باشه، اون رو بنداز دور.
‫خیلی‌خب.
‫نامه...
‫نامه، نامه نوشتن! ‫نه، نه، نه!
‫داشتم با صدای بلند فکر می‌کردم.
‫این تیکه توی نامه نیست. ‫این هم بنداز دور.
‫شاید بهتر باشه...
‫- از ته دلت صحبت کنی. ‫- هوم.
‫«دختران اطلس عزیز...»
‫«خشونت راه حل نیست.»
‫فرزند،
‫اگه باهام صادق باشی، ‫زندگی‌ات رو می‌بخشم.
‫فرمودین صداقت.
‫آره، اِم... خیلی واژه جالب ‫و کنایه‌آمیزی هم انتخاب کردین.
‫باقی قهرمانان...
‫مثل خودت کودک هستن؟
‫اصلا تعریفتون از بچه چیه؟
‫آخه من خودم هر یک هفته ‫صورتم رو اصلاح می‌کنم.
‫هستن یا نیستن؟
‫نه، جواب سوالتون منفیه. ‫چون کدوم موجود احمقی حاضره...
‫قدرت‌های خداگونه رو به مشتی بچه عطا کنه؟
‫- اسم‌هاشون رو بگو. ‫- اسم قهرمانان؟
‫اِم، یکیشون برت برایره. ‫یکی دیگه‌شون بورک برایره.
‫داری اسم الکی می‌دی؟
‫یادداشت می‌کنید؟ نه؟
‫مدل ماشینشون دوج رامه.
‫دروغ می‌گه.
‫دروغ گفتن کار توئه، نه من.
‫همچنین به نظر شما خیلی نظارتگر هستین.
‫البته یکیتون رو می‌گه.
‫احتمالا شما رو بگه.
‫نگهش دارین.
‫نکن... چی شد؟
‫چی شد؟ می‌خواد چی کار کنه؟
‫قدرت آشوب.
‫وارد ذهن آدمی می‌شه ‫و کاملا متلاشی‌اش می‌کنه.
‫آها. ذهن من از قبل متلاشی شده،
‫واقعا کنجکاوم تلاشتون رو ببینم.
‫چون هیچ‌کس حتی جرئت نداره...
‫که وارد ذهن من بشه.
‫اسمشون رو بگو.
‫دستینی چایلد این آهنگ رو ‫بهتر از شما خوند!
‫بهش نمی‌اومد انقدر قوی باشه.
‫- اسمشون رو بگو. ‫- بسه!
‫بیلی...
‫بیلی بات...
‫بیلی ب...
‫کافیه.
‫نامه‌ای از طرفدارانه.
‫«خواهران اطلس عزیز...»
‫«خشونت راه حل نیست.»
‫«جمله اولمون چه خوب شد. ‫مرسی دارلا.»
‫- «مایلیم معامله‌ای کنیم.» ‫- چی؟
‫«اگه فردی رو بهمون بدین،»
‫«حاضریم قدرتمون رو بهتون بدیم. ‫کلمه «بدون سلاح» رو هم بنویس»
‫«وگرنه ممکنه بخوان دورت بزنن.»
‫«آفرین یوجین.»
‫«استیو، واژه «بدون سلاح» هم بنویس.»
‫«بعد هم بنویس ارادتمند شما...»
‫«نه، بنویس با آرزوی بهترین‌ها.»
‫«اصلا می‌خوای به اسم قهرمانان امضاش کن.»
‫«می‌خواید بازبینی‌اش کنیم؟»
‫«نه بابا، استیو اشتباه نمی‌کنه.»
‫«فقط حرف آدم رو می‌نویسه.»
‫«عالی شد. خیلی به این نامه امیدوارم. ‫من هم خیلی امیدوارم.»
‫«کسی گاتورید نمی‌خواد؟»
‫«قرمزش هم داری؟»
‫این گاتورید که می‌گن چیه؟
‫- سلاحه؟ ‫- خواهر.
‫نباید دیگه شکنجه‌اش کنیم. ‫خودت که نامه‌شون رو شنیدی.
‫- بندازیدش توی گودال. ‫- وایستین.
‫می‌خوان باهامون معامله کنن.
‫باهاشون هم دیدار می‌کنیم خواهر.
‫ولی انسان‌ها موجودات معتمدی نیستن.
‫می‌شه بگید این گودالتون ‫در واقع یه جای باحال و شاده؟
‫می‌شه؟
‫زخمی شدی؟
‫نه، صرفا بی‌فایده‌ام.
‫- باید برگردی بالا. ‫- که چی بشه؟
‫کل این قضیه تظاهر به ابرقهرمان بودن...
‫راهیه که داغون بودن خودم رو بپوشونم.
‫آخی، احساساتی شدی.
‫- یه چیزی رو می‌بینم که حرکت می‌کنه. ‫- آره، من هم می‌بینمش.
‫تف توش.
‫اون چیه؟
‫لادون.
‫نگهبان باغ اطلس.
‫- فرار کن. ‫- نمی‌تونم. نمی‌تونم!
‫چیزی نیست! حالت خوبه.
‫اصلا احساس خوب بودن ندارم.
‫بخاطر قدرت اژدهاست.
‫از تمام منافذ بدنش ترس ساطع می‌کنه.
‫ترس از لادون فانی‌ها رو فلج می‌کنه...
‫که کسی نتونه به باغ نزدیک بشه.
‫قدرت دَوَرانی. خیلی باحاله، خیلی...
‫- کم‌یابه. ‫- آنتیا!
‫باید برم.
‫دری که به جهان شما منتهی می‌شه ‫ در مرکز هزارتو‌ئه.
‫به راست، به چپ، به چپ...
‫و بعد دیوار سمت راست رو دنبال کنید ‫تا به مرکز برسید.
‫- این لازمت می‌شه. ‫- چطوری پیداش کردی؟
‫تو یه بار توی جهان خودتون...
‫من رو از دست قلدرها نجات دادی فردی فریمن.
‫حالا هم من توی دنیای خودم نجاتت دادم.
‫قهرمانی.
‫اگه بخوایم راستش رو بگیم ‫من به محافظت تو نیازی نداشتم.
‫قبل این‌که پیدات بشه می‌خواستم...
‫اعضای بدن اون پسر‌ها رو جابه‌جا کنم.
‫البته تو خبر نداشتی، که یعنی شجاعی.
‫شجاعت کردم چون می‌دونستم قدرت دارم.
‫نه، قدرتمندترین بخش وجودت خودتی.
‫جفتتون خیلی مهربونید.
‫خیلی ازت ممنونیم الهه، ولی ما باید...
‫شما باید برید. خواهرهام دیگه ‫بهتون احتیاج ندارن.
‫حالا فقط بذر رو نیاز دارن.
‫- بذر؟ ‫- آره.
‫که درجاییه که دست هیچ‌یک...
‫از امثال اون‌ها بهش نمی‌رسه. ‫زودباش بیا بریم جف.
‫باز گفتی جف؟ همین الان جلوت اسمم رو گفت!
‫سلام، وای... نه؟
‫آهای، ولتاژ پایین.
‫این قضیه گنبد رو کی درست می‌کنی؟
‫نه، نه، نه، اصلا نگران نباش آقا.
‫براش نقشه دارم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫چون ظاهرا فقط ساندویچ داری.
‫نه، این ساندویچ‌ها رو می‌گی؟
‫نه، این ساندویچ‌ها مهمن.
‫برای... یه جلسه‌ان.
‫باشه سرهنگ استیک‌پنیری.
‫سرهنگ؟
‫واقعا باید یه اسم پیدا کنم.
‫خیلی بی‌سروصدایی.
‫برای بریدن گلوی دشمنان راه خوبیه.
‫یعنی...
‫وای، جدی هستی. باشه پس.
‫
‫خیلی‌خب، قضیه اینه. می‌دونم ناراحتی.
‫یه مشت جادوگر اومدن ‫قدرت‌هات رو دزدیدن...
‫که خیلی مزخرفه و درک می‌کنم.
‫ولی احساس می‌کنم یکم این قضیه...
‫برات یکم شخصیه و من اصلا ‫نمی‌شناسمت خانم، درسته؟
‫اگه دزدها شبانه وارد خونه‌ات شدن...
‫و همه سکه‌هات رو دزدیدن و فرار کردن...
‫طبیعتا تعقیبشون می‌کنی دیگه، مگه نه؟
‫و فرض کن حین تعقیب...
‫دزدها پول رو بندازن روی زمین...
‫و همسایه‌ات برداره مال خودش.
‫حالا بگیم از اول پول نبوده.
‫بلکه زندگی پدرت بوده.
‫آخرین نفس مادرت بوده.
‫قدرت تمام خدایان بوده.
‫جادوی تمام قلمروست که دزدیده شده.
‫و حالا این جادو به تو رسیده...
‫و انقدر پررو هستی...
‫که باور داری لایقش هستی؟
‫قضیه قطعا شخصیه...
‫بیلی.
‫خیلی بددهن هستی.
‫گفتم بهت بگم. یعنی من واقعا...
‫خیلی وقته که متوجه شخصیتت شدم.
‫ولی امروز اومدم که توافق کنیم.
‫توافقی درکار نیست.
‫می‌دونستم همین رو می‌گی.
‫تدبیر سارومان رو دارم. ‫با من در نیافت، باشه؟
‫فردی رو پس بده، ‫بعدش هم...
‫این کره‌ی گنبدی جادویی رو بردار...
‫و بعدش هم می‌دونی...
‫دیگه لزومی نداره با خاک یکسانت کنیم.
‫پیشنهاد خوبیه.
‫جدی می‌گم.
‫نقش یه آدم‌بزرگ رو بازی می‌کنی...
‫ولی خوب ایفاش نمی‌کنی.
‫قدرت‌ها رو بده بیاد بچه.
‫همه‌اش رو پس بده.
‫تو رهبر نیستی بیلی.
‫تو یه پسر گمشده‌ای...
‫که دوست داره بقیه باور کنن یه جنگجوئه.
‫خیلی‌خب ببین، شاید به اندازه ‫تو تجربه نداشته باشم...
‫چون مشخصا اندازه تو پیر نیستم...
‫ولی گمونم تجربیاتی داشته باشم که تو نداری.
‫چون من همه فیلم‌های سریع و خشن ‫رو دیدم خانم جان.
‫و می‌دونی چیه؟
‫موضوع اصلی خانواده‌ست!
‫خانواده!
‫علامت این‌ بود بچه‌ها. ‫ یه دوازده‌‌باری تمرین کردیم. ممنون.
‫خانواده‌ام رو فراموش کرده بودی الهه؟
‫نه خیر انسان فانی. ‫تویی که خانواده من رو فراموش کردی.
‫بیایید!
‫- بیایید بریم. ‫- پدرو!
‫داری وقتم رو تلف می‌کنی پسرک.
‫ایول.
‫
‫حواسش به این یکی نبود...
‫چون نرفته بود پیش چشم پزشکش.
‫دارلا، حرفش...
‫- محترمانه گفت. ‫- محترمانه بیانش کرد.
‫نه!
‫تا الان قدرت دو نفر...
‫از خانواده‌ات رو گرفتیم.
‫حالا دو نفر دیگه باید بمیرن، ‫که چی بشه؟
‫که بتونی ادای جنگجوها رو دربیاری؟
‫پدر من اطلس بود.
‫تایتانی که خدای استقامت و توانایی بود.
‫شاید جادو و قدرتش درون تو باشه...
‫ولی هیچ‌وقت یه خدای واقعی نمی‌شی.
‫جدا؟ می‌دونستی سرعت پدرت زیاد بود؟
‫نه‌خیر!
‫حالتون خوبه؟ حال داد. بزن بریم.
‫بدو. بدو.
‫زودباشید!
‫برو. برو.
‫چیه؟
‫خیال کردی قراره...
‫وارد یه مستراح قابل‌حمل معمولی بشی نه؟
‫که هنوز هم بوش میاد.
‫آره آره، جدی بوش می‌مونه. عجیبه نه؟
‫- آره. ‫- انگار واقعا...
‫توی هوا نفوذ می‌کنه. حالا مهم نیست.
‫به صخره ابدیت خوش‌اومدی.
‫فقط قهرمانان می‌تونن...
‫وارد اینجا بشن. اون هم از ‫طریق دری که ما بخوایم.
‫حیف که خواهرهات نمی‌تونن وارد بشن.
‫به این می‌گن موفقیت قطعی، بچه‌ها.
‫خیلی‌خب، حالا یه برد کوچولو.
‫- گفتم که وسط‌بازی بلد نیستم. ‫- آره...
‫بلد نیستی، ولی خب...
‫هرکسی نقطه‌ضعفی داره پدرو.
‫منظورم رو می‌فهمی؟
‫و نقطه‌ضعف اون...
‫کمبود تفکر استراتژیکه.
‫حالا معامله واقعی اینه.
‫فردی و عصا، در ازای آزادیت.
‫و گنبد رو هم بردارید.
‫آره.
‫گنبد رو هم بردارید.
‫چون شهر قشنگمون...
‫داره یکم مرطوب می‌شه.
‫عالی جمله‌بندی می‌کنی رفیق.
‫آره، به محض این‌که...
‫از دهنم خارج شد پشیمون شدم.
‫از اون کلماتیه که...
‫می‌دونم. من فقط...
‫«دختران عزیز اطلس ‌کچل...»
‫عالی بود!
‫همین الان به ذهنم رسید.
‫البته حتما یه خط فاصله بذار...
‫که واضح باشه. خیلی‌خب.
‫وای. واقعا خوبه که استیو دستور زبان...
‫و نوشتار رو تصحیح می‌کنه. ‫خیلی باهوش به نظر میام.
‫خب...
‫برادر ما در ازای خواهر شما...
‫حالا در چه حالید؟
‫بعدش اصلا، چطوری شما خواهر هستید؟
‫چون تفاوت سنیتون خیلی زیاده...
‫و راستش یکم ناراحت‌کننده هم هست.
‫هرچند خیلی ازت خوشم نمیاد...
‫ولی معتقدم که همه لایق حقوق انسانی هستن...
‫با این‌حال لیاقت توت‌فرنگی نداری.
‫فقط توت زرد گیرت میاد.
‫فرار کرده!
‫صبرکن، چی؟
‫ [محل گوشه‌نشینی]
‫شک کردم که خیلی آسون تسلیم شد.
‫خودش می‌خواست که بگیریمش.
‫متوجه نمی‌شم. اصلا کجا رفته؟
‫خب، نمی‌شد جلوش رو گرفت.
‫آره دیگه. گم شدیم رفت. ممنون احمق.
‫گم نشدیم. جادوگر اینجا کیه؟
‫نمی‌دونم.
‫تو نه طلسمی داری، ‫ نه جادو مصنوعی داری...
‫هیچی هم از جادو نمی‌فهمی، ‫صرفا...
‫جادوگر تویی.
‫- ممنونم. ‫- خیلی‌خب.
‫حالا بیا ببینیم دوست‌دخترت ‫ قابل اعتماد هست یا نه.
‫برگرد. برگرد. برگرد.
‫فکر کنم حالا امن شده. بیا بریم خونه.
‫یه لحظه.
‫ندیدی چی دستش بود؟
‫سیب بود. لابد گرسنه بود.
‫مگه چی شده حالا؟
‫سیب طلایی بود. از درخت حیات.
‫از درخت حیات.
‫صبرکن ببینم، مگه نگفتی اون یه جای امن بود؟
‫- بیلی! ‫- بیلی. وای.
‫کجا داری می‌ری؟
‫نه.
‫اونجا نبود.
‫نه.
‫نه، نه، نه. ‫این یکی دیگه عمرا.
‫- این یکی عمرا. ‫- هی بیلی...
‫نگران اون یکی نباش.
‫صرفا یه هزارتو بود که مقصدی نداره.
‫مثل هزارتوهای یونان باستان؟
‫بچه‌ها...
‫مستراح قابل‌حمل.
‫
‫هسپرا.
‫تمام شد خواهران.
‫حالا می‌تونیم بذر رو بکاریم ‫و قلمرومون رو بازیابی کنیم.
‫یا توی قلمروی اون‌ها بکاریمش.
‫این‌طوری که دنیاشون نابود می‌شه.
‫همون‌طور که دنیای ما رو نابود کردن.
‫جدی که نمی‌گی؟
‫- چرا. ‫- نه.
‫قرار ما این نبود.
‫حوصله‌ام رو سر می‌بری آنتیا.
‫راست می‌گه، ما سال‌ها...
‫منتظر این لحظه بودیم.
‫حالا بذر رو داریم.
‫عصا و قدرتش رو داریم.
‫نباید هدرش بدیم...
‫که تو یه نفر لذت ببری.
‫نه، من باید برم، نه تو.
‫ببین، می‌دونم به چی فکر می‌کنی.
‫که این بچه با عصا می‌خواد مخفیانه بره؟
‫ولی قضیه اینه که وقتی راه می‌ری ‫زانوت خیلی صدا می‌ده.
‫خیلی زشته.
‫دیدی؟
‫موفق باشی فردی.
‫ممنون. چی صدام زدی؟
‫فردی. فردی فریمن.
‫درسته. عالی گفتی.
‫اون‌طرف می‌بینمت.
‫حتی اگه انجامش بدیم، ‫درخت حیات...
‫توی خاک‌ اون‌ها رشد نمی‌کنه.
‫خراب می‌شه. تبدیل به گونه‌ای...
‫هیولا می‌شه؟
‫انسان‌ها همینن.
‫تنها راهش اینه ما هیولامون ‫رو وارد دنیای اون‌ها کنیم.
‫و کاری رو کنیم که اون‌ها با ما کردن.
‫ما توافق کردیم که توازن رو برقرار کنیم...
‫و انتقام گرفتن این توازن رو به‌هم می‌زنه.
‫آنتیا، انسان‌ها بدی می‌کنن. ‫حتی به خودشون.
‫- همه‌شون اینطور نیستن. ‫- همه‌شون هستن.
‫متاسفانه خشمت به تو غلبه کرده خواهر.
‫چرا؟
‫انسان‌ها تخریب و ویران می‌کنن...
‫بعد از خدایان طلب بخشش می‌کنند.
‫درحالی برای نظم و صلح دعا می‌کنند...
‫که خودشون در هر فرصتی ازش سرپیچی می‌کنند.
‫آنتیا، می‌خوام سیب رو ببری...
‫و توی باغ خودمون بکاریش.
‫البته که به اون اعتماد می‌کنی.
‫اگه پدر بود از هردوتون ناراحت می‌شد.
‫این دیگه از کجا اومد؟
‫- سلام! ‫- بهش لطف کردی هسپرا...
‫و دیدی چطور به ما خیانت کرد؟
‫بفرستش پی سرنوشتش خواهر.
‫- نه! ‫- بکشش!
‫اون چیه؟
‫سوال خوبیه. نمی‌دونم.
‫ولی حواستون رو پرت کردم.
‫بیلی!
‫- وای! ‫- وای.
‫عصات!
‫شزم!
‫- آره! ‫- نه!
‫خب، خیلی حرف‌ها داریم که بزنیم.
‫کالیپسو، عصا رو بده به من.
‫تو لیاقت حملش رو نداری.
‫از تو لایق‌تر هستم.
‫وقتی دست تو بود کاری از دستت برنیومد.
‫هدف اصلی ما گرفتن انتقام پدرمونه...
‫ولی اینجا همه ضعیف شدن.
‫لادونِ جهان‌خوار...
‫از سیاه‌چال برخیز!
‫برو، برو، برو!
‫کاپیتان همه‌فن‌حریف! ‫داره کجا می‌ره؟
‫یعنی چی...
‫ویکتور؟
‫پاشو ویکتور.
‫بله؟ خدایا زن، چی شده؟
‫باید بریم بابا!
‫- باید از اینجا بریم. ‫- همین الان باید بریم!
‫خنده داره نه؟ ‫می‌دونم به چی فکر می‌کنین.
‫درست نیست. اصلا نمی‌دونم به چی فکر می‌کنین.
‫فقط نترسید.
‫گفتم نترسید! ببین من رو. بیلی‌ام.
‫روزا، بیلیه، خب؟ اون هم یوجینه،
‫- اون هم فردیه... ‫- منم.
‫اون دارلاست. ‫ مشخصا اون هم ماریه.
‫پدرو هم که همون پدروئه.
‫وقت رازداری نداریم بچه‌ها باشه؟
‫باید حقیقت رو بگیم.
‫- ما ابرقهرمانیم. ‫- من گی هستم.
‫آره، می‌دونیم رفیق.
‫- می‌دونستید؟ ‫- آره.
‫- وای.
‫- من جادوگرم. ‫- این هم جادوگره.
‫جادوگریه که بهش می‌گن «جادوگر».
‫خیلی‌خب، لباس بپوشید. ‫زود، عجله کنید.
‫لباس‌ها رو بپوشید.
‫خیلی عجیبه.
‫آره، آره.
‫فکاهیات فیلادفلیا شما بودید؟
‫خیلی‌خب، اصلا نمی‌شه این ‫لقب مسخره رو قبول کرد...
‫ولی آره، ما بودیم. حالا می‌شه عجله کنی؟
‫باید بریم. اژدها اومده.
‫اژدها؟
‫خوبی؟
‫خوبه.
‫می‌دونم هضمش یکم سخته...
‫ولی قول می‌دم بعدا توضیح بدم.
‫چی رو توضیح بدی؟
‫بچه‌هامون ابرقهرمانانین که خدایان یونانی...
‫دنبالشونن و با یه اژدها ‫ خونه جدیدمون رو خراب کردن؟
‫- آره. ‫- چی؟ خونه رو خریدیدن؟
‫آره.
‫فرار کنین! برین!
‫وای نه.
‫بخواب.
‫خیلی‌خب، بسه دیگه!
‫دوباره نه!
‫فردی!
‫هی، هی! ‫این رو می‌خوای دیگه؟
‫بیایید، امنه.
‫جامون امنه. بیایید بریم. بریم.
‫ماری!
‫وای نه.
‫هی، حالت خوبه؟
‫حالت خوبه؟
‫خیلی‌خب.
‫کجا رفت این اژدها؟
‫به‌عنوان یه باغ بد نیست.
‫ [خیابان هدگرو]
‫ [مرکز شهر فیلادلفیا]
‫وای، وای، وای!
‫برو! حرکت کن، حرکت کن!
‫وای، دارم سر می‌خورم. دارم سر می‌خورم!
‫کفشم!
‫یا خدا.
‫می‌دونین، هیچ‌وقت خیال نمی‌کردم راجع ‫ به یه اژدها این‌طور بگم...
‫ولی الان اون بزرگ‌ترین مشکلمون نیست.
‫عمرا جهانتون از پس چنین چیزی بربیاد.
‫جدی می‌گی مرلین؟
‫درست می‌گه.
‫آن!
‫- خوبی؟ زخمی شدی؟ ‫- من خوبم. چیزیم نیست.
‫توی قلمرو خدایان، این درخت...
‫نماد زیباییه.
‫نماد صلح.
‫جاش توی این خاک نیست...
‫و توسط دستی که کاشتش هیولاصفت شده.
‫اصلا اون طرف کیه؟ ‫تو...
‫باید سعی کنم هسپرا رو تحت‌تاثیر قرار بدم.
‫فقط اون می‌تونه خواهرمون رو رام کنه.
‫سعیم رو می‌کنم. یا حین تلاش می‌میرم.
‫بمیری؟ نه، مطمئنم یه راهی هست...
‫که توش مجبور نباشی بمیری.
‫فردی عزیزم، اگه لازم باشه من درنگ نمی‌کنم.
‫به اندازه کافی زندگی کردم.
‫چی داری می‌گی؟ به اندازه کافی زندگی کردی؟
‫ما که هم‌سن هستیم. من جوانم. تو جوانی.
‫من بیش‌از شش‌هزار سال سن دارم.
‫
‫خوب موندی.
‫
‫حالا حس عجیبی دارم.
‫آره.
‫نمی‌شه بذاریم بمیره که. ‫به من گفت «عزیزم»!
‫باید یه راه دیگه پیدا کنیم.
‫قدرت‌های من رو پس بگیر.
‫- نه بیلی! ‫- نه، نه، نه.
‫آهای، قدرت‌های من رو پس بگیر.
‫خودت بهم دادیشون. ‫می‌تونی پسشون بگیری دیگه؟
‫من دیگه قهرمان نیستم. تو قهرمانی!
‫خیال کردی من می‌تونم اوضاع ‫ رو درست کنم رفیق...
‫ولی واقعا نمی‌تونم، خیلی‌خب؟
‫من اصلا نمی‌دونم اون‌ ‫خواهران یونانی کی هستن.
‫مجبور بودم توی گوگل جست‌و‌جو کنم. ‫ولی تو می‌شناختیشون...
‫پس یعنی کارت رو بلدی.
‫و حق با تو بود.
‫قهرمانت رو اشتباه انتخاب کردی رفیق.
‫یعنی بخاطر همین می‌گم ‫ «یا همه، یا هیچ‌کس»،...
‫چون بدون خانواده‌ام هیچی نیستم.
‫و راستش اصلا نمی‌دونم دارم چیکار می‌کنم.
‫نه.
‫واقعا یه ذره‌ای تدبیر...
‫توی سرت نداری.
‫ولی قلبت مدبره.
‫و دقیقا می‌دونه باید چیکار کنی.
‫من یک هزاره دنبال قهرمان با لیاقتی بودم...
‫ولی هیچکس لیاقت چیزی که...
‫من و برادر و خواهرانم داشتیم رو نداشت.
‫ولی وقتی تو قدرت‌هات رو به اشتراک گذاشتی...
‫درنگ هم نکردی.
‫برای تو هرکسی لیاقت داره.
‫اگه فرصتش رو داشته باشن.
‫حالا برو برای خانواده‌ات بجنگ.
‫برو برای جهان بجنگ.
‫وقتی تو رو انتخاب کردم، اشتباه نکردم.
‫بیلی؟
‫قراره چیکار کنیم رفیق؟
‫کاری که همیشه می‌کنیم فردی. ‫جهان کوفتی رو نجات می‌دیم.
‫حالا من می‌رم عصا رو بیارم.
‫و می‌خوام شماها وقتی با اژدها درگیرم...
‫این موجودات رو سرگرم کنید، باشه؟
‫صبرکن، صبرکن، صبرکن، ‫بیلی، بیلی.
‫می‌شه قبل این‌که بری ببینمت؟
‫این مدلت رو نمی‌گم.
‫توی اصلی.
‫بیلی خودم.
‫شزم!
‫بخاطر همین هی رعد و برق می‌زنه به خونه؟
‫هی.
‫قول میدم بعد این...
‫اگه اژدها من رو نخورد...
‫دیگه مجبورت نکنم که نگهم داری.
‫- باشه؟ ‫- چی؟
‫می‌دونم زود بزرگ می‌شم.
‫بیلی.
‫پسر قشنگ و محشر و شجاع خودم.
‫هیچ‌وقت واسه خونه بودن بزرگ نیستی.
‫هیچ‌وقت.
‫حالا یه لطفی بکن.
‫و این رو از صمیم قلبم می‌گم...
‫برو دهنشون رو سرویس کن، باشه؟
‫دوستت دارم مامان.
‫من هم همین‌طور.
‫شزم!
‫طول می‌کشه به این وضع عادت کنیم.
‫همه برن سمت ارابه‌ی جنگی!
‫ارابه‌ی جنگی چیه؟
‫دارم سعی می‌کنم روحیات رو حفظ کنم.
‫متوجه‌ هستی چه بلایی سر این مردم آوردی؟
‫متوجه‌ام.
‫و هرکاری کردم عادلانه بوده.
‫درخت رو ببین هسپرا.
‫پژمرده شده. اینجا جاش نیست.
‫ما سوگند خوردیم ‫که قلمرومون رو بازیابی کنیم...
‫نه که یه قلمرو دیگه رو نابود کنیم.
‫بالاخره یه خدا به دعاشون جواب داده.
‫اون‌ها جایگاهشون رو نمی‌دونستن.
‫من دارم بهشون نشونش می‌دم.
‫لحن متعصبت دقیقا مثل عمو هادسه.
‫نه. من تمومش می‌کنم.
‫هسپرا.
‫نه!
‫هسپرا.
‫اگه احساساتت طرف انسان‌ها ‫رو می‌گیره آن...
‫پس شاید بهتر باشه انسان باشی.
‫کمک، کسی نیست؟
‫یه نفر کمک کنه!
‫خب بعدش چی؟ با این ون نمی‌شه...
‫مینوتورهای زیادی رو زیر گرفت.
‫آهای استیو.
‫هیولاها از چی می‌ترسن؟
‫«پادشاه جانوران.»
‫شیرها؟
‫اسب‌های تک‌شاخ.
‫واقعا؟ من عاشق اسب‌های تک‌شاخم.
‫ولی اسب‌های تک‌شاخ تو رو دوست ندارن.
‫اسب‌های تک‌شاخ وجود ندارن بچه‌ها.
‫چی گفتی؟
‫وای!
‫هرچند گمونم خیلی هم عجیب نباشه.
‫اسب تک‌شاخ خوفناک‌ترین موجود قلمروی خودشه.
‫بی‌رحم و وحشیه.
‫شبیه کره‌اسب‌های کتاب داستانت نیست.
‫از انسان‌ها متنفرن.
‫چیزی هست که دوست داشته باشن؟
‫غارهای تاریک. آمبروزیا؟
‫آمبروزیا. می‌شه گفت شراب خدایانه.
‫گمونم مثل عسل شیرین باشه.
‫یه فکری دارم.
‫برو، برو! زود. زود.
‫شما هر تعداد که می‌تونید ‫رو به جای امن ببرید.
‫بچه‌ها؟
‫- بزن بریم. ‫- زودباشید. بزن بریم.
‫جادوگر؟
‫من هم باهاشون می‌رم.
‫فردی؟
‫آن؟
‫آن!
‫واقعا بلد نیستم چطور اینجا مادری کنم.
‫آهای! کالیسی!
‫وای! واقعا حال داد.
‫تو در چه حالی؟
‫ایول.
‫عاشقتیم تاندرکرک.
‫رو دست نداری کاپیتان مارول.
‫- ایول، بزنشون ولتاژ بالا! ‫- چه خبرها رفیق؟
‫راستش بیشینه ولتاژ مدنظرم بود. ‫حالا بین بقیه اسم‌ها.
‫هنوز دارم روش کار می‌کنم، پس...
‫خیال کردی شکست‌ناپذیر هستی؟
‫ولی نه.
‫آتیش جادویی.
‫جادو می‌تونه جادو رو از بین ببره.
‫آره، آره، آره، ‫«جادو می‌تونه جادو رو از بین ببره.»
‫خودم می‌دونم خانم.
‫صرفا ترسیده بودم چون ندیده بودم...
‫لباسم این‌طوری بسوزه.
‫بعدش هم، کسی حق نداره شهرم رو به‌هم بریزه!
‫گرفتین چی می‌گم؟
‫من خواهر خائنم رو شکست دادم.
‫یه خدا رو.
‫خیال کردی نمی‌تونم تو رو نابود کنم؟
‫عصا همه‌اش رو جذب می‌کنه.
‫مثل یه باتری.
‫درسته.
‫فرار کن!
‫خیلی فکر بدیه.
‫شما وحشی‌گری و بی‌رحمیشون رو درک نمی‌کنید.
‫وای نه.
‫- سلام. ‫ - نه.
‫چیزی نیست، بیا اینجا.
‫دارلا...
‫چیزی نیست دختر خوب.
‫- وای، مراقب باش! ‫- وای!
‫دارلا!
‫رنگین‌کمان رو بچش.
‫خوبه، مگه نه؟
‫شبیه‌ترین چیزیه که به آمبروزیا داریم.
‫دختر خوب.
‫وای!
‫باز هم اسمارتیز می‌خوایم.
‫رنگین‌کمان رو بچش، مادر به‌...
‫نه، نه، نه.
‫خانم، خانم، نمی‌شه بمیری که!
‫یه‌کاری بکن بیلی، زود! ‫قدرت، قدرت، قدرت.
‫قدرت‌های پزشکی. نه. ‫قدرت‌های درمان مُرده‌ها.
‫خالی کنید.
‫وای! زود! یه بار دیگه. خالی کنید!
‫بس کن! بس کن!
‫لطفا بذار در آرامش به دنیای زیرین برم.
‫خانم، خانم، گوش کن، خیلی‌خب؟
‫نمی‌خوام دیگه کسی بمیره.
‫نه خانواده‌ام، نه آنتیا، هیچکس.
‫و می‌تونیم نجاتشون بدیم.
‫همه این قضایا از درخت شروع شده دیگه؟
‫گمونم یه راهی بلد باشم که...
‫درخت و اژدها رو با هم نابود کنم.
‫قدرت‌های لادون خیلی عظیمه پسر.
‫اگه بتونم عصا رو با آذرخش شارژ کنم...
‫- دیگه‌ این‌طور نیست. ‫- یعنی یه بمب؟
‫برای کشتن اژدها کافیه؟
‫بیشتر هم هست.
‫تمامی موجودات...
‫زیر گنبد کشته می‌شن.
‫خب پس یه لطفی دیگه ازت می‌خوام.
‫برید، برید، برید.
‫جلوتر پناهگاه هست.
‫جلوتر پناهگاه هست. برید.
‫ندوید. جلوتر پناهگاه هست.
‫برید، برید.
‫حرکت کنید. حرکت کنید.
‫آن!
‫برو. بدو.
‫حواست به پشت باشه.
‫برو، برو، برو!
‫برید عقب!
‫بدوید، بدوید، بدوید!
‫آن!
‫لادون...
‫خائن رو بکش.
‫امکان نداره.
‫به زانو دربیارش!
‫از دست دادمش فردی. نمی‌تونم.
‫یه خدا بدون قدرت‌هاش هیچی نیست.
‫قدرتمندترین بخش وجودت...
‫خودتی.
‫خودت بهم یاد دادی.
‫بکششون!
‫بوم!
‫به عنوان یه اژدها ناامیدم کردی.
‫البته اگه فرض کنیم اژدهایی.
‫آخه پرواز می‌کنی و نفست آتیشیه...
‫هرچند چوبی هستی و عجیبه...
‫و اگه نظرم رو بخوای، طراحیت نقص داره.
‫فردی و آنتیا، نکنید!
‫گولت زد!
‫این دومین بار بود خانم.
‫تازه این‌دفعه ویولن آتیشی لازم نبود.
‫عصا رو می‌خوای؟ بیا بگیرش.
‫حالا هسپرا.
‫حالا. حالا.
‫نه.
‫نه! نه!
‫گنبد رو بردار.
‫تا وقتی من نفس بکشم...
‫گنبد سرجاش می‌مونه.
‫تا توی اون دنیا ببینمت، خواهر.
‫بیلی!
‫- از اونجا بیا بیرون. ‫- نمی‌تونم.
‫بیلی.
‫مجبورم.
‫داری چیکار می‌کنی بیلی؟
‫قرار نبود اون داخل باشی.
‫چرا، قراره باشم.
‫قبلا فکر می‌کردم بلد نیستم ‫ کاری رو درست انجام بدم...
‫و لیاقت قدرت‌هام رو ندارم...
‫ولی یه کاری هست که بلدم انجام بدم.
‫نه.
‫می‌تونم همه‌تون رو نجات بدم.
‫ولی یا همه یا هیچکس!
‫آره.
‫همه خانواده‌ام نجات پیدا می‌کنن ‫و هیچ‌کدومشون آسیب نمی‌بینه.
‫من هیچ‌وقت خانواده نداشتم فردی. ‫خودت می‌دونی.
‫هرکسی که برام مهم بود ترکم کرد.
‫مادرم، پدرم، همه.
‫پس وقتی شما رو پیدا کردم، ‫باید حفظش می‌کردم.
‫و خیلی تلاش داشتم که حفظش کنم.
‫نه.
‫باید می‌ذاشتم کار خودتون رو بکنید.
‫حالا وقتشه که آزادانه پرواز کنید.
‫پس تو چی می‌شی؟
‫من پسر کاپیتان همه‌فن‌حریف هستم.
‫فراموشش نکن.
‫همین حالا تمومش می‌کنیم.
‫آره. تمومش می‌کنیم.
‫زودباش بیلی.
‫از پسش برمیاد. از پسش برمیاد.
‫بیلی.
‫پرواز کن.
‫بیلی.
‫زودباش عزیزم. زودباش بزن بریم!
‫نه!
‫وای!
‫
‫شزم!
‫بیلی.
‫خدای حقیقین...
‫بالاخره.
‫موفق شد.
‫باید بریم.
‫بیلی؟
‫بیلی!
‫کجایی بیلی؟
‫بیلی!
‫بیلی؟
‫بیلی! بیلی.
‫بیلی!
‫بیدار شو رفیق. موفق شدی.
‫خیلی‌خب، قراره الان بیدار شی.
‫رسیدیم به بخشی که بیدار می‌شی...
‫چشم‌هات رو باز می‌کنی و می‌خندی.
‫و قراره بگی «ترسوندمت»، چون واقعا ترسوندیم.
‫رفیق، شوخی بسه دیگه.
‫بیلی!
‫بیلی، زودباش بیلی.
‫فردی.
‫چیکار کردی؟
‫بیدار شو بیلی.
‫- بیلی؟ ‫- اینجاست!
‫بیلی.
‫عوضی!
‫ما یه گروهیم! یه گروهیم!
‫بیلی...
‫بیلی.
‫عزیزم. نه.
‫اون یه قهرمان بود.
‫یه قهرمان و یه خدا بود.
‫و باید به‌مانند خدایان به آرامش بسپاریمش.
‫هی، رفیق.
‫این سرزمین کی برمی‌گرده؟
‫جادوی عصا خالی شده.
‫فقط جرقه‌ خدایان می‌تونه ‫قدرتش رو برگردونه...
‫و دیگه خدایی نمونده.
‫یکی هست.
‫چی؟
‫مترجمان: «حامی مغیثی و تارخ علی‌خانی» ‫در تلگرام: Timelordsubs@ و aManofWar@
‫زامبیه!
‫بچه‌ها!
‫یعنی که چی؟
‫من رو دفن کرده بودید؟
‫چقدر طول کشید؟ دو دقیقه شد که مُردم؟
‫وای بیلی!
‫هی.
‫وای، دلم براتون تنگ شده بود.
‫سلام. سلام.
‫وای، سلام.
‫چرا کسی نگفت...
‫سلام، ببخشید، ببخشید، ‫ندیدم که...
‫ندیدم اینجایی، مشغول...
‫مشغول مردن بودم.
‫پس تو...
‫نامه‌ام به دستت رسید؟
‫من...
‫گمونم یه چیزی...
‫روی...
‫کجا...
‫چی؟
‫عنکبوت بود.
‫ببخشید. خیلی حال بهم زنه.
‫تازه خجالت‌آور هم هست.
‫آره، هست.
‫ولی کاری که کردی فوق‌العاده بود.
‫جانفشانی‌ای که کردی.
‫تو به این دنیا زندگی بخشیدی.
‫شاید این‌ بار خدایان و انسان‌ها...
‫بتونن یاد بگیرن در آرامش زندگی کنن.
‫آره.
‫از قدرت زئوس خردمندانه استفاده کن.
‫موفق باشی بیلی باتسون.
‫هی می‌گم، حالا چون قدرت پدرت...
‫در بدن من جریان داره...
‫دلیل نمی‌شه ما فامیل باشیم دیگه...
‫من هم داره هیجده سالم می‌شه...
‫یعنی حدود پنج ماه دیگه، پس...
‫بچسب به همون نجات دادن دنیات بچه.
‫باشه، خب، عیبی نداره. خوبه.
‫می‌بینمت.
‫چرا پسرهامون انقدر از ‫زن‌های مسن خوششون میاد؟
‫هی.
‫کی می‌خواد قدرتش رو پس بگیره؟
‫می‌تونیم دیگه؟
‫- آره. ‫- خب خوبه.
‫خوبه، خوبه، خوبه.
‫من می‌خوام خونه‌مون برگرده.
‫امکانش هست؟
‫- وقت شامه! ‫- الان میاییم.
‫ممنون که علامت رو رعایت می‌کنید.
‫[توی خونه شزم‌بازی نداریم!]
‫آنتیا.
‫هنوز تصمیم نگرفتی قراره...
‫راجع به قلمرو خدایانتون چیکار کنی؟
‫خب، راستش قراره تا وقتی درمان بشه ‫یکم استراحت کنم.
‫وقتم رو با مردم عادی بگذرونم.
‫با دنیاتون آشنا بشم...
‫راجع به‌اینکه چطور می‌تونیم ‫از هم یاد بگیریم.
‫علامت اول خردمند بودن:
‫قبول کنی که همیشه می‌تونی ‫چیزهای بیشتری یاد بگیری.
‫دارم یاد می‌گیرم.
‫من جواب می‌دم.
‫وای.
‫بچه‌ها؟
‫بچه‌ها.
‫سیر تا پیاز سینمای جهان رو با ما ببین! ‫.:: Bamabin.com ::.
‫جادوگره.
‫- خدای من! ‫- امکان نداره!
‫- بله. ‫- ببینش!
‫نگاهش کنین، خیلی خوشتیپه.
‫جور کن شدی؟ این چه لباسیه؟
‫- محشر شدی. ‫- عالی شدی!
‫خب اومده بودم این اطراف...
‫و می‌خواستم قبل رفتنم...
‫ازتون تشکر کنم.
‫ببخشید. زنگ در شکسته. ‫درواقع همه‌چیز شکسته.
‫نه همه‌چیز.
‫همین‌طوری این اطراف بودی؟
‫خیلی‌خب، بخاطر عصا اومده بودم.
‫شاید بهتر باشه از الان دست من باشه.
‫و می‌خواستم برای بار آخر ببینمتون.
‫قبل این‌که تبدیل به مشتی خاکستر بشم.
‫- صبر کن، چی؟ ‫- نه!
‫شوخی کردم. تاکسی اینترنتی منتظرمه.
‫و تازه...
‫خیلی وقته که توی صخره ‫و زندان‌ها محبوس بودم.
‫وقتشه دنیاتون رو ببینم.
‫افتخار و مزیت بزرگی بود...
‫که درخشش همتون رو ببینم.
‫می‌دونی، تو هم چنان جادوگر بدی نیستی.
‫ممنونم جف.
‫عمرا یاد بگیره.
‫بعد هم...
‫اسم ابرقهرمانی من چیه؟
‫اسمت...
‫شزمه.
‫- مشخص بود. ‫- آره.
‫گمونم بتونیم عوضش کنیم.
‫[پس از تیتراژ ادامه دارد...]
‫پاهام درد می‌کنه، چقدر دیگه مونده؟
‫حدود ده ثانیه کمتر...
‫از آخرین باری که ازم پرسیدی.
‫شرمنده، ولی گمونم می‌تونستیم...
‫یه کوچولو نزدیک‌تر پارک کنیم.
‫نمی‌دونه داریم می‌آییم...
‫و نمی‌خواستم بترسونمش.
‫بترسونیش؟ طرف قهرمانه، گوزن که نیست.
‫خیلی‌خب، بیا بریم.
‫و بعدش می‌تونی به والر بگی...
‫با این‌که فکر می‌کنه طرف ‫واسه تیممون خوبه...
‫نتونستیم ببینیمش...
‫چون تو کفش‌های مزخرفی پوشیده بودی.
‫خیلی‌خب، اولا که چکمه‌ان.
‫بعد هم مزخرف نیستن. نو هستن.
‫- هنوز فرصت نکردم نرمشون کنم. ‫- خفه‌شو.
‫والر گفت این یارو خیلی قدرتمنده...
‫فقط یکم بچه‌ست.
‫عالی شد.
‫وای!
‫- بیلی باتسون. ‫- بله؟
‫یعنی نه.
‫تابحال این اسم رو توی زندگیم نشنیدم.
‫نمی‌دونم کی رو می‌گید.
‫ولی خوشحال می‌شم باهاش آشنا بشم...
‫چون به نظر خفن و بامزه میاد.
‫و بااستعداد، و به طرز عجیبی خوشتیپ...
‫یعنی به شیوه خطرناکی.
‫چی داری می‌گی؟
‫آروم باش. می‌دونیم کی هستیم.
‫- چطوری می‌دونین؟ ‫- نگران اونش نباش.
‫شما کی هستید؟
‫نگران اون هم نباش.
‫ببین، ما دیدیم چه کارهایی از دستت برمیاد.
‫و اومدیم یه پیشنهادی بهت بدیم.
‫نظرت چیه که به...
‫قبوله!
‫معلومه که قبوله!
‫خدای من! خواب این لحظه رو می‌دیدم!
‫یعنی نه دقیقا اینجوری.
‫توی تصورم معمولا...
‫واندر وومن میاد، ولی...
‫- اه. ‫- چیه؟
‫خب آسون بود.
‫به جامعه عدالت خوش‌اومدی.
‫ایول! عالیه... وایستا، چی؟
‫جامعه عدالت؟
‫با لیگ عدالت فرقی داره؟
‫آره. جامعه عدالت...
‫با لیگ عدالت متفاوته.
‫چون کلماتش فرق داره.
‫من فقط می‌خوام توی گروه واندر وومن باشم.
‫- شمایید دیگه، آره؟ ‫- نه.
‫چرا انقدر عقده واندر وومن داری؟
‫شوخی می‌کنه دیگه؟
‫- نه؟ ‫- خیلی‌خب، من رفتم.
‫من بخاطر کفش‌هام اینجا صبر می‌کنم.
‫می‌تونی با ماشین بیای دنبالم؟
‫میگم، یه نظر انتقادی داشتم.
‫خیلی گیج‌کننده‌ست که...
‫دو تا گروه ابرقهرمانی هستن...
‫که به هم مربوط نمی‌شن...
‫ولی هردوشون توی اسمشون «عدالت» دارن.
‫یعنی به این فکر کردین ‫که اسمتون رو عوض کنین مثلا؟
‫چون با یه جست‌وجوی ساده ‫توی سایت واژه‌یاب...
‫آره، خیلی گزینه‌های دیگه هست رفیق.
‫مثل «جامعه قدرت»، چطوره؟
‫«جامعه رمزی»، البته احمقانست.
‫شبیه اصطلاحات حقوقیه.
‫«جامعه انتقام‌جوریان»
‫نمی‌دونم چرا از این یکی خوشم اومد.
‫[همچنان ادامه دارد...]
‫«زن، زندگی، آزادی»
‫خب، خب، دوباره هم رو دیدیم دکتر.
‫کدوم گوری بودی؟
‫که نقشه کاملی رو اجرا کنم دکتر.
‫آدم باید صبر داشته باشه.
‫چی داری میگی؟
‫ناسلامتی دو سال گذشته!
‫آره، ولی زمان فقط ساخته ذهن ماست، مگه نه؟
‫واحدی بی‌معنی.
‫آهای. من پنجاه و هفت سالمه.
‫من توی یه جعبه بتنی همراه ‫با روانی‌ها گیر افتادم...
‫و منتظرم که یه کرم...
‫یه نقشه‌‌ای که ازش چیزی ‫نمی‌دونم رو عملی بکنه؟
‫خیلی طول می‌کشه من حرکت کنم، خیلی‌خب؟
‫پا که ندارم، بال که ندارم...
‫همین‌طوری برای خودم می‌خزم.
‫ولی نه برای مدتی طولانی.
‫همه‌چیز رو بگو.
‫فقط یه کار دیگه هست که باید بکنم.
‫چی؟ نه!
‫لعنتی!