‫.::ارائه‌ای اختصاصی از وبسایتِ::. ‫|-| Film2Movie.WS |-|
‫.:.:. با دنبال کردن اینستاگرامِ ما بروزترین باشید .:.:. ‫*|*|*|* @MyFilm2Movie *|*|*|*
‫«: مـتـرجـم : احسان_ن :» ‫.:: Ehsan_meen ::.
‫جو، داری چیکار می کنی؟
‫گشنمه.
‫شکر نخور. ‫بیدار نگهت میداره.
‫اگه این اتفاق نیفته،
‫نمیخوام واسه همدردی ‫این دور و برا باشم، باشه؟
‫خوب چیکار می کنیم، ‫از اینجا میریم.
‫یه کلبه تو مین اجاره می کنیم، ‫به آتش زل می زنیم.
‫با حال به نظر میاد.
‫نکن. ‫آمم؟ چی نکنم؟
‫تظاهر نکن که به س** علاقه داری ‫فقط به خاطر اینکه اصرار می کنی.
‫بیا دیگه، سریع انجامش می دیم.
‫کمک میکنه بخوابیم. ‫من خواب بودم.
‫خوب، نمی بایست. ‫طبیعی نیست.
‫بیا دیگه. لازم نیست کاری انجام بدی. ‫فقط اینجا دراز بکش.
‫اوه، خدا.
‫جو، این رقت انگیزه. ‫آره. رقت انگیزه.
‫به معنای واقعی کلمه. برانگیزنده...
‫میل جنسی.
‫باشه، خوب. ادامه بده.
‫فقط تصور کن که من ‫یه احمق جوونه،
‫حشرای ام که تو رو توی ‫ساحل لخت پیدا کرده.
‫آلت بزرگ ش هم برنزه است،
‫با موهای فرفری بلوند،
‫انگشت وسط شم به ‫آرومی میده تو...
‫حالا آلت بزرگه ورم کرده شو
‫تلو تلو زنون در میاره.
‫اوه، خدا، جو، بسه دیگه!
‫الو؟
‫سلام؟
‫آقای جوزف کسِلمن؟
‫بله.
‫من آقای آروید انگدال هستم
‫از بنیاد نوبل در استکهلم ‫سوئد، تماس می‌گیرم.
‫اوه، این که شوخی نیست؟
‫نه آقای کسِلمن، ‫بهتون اطمینان میدم.
‫اگه بخواین شماره تلفن ‫اینجا رو میدم،
‫و خودتون میتونید تماس بگیرید.
‫نه، لازم نیست، متشکرم.
‫اوه. خدای من!
‫گوش کنید، قبل از اینکه ادامه بدید،
‫دوست دارم که همسرم ‫هم گوش کنه.
‫مشکلی نیست؟ ‫البته که نه، منتظر میمونم.
‫اوه، خدای من.
‫الو؟ ‫من آماده ام.
‫سلام خانم کسِلمن. خودتون هستید؟ ‫بله.
‫آقای کسِلمن، هنوز گوشی دستتونه؟
‫بله.
‫آقای کسِلمن، باعث افتخار و خرسندیـه ‫که به شما اطلاع بدم
‫که شما برای جایزه نوبل ادبیات ‫امسال انتخاب شدید.
‫متشکرم.
‫خیلی ممنونم.
‫آقای کسِلمن، ما خیلی خوشحالیم که ‫این جایزه را به شما میدیم.
‫کار شما یک گستردگی قابل توجه دارد.
‫نه تنها نوشته هاتون دارایـه
‫صمیمیت فوق العاده، شوخ طبعی ‫و عمق است،
‫بلکه شما رمان نویسی رو ‫به طریقی به چالش کشید
‫که نسلهای نویسنده بعدی ‫را تحت تاثیر قرار میده.
‫خوب، یه چیزی بابت ریش های ‫سفیدم ام باید گیرم بیاد.
‫دقیقاً، بله.
‫از طرف تمام دنیا از این ‫بابت ازتون تشکر می کنم.
‫خانم کسِلمن،
‫بله.
‫شما باید بدانیم که همسرتون امروز ‫مورد هجوم رسانه ها قرار میگیره،
‫پس به شما توصیه می کنم ‫که تلفن ها شو کنترل کنید،
‫چون که خیلی خسته کننده ‫خواهد شد.
‫بله، خیلی خوب مواظبش ‫خواهم بود.
‫آقای کسِلمن، مطمئنم که می‌خواهید ‫به چند جا زنگ بزنید،
‫پس شما را با جشنتون ‫تنها میذارم.
‫بعداً باهاتون دوباره در مورد ‫جزئیات تماس میگیریم.
‫دوباره، بهتون تبریک میگم.
‫متشکرم.
‫خیلی ممنونم.
‫خدانگهدار. ‫خدانگهدار.
‫من نوبل رو بردم! ‫من نوبل رو بردم!
‫لا ا ا ا ...
‫من نوبل رو بردم!
‫چی؟
‫جونی، من...
‫داشتم مسخره بازی در می آوردم. ‫نه، باید یه دوش بگیرم.
‫یه روز طولانی داریم. ‫بیا پایین.
‫بیا.
‫جوآن.
‫آهان.
‫پس میری استوکهولم؟ ‫اممم.
‫کی؟ ‫دسامبر.
‫اونجا خیلی سرده. ‫امم-مم.
‫جو برات پالتو پوست میخره؟ ‫نه.
‫نه، فکر کنم مثل بقیه ‫همسرای با وقار باشم و
‫با یه کت پارچه ای یه خوب سر کنم.
‫جونی، بیا اینجا. ‫بیا.
‫سلام، هال. ‫سلام، جوآن.
‫مثل همیشه دوست داشتنی شدی. ‫ممنون، هال. نظر لطفـته.
‫از نیویورک تایمز اینجان. ‫راستی؟
‫بهش بگو.
‫اونا سرخط خبر یکشنبه رو ‫به شوهرت اختصاص دادند.
‫یه داستان پر از جنجال براش دارن.
‫یکی از عکس های آوادن (عکاس نیویورک تایمز) ‫میشه؟
‫که تمام منافذ صورتَمو ‫نشون میده؟
‫تک تک شون رو، دوست من.
‫اوه، خدا، خیلی غیر واقعیـه، ها؟
‫چطور به نظر میام؟ ‫خوبی.
‫صورتم تمیزه؟ دماغم مو نداره؟ ‫نه.
‫همه چی ردیفه؟ ‫ردیفه.
‫اوه، جونی، بگو که این یه شوخی ‫احمقانه بزرگ نیست.
‫همش واقعیه، عزیزم.
‫نفس بکش. مم-همم. ‫آه-هاه.
‫جو، بیا، ‫ما منتظریم.
‫بیا.
‫بیا. بیا انجامش بدیم.
‫سلام، بچه ـی بچم.
‫باید یه چرت بزنم. ‫امم. مامان بیچاره.
‫خب، برّه رو.
‫ایناهاشی . ‫آره، ببخشید دیر کردم.
‫دنبال یه سری سیگار برگ خوب بودم ‫که به بابا بدم.
‫اوه. ‫من براش چیزی نگرفتم.
‫باید میگرفتم؟
‫اوه، عزیزم، نه. ‫هرچی بخواد داره.
‫سلام، میمون. ‫سلام، آبجی.
‫سلام، مرد کوچک.
‫دیوید. ‫هوم؟
‫میخواستم بهت بگم
‫پدرت داستان کوتاه ات رو به من نشان داد.
‫آره؟
‫به نظرم قشنگ نوشته شده.
‫اون چی گفت؟
‫هنوز در موردش با هم صحبت نکردیم.
‫اینجوری، لطفاً. ‫سلام.
‫عالیه.
‫قیافت خیلی عالیه، جو.
‫آقای کسِلمن.
‫تموم شد، خوبه.
‫دیوید، تازه رسیدی؟
‫آره. ‫خیلی ممنون.
‫ممنون. ‫تبریک، بابا.
‫این چیه؟
‫سیگار مادوروس.
‫اوه، خدای من.
‫خیلی عالی ان. ‫قابل تو رو نداره.
‫چه هدیه عالی ای. ‫ممنون، دیوید.
‫اوه، میبینم که هنوز سیگار میکشی.
‫برات اهمیت داره؟ ‫البته که اهمیت داره.
‫می خوام که بیشتر ‫از من عمر کنی.
‫خوب، نوشته ی من رو خوندی؟ ‫آره. حرف میزنیم.
‫آشغاله، نه؟
‫چرا این کارو می کنی؟
‫چون به طور واضح داری ‫از بحث طفره میری.
‫نه، من الان کاملاً ‫حواسم پرته.
‫نگاه کن، تو زمان مناسب ‫صحبت می کنیم.
‫باشه؟ ‫آره، باشه.
‫لطفاً، برو به مامانت کمک کن.
‫نه، جوآن، بذار من انجامش بدم. ‫نه...
‫لطفاً، تو برو حالشو ببر ‫جونی.
‫اینجا، جونی. بیا.
‫بیا، یه مقدار شامپاین. ‫سوزانا کجاست؟
‫اونجا.
‫بابا من همینجام.
‫بیا. یه لیوان واسه خودت بیار.
‫من مشروب نمیخورم.
‫یه لیوان شامپاین به بچه ‫صدمه نمیزنه، باور کن.
‫همه، ساکت لطفاً. ‫خوب؟ بیاین انجامش بدیم.
‫جو.
‫آم...
‫نقل قول از ‫مدیتیشن ـه کوشیوت،
‫"من منم، به علاوه ی محیط اطرافم،
‫"و اگر از دومی مواظبت نکنم،
‫از خودم مواظبت نکردم."
‫آآوووو.
‫امروز، من خوشحال ترین مردَم.
‫سالم ام، با کم و بیش چند ‫تا رگـه قلب عمل شده.
‫شما را دارم، دوستان فوق العاده ام، ‫دانشجوهای همیشه کنجکاوم،
‫پسرم، دیوید. ‫دختر قشنگم، سوزانا،
‫و یک نوه یه در راه،
‫که در حال حاضر، به شادی ‫در کیسه ی آب مادرش شناوره.
‫و در آخر...
‫در آخر، همسر زیبا م جوآن، ‫عشق زندگیم.
‫جوآن، بیا اینجا. ‫عشق زندگیم.
‫بدونـ ـه این زن،
‫من هیچی نیستم.
‫در حقیقت، بالاترین دستاورد من،
‫خب، متقاعد کردن این زن به ازدواج با من بود.
‫هال، لطفاً، بگو سر و تهش رو هم بیاره. ‫نه.
‫سلامتی جوزف کسِلمن.
‫که به اعتقاد من، بزرگترین ‫نویسنده ی زنده قرن بیستمـه.
‫جو!
‫بابا. ‫به سلامتی جو!
‫از همه ممنون.
‫یه بیسکویت دیگه میخواین، ‫آقای کسِلمن؟
‫آره، حتماً، بله.
‫اهل کجایی؟
‫کمبریج. ‫خوبه.
‫اونجا بودین؟ ‫نه.
‫یه بیسکویت دیگه میخواین، ‫خانم کسِلمن؟
‫نه، ممنونم.
‫یه گاز از بیسکوییت ـه من میخوای؟ ‫نه، ممنونم.
‫یه بالشت دیگه میخوای؟ ‫یکی دارم.
‫میخوایم یه نگاهی به این بندازی؟
‫می خوام جدول ام رو حل کنم.
‫منو ببخشید، آقای کسِلمن.
‫یه آقایی اون پشت ـه
‫که میگه شما رو میشناسه ‫و میخواد سلامی عرض کنه.
‫ناتانیل بون؟
‫بهش بگو... ‫ببخشید مزاحم میشم.
‫ممنون.
‫فقط میخواستم تبریک بگم.
‫سلام، ناتانیل هستم . ‫سلام.
‫این جور فرض می کنم که شما فقط ‫برای ترشی شاه ماهی به استکهلم نمیرید.
‫نه، هیچ جور مراسم ‫جایزه شما را از دست نمیدم.
‫حقیقتاً این یک دستاورد ‫خارق العاده است، جو.
‫خوده جایزه مهم نیست، ناتانیل.
‫این به خاطر به دست آوردن انگیزه ‫برای نوشتن کتاب بعدیـه.
‫دقیقاً. خوب، همین ‫تو رو کسی که هستی کرده.
‫اجازه میخوام به شما ‫هم تبریک بگم، جوآن.
‫فکر میکنم مردم به همسر ‫به اندازه کافی اعتبار نمیدن.
‫من به همسرم اعتبار میدم. ‫من به اون یه عالمـه اعتبار میدم.
‫منظورم این نبود. ‫منظورم بقیه ـی دنیا بود.
‫منتقدان، خواننده ها ‫و بیشتر...
‫ناتانیل، میدونم که باید ‫تحت تاثیر قرار بگیرم
‫که تو به هر طریقی با دوز و کلک ‫راهت رو به این پرواز باز کردی،
‫اما دارم بهت میگم که،
‫اجازه نمیدم که تو زندگی ‫نامه ی من را بنویسی.
‫حالا میشه لطفاً تنهامون بزاری؟ ‫حتماً.
‫شما منظور رو خیلی روشن رسوندید. ‫خوبه.
‫خوبـه. ‫من خیلی متاسفم.
‫فقط میخواستم تبریک بگم. ‫باشه.
‫ممنون برای سر زدن ‫و سلام گفتنت، ناتانیل.
‫واقعا میگم، خالصانه. ممنونم.
‫هی، دیوید، نوشتن چطوره؟
‫برو دیگه، ناتانیل. ‫برو بخواب. شرمنده.
‫عجب آشغالی. ‫خیلی بی ادب بودی.
‫باید بی ادب باشی، و گرنه دست بردار ‫نیست که. خدای من.
‫تو که نمیخوای از آدمی مثلـه اون ‫یه دشمن واسه خودت درست کنی.
‫منظورم اینه که، هیچ چیزی ‫خطرناک تر از یه نویسنده
‫که احساساتش جریحه دار شده نیست.
‫اگه اون نمیتونه یه جواب رد ـه کاملاً ‫منطقی رو قبول کنه، بره به درک.
‫فقط مشاهدات ام رو گفتم. ‫باشه، خوب، خوبه.
‫یادت نره که پاتو دراز کنی ‫همانطور که دکتر کرنتز گفت.
‫باشه.
‫آقای کسِلمن، ‫به استوکهلم خوش آمدید.
‫ما خیلی از دیدن شما خوشبختیم.
‫اوه، خیلی ممنونم.
‫لطفاً. یه لحظه.
‫باشه، عزیزم.
‫لطفاً، دنبال من بیاین. ‫البته.
‫خوب، اومدن به اینجا
‫یک مسافرت تمام عیار بود. ‫ببخشید، آقای کسِلمن.
‫بود. نبود... ‫ممنونم.
‫فقط یکی دیگه. ‫ممنون.
‫خانم کسِلمن، میخواستم از مزاحمت ‫قبلی ام عذرخواهی کنم.
‫مطمئناً نمی خواستم موجب آزار بشم.
‫خوب، من از گستاخیـه ‫همسرم عذر می خوام.
‫احتیاجی نیست. میدونم که اون دورش ‫همیشه پر از آدم های یـه که زود صمیمی میشن.
‫میشه تظاهر کنیم ‫که من یه چیز جالب گفتم،
‫که به نظر بیاد شما ‫هم داره بهتون خوش میگذره؟
‫نه، ممنون. من راحت ترم ‫اینجا تو افکار خودم باشم.
‫جونی، لطفاً.
‫همسرم. ‫بله.
‫خانم کسِلمن. سلام. ‫من آروید انگالود هستم.
‫همونیم که در مورد جایزه ‫با شما تماس گرفتم،
‫و در آن زمان بی وقت ‫شما را از خواب بیدار کرد.
‫اصلاً بی وقت نبود. ‫ده سال به عمر همسرم اضافه کرد.
‫ایشان همسر جو کسِلمن هستن.
‫آقای کسِلمن، ‫می خوام شما رو به والتر بارک معرفی کنم،
‫که شما رو توی مراسم ‫همراهی می کند.
‫آقای کسِلمن، ‫باعث افتخاره منه.
‫ما هر چیزی را که نیاز داشته ‫باشید فراهم می‌کنیم.
‫ممنونم. میتونم بهتون اطمینان بدم ‫که احتیاجات من خیلی کمه.
‫فقط وقتی که خوابه.
‫ایشون خانوم لیلدولف هستن، ‫که مسئول مراقبت از بانوان برندگان هستند.
‫سلام. ‫خانم کسِلمن.
‫آنها سر شوهرتون رو خیلی ‫شلوغ می کنند.
‫پس من هم میتونم براتون کارهای خرید ‫و درمانهای زیبایی رو ترتیب بدم.
‫ممنون. خواهیم دید، اما...
‫آقای کسِلمن. ‫می خوام شما رو به لینیا انگوال معرفی کنم
‫ایشان عکاس شخصی شماست
‫که از انتشارات شما آمده. ‫باعث افتخاره، آقای کسِلمن.
‫من خیلی کار شما را تحسین می کنم.
‫اوه، ممنون، خیلی لطف دارید.
‫من با دوربینم شما را ‫تعقیب می کنم،
‫اما، البته، شما تظاهر کنید ‫که من اینجا نیستم، باشه؟
‫ایشان خانم کسِلمن هستند.
‫از دیدارتون خوشبختم. ‫دیوید.
‫می خوام به پسرم دیوید، معرفیتون کنم.
‫سلام، دیوید. ‫ما خیلی خوشحالیم که شما تونستید بیاید.
‫ما همیشه از آمدن فرزندان برندگان ‫خوشحال میشیم.
‫در حقیقت، ما روی شما به اندازه پدرتون ‫حساب میکنیم.
‫خیلی خوب، باشه.
‫میتونم بهتون اطمینان بدم، ‫که پسرم خیلی متعهدـه
‫البته وقتی که خوابش به خاطر ‫مسافرت به هم نریخته.
‫خوب، پس بهتره شما را ‫به اتاق تون، ببریم؟
‫بله، ممنون. خیلی عالی میشه.
‫شما جلو برید. ‫ممنون.
‫این باید از سمت وکیلم باشه.
‫عینک مطالعه ام رو داری؟ ‫آره.
‫آره، همیشه همین آشغالای ‫ارزان رو میفرسته.
‫بفرما.
‫آره، خودشه. اوه. عجب ارزان خریـه.
‫دیوید، میخوای اینو ببری تو اتاقت؟
‫نه، بابا.
‫شکلات.
‫اوه. خوشمزه است.
‫دیوید؟
‫نه.
‫"لذت ببر، لذت ببر. از طرف سیلویا فرای."
‫سیلویا فرای دیگه چه خریه؟
‫یکی از شخصیت هات.
‫اوه. ‫خدا، بابا.
‫زیاد بهش سخت نگیر، دیوید. اون خسته است.
‫حافظم یه خورده داغونه، باشه؟
‫نوبت توهم میشه.
‫شایدم زودتر، با این سیگاری که میکشی.
‫حتماً، بابا.
‫همشون رو نخور. ‫سوزش معده میگیری.
‫این کتابخانه رو دیدی، جوآن؟
‫همه کتاب ها رو دارن.
‫اوه.
‫این چیه...
‫اونا حتی یک کپی از "کتاب گردو" رو ‫به زبان عربی دارند.
‫از این ویرایش خبر داشتی. ‫آره، "زیر صفر" ما رو خرید.
‫مراقب اون باش. ‫میشه خودت مراقب باشی؟
‫چی...، اوه، خدا…چیکار می کنی؟
‫چه مرگت شده؟ ‫میرم اتاقمو پیدا کنم.
‫باشه، عزیزم. یه ذره استراحت کن.
‫بیا، یه ذره میوه با خودت ببر. ‫باشه.
‫حالش خوش نیست.
‫خب، بزار دعا کنیم که ‫تا وقتی اینجاست یه حالی بکنه.
‫اوه، جو، بی رحم نباش.
‫چی؟
‫جونی، چیزی اذیتت میکنه؟
‫نه.
‫من جذب اون زن نشدم، ‫میدونی که.
‫واقعا برام مهم نیست.
‫بیا دندونات رو مسواک بزن. ‫نفس بوی بد میده.
‫واقعاً؟
‫خدایا، فکر می‌کنی متوجه شدند؟
‫نه، اونا خیلی درگیر پز خودشون بودند.
‫خدا.
‫این همه توجه تحریکم میکنه.
‫نمیدونم. میدونی… ‫میشه فقط به صدای قلبم گوش کنی؟
‫یه ضربان جا میندازه؟ ‫نه، نمی اندازه.
‫اوه، خدا، من برای این کار خیلی پیرم. ‫هر دوتامون هستیم، عزیزم.
‫خوب الان چی کار کنیم؟ ‫بریم بیرون؟
‫نه. یه ذره می خوابیم.
‫جونی. ‫چیه؟
‫میشه فقط ازش لذت ببریم؟
‫سلام، خانم آرچر.
‫خواهش می کنم، بفرمایید داخل.
‫داستان تون.
‫دو بار خوندمش، ‫و صادقانه، هر دو بار…
‫خیلی عالی بود.
‫ممنونم، پروفسور.
‫میدونی این هنوز ‫خیلی کار داره.
‫البته. ‫خیلی دوست دارم درستش کنم.
‫ازتون نخواستم که چیزی را درست کنید.
‫می خوام که عمیق تر برید.
‫خیلی هوشمندانه می نویسید،
‫اما جدا می‌افتید.
‫شخصیت ها قراره که جدا بیفتند، ‫مخصوصا مادر.
‫اما اون همیشه اینطور نبود، بودش؟
‫اون قبلا بچه یکی بود، ‫عشق یکی.
‫و اون گرایش، ‫ترس، آرزوهای مخفی داره.
‫مطمئنم که بادم در میده.
‫بله، میده، ‫اما کلفت جدید رو مقصر میدونه.
‫خیلی خوبه.
‫فکر کنم باید حواسم به تو هم باشه.
‫میتونم خیلی مفید باشم، پروفسور.
‫هیچ وقت سعی نکن که اغفال گر باشی.
‫تو همین جوری هم خیلی جذابی.
‫میخواستم یه چیزی ازت بپرسم.
‫می خوام بدونم که هیچ شانسی هست ‫که شنبه شب آزاد باشی.
‫آره، آزادم.
‫دوست داری بچه داری کنی؟
‫همسرم و من، از موقعی که فانی ‫متولد شده بیرون رفتیم.
‫حتماً. من بچه دوست دارم.
‫یه نویسنده واقعی
‫واسه چاپ شدن کارش نمینویسه.
‫اون مینویسه چون یه چیز ‫خیلی فوری و شخصی
‫برای گفتن داره.
‫یه نویسنده باید بنویسه، ‫همانطور که باید نفس بکشه،
‫و باید به این کار ادامه بده،
‫علیرغم تنهایی، ‫علیرغم فقر،
‫علیرغم کوهی از نامه هایی ‫که کارش رو رد کردن،
‫علیرغم اینکه والدین یا همسرش ‫داد میزنند،
‫"احمق. ‫ چرا نمیری دنبال یک کار واقعی؟"
‫یه نویسنده می نویسه چون اگه ننویسه،
‫روحش گشنگی میکشه.
‫"روحش به آرامی بیرون میرود
‫"زمانی که میشنود برف به آرامی ‫از کهکشان پایین می‌بارد
‫"و به آرامی مینشیند، ‫مانند آخرین هبوط
‫"در پیشگاه مرده ها و زنده ها"
‫جیمز جویس. لازم نیست چیزی اضافه کنم.
‫بهت گفتم که بطری شو گرم کن. ‫کردم.
‫یخـه که.
‫من کردم. ‫همان موقع که بهم گفتی انجامش بدم.
‫بهت هشدار میدم، اینجا هرج و مرجـه. ‫ بیا تو.
‫این همون دختره؟ ‫آره. اسمش جوآنـه.
‫سلام. بچه این بالاست.
‫کارول، میشه لطفاً کرواتم ‫رو برام بیاری؟
‫روتختـه. ‫آره، میدونم.
‫میشه برام بیاری ش؟
‫جوآن، برو بالا.
‫این زندگی منه، خدا کمکم کنه.
‫هی، چیزی نیست.
‫چیزی نیست.
‫من عاشق پدرت شدم.
‫اوه، خدای من. ‫صبح بخیر آقای کسِلمن.
‫این…
‫این سانتا لوسیا است، که اومده ‫احترامش را به یک نویسنده بزرگ نشون بده.
‫شرمنده. سانتا لوسیا؟
‫آره. فکر کنم دیروز در این ‫مورد بهتون اطلاع دادم.
‫خب، احتمالاً دادی. من…
‫خیلی عالی به نظر میاد. ممنونم.
‫منو ببخشید.
‫عزیزم کجا میری؟ ‫یه هوایی تازه کنم.
‫اوه.
‫عذرخواهی می کنم اگر ‫مزاحمتی ایجاد کردیم.
‫خیلی هم سپاسگزارم. ‫داشتم کابوس میدیدم.
‫تو بروکلین بودم و ‫با مادرم زندگی میکردم.
‫و اون گفت، "جو، ‫خبر بدی برات دارم."
‫و قبل از این که بتونه چیزی بگه، ‫مادر بزرگ ریزه یه روسم،
‫که مثل بشکه ست، ‫سرش داد زد.
‫"نه قبل از شام. ‫اشتهاش رو کور می کنی."
‫"اشتهاش رو کور می کنی."
‫معذرت می خوام، متنفرم از اینکه ‫این تبادل نظر را قطع می کنم.
‫اما دوست دارم که آقای کسِلمن رو
‫به یکی دیگر از اعضای خانواده ی ‫برندگانمون معرفی کنم.
‫باشه، خوبه. ‫بعداً میبینمتون، آقایان.
‫جیمز فینچ برنده جایز ‫فیزیک ماست.
‫بسیار باهوش و نجیبـه.
‫خوبه.
‫جیمز فینچ، می خوام شما را به ‫داستان نویس جوزف کسِلمن معرفی کنم.
‫از دیدارت خوشبختم، جوزف. ‫من هم همینطور.
‫کاشکی میتونستم بگم که ‫همه کتاب هاتون رو خوندم.
‫خب، کاشکی میتونستم بگم ‫که همه فرمولهای شما را فهمیدم.
‫من کتاب هاتون رو خوندم، ‫و بهتون قول میدم،
‫که اونها خیلی بهتر از ‫خرچنگ قورباغه های جیمزه.
‫همسرم کانستنس، ‫هم دانشمنده.
‫همانطور که میبینید، ‫یه منتقد کامل کارای منه.
‫خب، خدا را شکر، ‫همسرم نمینویسه.
‫در غیر این صورت از ‫یه نقد دائمی رنج میبردم.
‫سلام، من جوآنم.
‫سلام.
‫جوآن عشق زندگی منه.
‫بزارید فرزندانم رو معرفی کنم. ‫این النـه.
‫من روش حساب کردم که ‫دوای آلزایمر را درست واسه زمانی
‫که خودم فراموشی میگیرم، پیدا کنه.
‫پسرم، دیوید، یه نویسنده است.
‫اون داره خوب راهشو پیدا میکنه.
‫آه، خب، سم روی پلیمرهای ‫رسانا کار میکنه.
‫پیتر به اعداد قابل ‫تقسیم علاقمنده.
‫و چستر، خب،
‫اون میخواد نظریه ‫ریسمانها را رد کنه.
‫هیشکی تحویلش نمیگیره، ‫اما ما باهاش مخالفتی نداریم.
‫منو ببخشید آقای کسِلمن. ‫باید بدزدم ببرمتون.
‫باید به سخنرانی تون برسیم. ‫دنبالم بیاید، لطفاً.
‫ممنونم.
‫خب، من...
‫خوشحال شدم دیدمت، جیمز.
‫از دیدنت خرسند شدم، جوزف. ‫بله، و شما، البته.
‫خوش بخت شدم، جین. ‫جوآن.
‫معذرت می خوام. ‫مشکلی نیست.
‫خوب مشکل اساسی
‫ما با هیدروترمال های مایع ‫اینه که خیلی مواد معدنی دارند…
‫سلام. ‫سلام.
‫چطوری؟ ‫خوبم.
‫تو؟ ‫نه، من خیلی خوبم.
‫میشه یه عکس بگیریم؟ ‫البته.
‫میبینمت.
‫و، دیوید، ‫میشه یه لطفی بهم بکنی؟
‫دفعه بعد که معرفیـت کردم، ‫سعی کن چشم تو چشم باشی.
‫باشه.
‫و دفعه بعد، منو به عنوان پسرت و ‫یه نویسنده نصف و نیمه معرفی نکن.
‫در مورد چی صحبت می کنی؟ ‫"اون داره راهشو پیدا میکنه"؟
‫این یعنی چه؟
‫یعنی حقیقت. ‫تو داری راهِت رو پیدا می کنی.
‫و این یه کم زمان میبره، ‫همانطور که واسه من برد.
‫نه، نبرد. تو از همون اول ‫یه رمان پر فروش داشتی.
‫من به سختی به اینجا ‫رسیدم، دوستم.
‫تو هنوز جوانی، ‫بذار ببینم چیکار می کنی.
‫اینجا سیگار نمیکشی. ‫میتونم پنجره رو باز کنم.
‫فراموشش کن. ‫هوای بیرون صفر درجه است.
‫هر چند نباید سیگار بکشی.
‫آره؟ و شما هم نباید چربی ‫حیوانات بچپونید.
‫چه مرگت شده؟
‫بس کنید. بس کنید. هردوتاتون.
‫عصبانی ای چون در مورد ‫داستانت صحبت نکردیم؟
‫همین اذیتت میکنه؟
‫من لازم ندارم تا راجع به چیزی که ‫تو مثل یه کوپه تاپاله بو گندو
‫که من رومیزت ریختم و تو
‫ازش فرار میکنی، بحث کنم. ‫هی، هی، هی، هی.
‫من داستان تو خوندم، باشه؟
‫به نظرم این که این یه شروع محکمه.
‫اما این چیزی نیست که تو ‫میخوای بشنوی، نه؟
‫نه، تو میخوای بشنوی که اون یه ‫کار نفس‌گیر نبوغ آمیزه.
‫این چیزی نیست که من بخوام بشنوم. ‫خدای من، بابا.
‫بس کنید. ‫نمی…
‫بس کنید. ‫خیلی عوضی ای.
‫دیوید، می خوای بقیه ‫روز رو تنها باشی؟
‫اون سخنرانی مو از دست میده.
‫دیوید، میخوای؟ ‫آره. می خوام.
‫میخوای تنهایی چیکار کنی؟
‫اینجا استکهلمـه. ‫یه شهر بزرگ اروپایی.
‫آره.
‫همینجا پیاده ات کنیم؟ ‫هوم؟ وسط خیابون؟
‫خوبه، آره؟
‫گوستاو، میشه بزنی کنار، لطفاً؟
‫چشم، قربان.
‫بهت یه مقدار پول میدم.
‫میدونی چجوری برگردی هتل؟ ‫آره.
‫وقتی برگشتی به ما ‫خبر بده، باشه؟
‫باشه، حتماً. ممنون، مامان.
‫خدای من.
‫پسر تو بودن راحت نیست، جو. ‫اوه، بیخیال.
‫پسرهرکسی بودن راحت نیست.
‫میتونی نشون بدی که بهش بیشتر افتخار می کنی.
‫یه اون میتونه یه ذره بیشتر کار کنه.
‫ما با گفتن این که خیلی باهوشـه ‫هیچ لطفی به اون بچه نمیکنیم.
‫من فکر می کنم که اون استعداد داره. ‫آره، خوب، تو باید بهش بگی.
‫اگر از من بشنوه هیچ ارزشی نداره.
‫باید از خودت بشنوه.
‫اون نباید تایید منو برای نوشتن بخواد.
‫هر کسی به تایید احتیاج داره، جو.
‫آره.
‫این کفش ها داره منو میکشه.
‫بیا، بیا اینجا.
‫بیا، بدش من.
‫جو، لطفاً تو سخنرانی ات ‫ازمن تشکر نکن.
‫چی؟
‫نمی خوام همه فکر کنن ‫که من خیلی زجر کشیدم.
‫درک می کنی، نه؟ ‫نه، باید از تو تشکر کنم.
‫همه ازهمسراشون تشکر می‌کنن.
‫اگه نکنم، مثل یه حرمزاده ‫خود شیفته به نظر میام.
‫خب، هستی. ‫اوه، خدا.
‫نه، سریع تمومش می کنم جونی.
‫میدونی، یه جمله. ‫درد نداره.
‫قبول کن دیگه. ‫نه.
‫خوبی؟
‫هر کاری باید انجام بدی بکن.
‫"همسر مستعد"
‫تو خیلی جالب اخلاقیات ‫خانومه کسِلمن رو بیان کردی.
‫نه، این در مورد همسر شما نیست. ‫فقط یه مطالعه شخصیتـه.
‫خانم آرچر، همین الان بهتون گفتم ‫که کارتون خیلی عالیه.
‫اما فکر نکنم که این رو ‫از روی کار شما فهمیدم.
‫این از داستان منه، ‫سگ های خفته.
‫میدونم که بیشتر شما نخوندین اش
‫چون فقط هزار تا نسخه فروخته.
‫ بیشترشم توسط آشنا هام ‫که من سخاوتمندانه،
‫بهشون پول دادم، خریداری شده،
‫خوب، بفرمایید. فصل اول…
‫نه، ممنون. ‫میتونم شما رو به....
‫خیلی سبزان. ‫ما قبلاً در این مورد صحبت کردیم…
‫الین، اجازه میخوام تو را به ‫خانم آرچرمعرفی کنم،
‫همان نویسنده جوان خوش آتیـه ‫که در موردش بهت گفتم. یه لحظه.
‫ببخشید، جوآن، لطفاً. ما رو ببخشید.
‫جوآن، ایشان الین موزل ـه.
‫سلام.
‫نثرتون خیلی عالیه. ‫تمیز، واضح و جسورانه.
‫ممنون، ولی میدونی این چیه؟
‫مردم عادی ظرفیت یه نثر ‫جسورانه رو از سمت یک زن را ندارند.
‫شنیدم که تو با استعدادی.
‫اوه.
‫ممنون. ‫آره، نوشتن رو دوست دارم. زندگیمه.
‫این کارو نکن.
‫ببخشید؟
‫می خوای بدونی سرانجام ‫کتابات کجاست؟
‫همینجا. رو قفسه فارغ التحصیلان.
‫زود باش. بازش کن.
‫میشنوی؟ این صدای ‫کتابیـه که هیچ وقت باز نشده.
‫هیچ وقت فکر نکن که ‫میتونی توجهشون را جلب کنی.
‫کیا؟ ‫مردا.
‫که نقدها رو می نویسند. ‫که انتشارات رو می گردونن.
‫که مجله ها را ویرایش می کنند.
‫هم اونهایی که تصمیم می‌گیرند ‫به کی باید اهمیت داده بشه،
‫که کی رو باید برای تمام ‫عمرش کامل نشان بدن.
‫یه نویسنده باید بنویسـه.
‫یه نویسنده باید خونده بشه، عزیزم.
‫کسی آتیش داره؟
‫جو؟
‫به من ملحق میشی؟
‫امم.
‫نه. باید برم خونه.
‫باشه.
‫برو بخواب.
‫هنوز داره برف میاد؟
‫امم-همم
‫پس بذار با این بدرقت کنم.
‫"روحش به آرامی بیرون میرود
‫"زمانی که میشنود برف به آرامی ‫از کهکشان پایین می‌بارد
‫"و به آرامی مینشیند،
‫"مانند آخرین هبوط
‫"در پیشگاه مرده ها و زنده ها"
‫قشنگه.
‫شما نوشتید اش؟
‫نه.
‫خب، دیگه باید برم.
‫دیر دقته.
‫شب بخیر. ‫شب خوش.
‫میدونم. می دونم چی میخوای بگی.
‫با خوردن این همه چربی خودم رو میکشم.
‫آره میکشی.
‫چیکار داریم می کنیم؟
‫گوش کن. چرا ما همه اینها را تمام نکنیم؟
‫بریم و توی یه کلبه توی فیورد مخفی باشیم. ‫تا خرخره مشروب بخوریم.
‫به سمت شفق شمالی زوزه بکشیم.
‫همم؟
‫اگه فقط؟
‫بیا تو.
‫آقای کسِلمن ناهار را همین جا ‫می خورند.
‫جو، باید بلند بشی. ‫آره.
‫۴۰ دقیقه دیگه میان دنبالت.
‫اوه، خدا. باشه، دارم میام.
‫ناهار حاضره.
‫آه-هاه.
‫بیا این عینک یدکی ات.
‫مم-همم.
‫و این هم قرص هات.
‫با من نمیایی؟
‫نه، دوست دارم یه مدت رو ‫تنها بگذرونم.
‫چیکار میخوای بکنی؟
‫نمیدونم. ‫شاید یه تور برای شهر گرفتم.
‫چی، از این تورهای اتوبوسی کثیف؟
‫جو، حالم بهتر میشه اگه ‫منو به حال خودم بذاری.
‫فکر کردم این کاریـه که ‫باید با هم انجامش بدیم.
‫ساعت ۳ یکی از اینها را بخور.
‫و ساعتت را هم تنظیم کردم.
‫خانم کسِلمن. ‫ناتانیل.
‫دنبالتون راه نمیرفتم، قول میدم.
‫اما یه چیزی براتون دارم. ‫میخواستم بذارمش تو پیشخون.
‫یه چیز کوچیک که از ‫کتابفروشی تو اسمیت
‫وقتی داشتم در مورد جو تحقیق ‫می‌کردم، خریدمش.
‫خانه ی نورتراب. ‫همم.
‫خوابگاه ام بود.
‫میدونم.
‫خیلی قبل تر از اون که اونجا برید،
‫اما فکر کردم که خوشحالتون میکنه.
‫ممنون. ناتانیل. ‫خیلی با فکری.
‫شما همیشه در زمان جلب نظر ‫ناکام ام از جو، باهام مهربون بودیند.
‫دوست دارم براتون یه ‫نوشیدنی بخرم اگه اجازه بدید.
‫یه بار خیلی دوست داشتنی ‫همین نزدیکیـه، خیلی قرن نوزدهمی.
‫میتونید تصور کنید که استرینگبرگ ‫اونجا مست می کرده.
‫نمیدونم این کار چقدر شایسته است.
‫خب، خیلی ناشایسته.
‫اما ما اینجا تو سوئدیم، ‫الانم وسط زمستونـه.
‫فکر نکنم هیچ کدوم از ما بخواد
‫اینجا با افکارمالیخولیایی اش ‫کاملا تنها بمونه، میخواد؟
‫خوبه. ‫ممم.
‫راستش باید یه اعترافی بکنم.
‫من یه پیشنهاد برای نوشتن ‫یک کتاب در مورد جو گرفتم.
‫میخواستم بهتون بگم که فکر نکنید ‫دارم کاری رو پشت سرش انجام میدم.
‫و این قراره یک کار علمی باشه؟
‫امم...
‫آره و نه.
‫که یعنی؟
‫ممکنه شما هم بدونید که من از یه ‫سری از بی احتیاطی های متنوع جو
‫خبر دارم.
‫خب، مطمئنم که دارید.
‫میتونم تصور کنم که این یه مطلب ‫آبدار برای یه شرح حال نویسـه.
‫شما اینجوری فکر می کنید، ام، ‫اگه صادق باشم، این یکم قابل پیش بینـه.
‫بیشتر افراد نابغه ‫از نظر جنسی فعال ترند،
‫و به لطف کتاب مقدسی که توسط ‫ما شرح حال نویس ها تهیه شده،
‫ما فقط قراره چیز های جذاب ‫و قابل بخشیدن را پیدا کنیم.
‫راستش، من اینجور نیستم. ‫من این جور رفتار را خیلی مخوف می بینم.
‫خب، لطفاً من را به عنوان ‫یک قربانی نشون ندید.
‫من خیلی جالب تر از اونم.
‫میدونم که هستید.
‫نگاه کنید، نمیخوام تصور ‫غلطی از رابطه شما بدم.
‫حالا ما این فرصت را داریم ‫که همه حقایق رو روشن کنیم.
‫تو خیلی ناقلا هستی، ناتانیل.
‫نمیتونم باور کنم که گذاشتم منو بکشی اینجا.
‫البته، این فرصت را داری که بری،
‫و بقیه روزت رو توی یک موزه ی تنگ ‫به دیدن هنر گمنام شمالی بگذرونی.
‫یا اینکه از این نوشیدنی عالی لذت ببریم.
‫صبح بخیر، جوزف.
‫پروفسور چن لینگ، شیمی.
‫سلام.
‫دکتر کارل سیگلر، پزشکی. ‫چطورید؟
‫و سِر رندال مید، اقتصاد. ‫خوشبختم.
‫من هم.
‫حالا یه مدت کوتاه شما را ‫تحویل آقای لاگرفلت میدم،
‫که یه مروری بر روی ‫تشریفات فردا خواهد داشت.
‫آقایان، شما روی صندلی هایی
‫که فعلاً با اسم تون ‫مشخص شده میشینید.
‫وقتی زمان گرفتن ‫مدالـتون برسه،
‫شما از صندلی تون به اینجا می آیید.
‫و مدالتون رو از ‫پادشاه میگیرید.
‫و سپس باید برای احترام، ‫سه بار تعظیم کنید.
‫این چنین.
‫ما با شما شروع ‫می کنیم آقای کسِلمن.
‫اوه.
‫باشه.
‫آه...
‫ببخشید. اول تعظیم کنم؟
‫اول به پادشاه نزدیک بشید ‫و بعد تنظیم کنید.
‫عذر می خوام. ‫عذرخواهی لازم نیست.
‫برای همین تمرین می‌کنیم.
‫موشک که هوا نمی کنی، کسِلمن.
‫نه، البته.
‫و حالا به احترام سه گروه.
‫والتر، میشه یه لحظه بهم وقت بدی؟
‫حالتون خوبه، آقای کسِلمن؟
‫خوبم. ‫فقط یه زمان استراحتـه کوتاه می خوام.
‫چیزی لازم دارید؟ آب یا… ‫نه.
‫فقط به ما بگید. ‫نه، لطفاً، من خوبم.
‫فقط یه لحظه. ‫باشه.
‫تا بیرون باهاتون میا ایم.
‫بدون اسلحه ام آمدم.
‫اوه.
‫میتونم بگم که تمام اون کلیک کردنام
‫توی صورتتون، رفته رو اعصابتون.
‫دارید کارتون را انجام می دهید.
‫خب، خبر خوب اینکه به من گفتند
‫اگر بخواهید، ‫برای بقیه روز مرخصید.
‫می خوام.
‫فکر می کنید سریعترین راه فرار ‫از کدام دره؟
‫بهتره که امتحان کنیم و ببینیم؟
‫خوب فکر می کنم جو، ‫مجبورتون کرد که ترک کنید.
‫آره، اون میخواد که سالم باشم.
‫ممم...
‫خب، ‫اینم سوال جالب بعدیم.
‫ممم-همم.
‫جایزه نوبل برای جوزف کسِلمن ‫چه معنی داره؟
‫اوه، خدا. ‫آره.
‫مال من نیست. مال من نیست.
‫ناشرم گفته که بپرسم. ‫اوه.
‫چرا همون چیزی رو که ‫تو هواپیما بهم گفت نگم؟
‫"جایزه مهم نیست.
‫این به خاطر به دست آوردن ‫انگیزه برای نوشتن کتاب بعدیـه"
‫عالیه. ممنون.
‫و شما چی؟ ‫انگیزه ی شما چیه؟
‫که صبح پاشیم؟
‫برای نوشتن.
‫من یه نویسنده نیستم. ‫من مخالفم.
‫وقتی داشتم توی ‫آرشیو اسمیت میگشتم.
‫چشمم به یه سری داستان افتاد
‫که توی مجله دانشکده ‫چاپ شده بود.
‫"همسر مستعد" رو خوندم.
‫یه نوشته ی زیبا.
‫ممنون.
‫استعداد داشتم.
‫پشیمان نیستید که بیخیال شدید؟
‫نه.
‫انتظاراتم از چیزی که…
‫به عنوان یک نویسنده زن میتونستم ‫به دست بیارم، خیلی پایین بود.
‫نویسنده های معروف ‫زن زیادی اون موقع بودند.
‫آره، اما من شخصیت ‫اون کار رو نداشتم.
‫واقعاً؟
‫من خیلی کم رو ام. ‫دوست ندارم کسی بهم نگاه کنه.
‫باشه، پس من به شما نگاه نمیکنم.
‫پس، جو چی؟ هیچوقت ترغیب تون ‫نکرد که به نوشتن ادامه بدید؟
‫آره، اما، همانطور که گفتم،
‫تصمیم گرفتم که ادامه ندم. ‫همم.
‫به خاطر اینکه او نویسنده ی خانواده بود.
‫ناتانیل، اگه میخوای تحریکم کنی ‫که یه ذره تلخی از زندگیم گیر بیاری.
‫هیچی گیرت نمیاد.
‫لعنت.
‫همم.
‫حالا که بحث تلخی شد…
‫با زن سابقش کارول، حرف زدم.
‫چطوره؟
‫خوبه، اون یه روانپزشکـه. ‫اوه.
‫خوش به حالش. ‫آره.
‫و دخترشون، فانی؟
‫یه دندانپزشکـه موفق.
‫ضمناً، مطمئنت کنم، ‫کارول بخشیدتت.
‫اوه.
‫خوشحالم. ‫آمم.
‫جو سعی کرد که باهاشون ‫در تماس باشه…
‫راستش من بهش اصرار می کردم،
‫اما ما احساس خیلی بدی در مورد ‫اون قسمت از زندگیمون داشتیم.
‫خوب اون می خواست مطمئن بشه
‫که تو میدونی که چقدر قدردان ‫اینـه که جو رو از سرش باز کردی.
‫خواهش می کنم.
‫جوآن، امیدوارم که بدونی رابطه های
‫عشقی اش هیچ ربطی به تو نداره. ‫غیر ارادیـه.
‫فکر می کنم اون یه ترس ‫درونی ازعدم کفایتـه.
‫روان درمانگر هم بودی تو.
‫کسی رو داری که بهش اطمینان داشته باشی؟
‫نه.
‫و واقعا هم برام مهم نیست.
‫فکر می‌کنم همین تو را ‫جذاب میکنه.
‫خیلی مرموزی.
‫داری باهام لاس میزنی؟
‫شاید، چرا که نه؟
‫میدونی من بهت اطمینان ندارم؟
‫اوه، لعنتی.
‫قرص هام.
‫قرص ها؟
‫آره، فشار خونم.
‫فکر کنم باید برگردم هتل.
‫باشه.
‫بیا، اینو نگهدار. ‫بذار بهت یه چیزی بدم.
‫خدا، قلمم کجاست؟
‫ایناهاش.
‫بزار ببینم. "به…
‫لینیآ…"
‫میم داره، یا؟
‫نه، دو تا نون داره.
‫اوه، لعنتی.
‫مهم نیست.
‫باید برم.
‫راه خروج رو پیدا می کنی؟
‫آره.
‫لعنت بهش.
‫یه سری از کارهای ‫قدیمی جو رو خوندم.
‫یکی دو تا از داستان های کوتاه،
‫که توی یه مجله ادبی گمنام دیدم،
‫و متنفرم که این رو میگم، جوآن،
‫همچین خوب نبود.
‫خب، کارهای ابتدایی به ندرت قابل خوندنـه. ‫منظورم اینه که، خودت بهتر میدونی.
‫آره، اما آنها هیچ نشانی از ‫کارهای دوره بلوغش نداره.
‫راستش، کار تو، "همسر مستعد"
‫بیشتر شبیه کارهای کسِلمنـه ‫تا اونها.
‫قابل درکـه.
‫جو معلم سختگیری بود.
‫قبول دارم.
‫وقتی با کارول صحبت میکردم، ‫گفت که خیلی عجیبه که کارهای
‫اون چقدر بعد از دیدن تو، ‫بهتر شد.
‫نظر لطفشـه.
‫با تمام احترام،
‫فکر می کنم که تو از دست
‫جو کسِلمن خسته و منزجری.
‫فکر کنم تو از رابطه های عشقی اش ‫و از اینکه نامرئی هستی خسته شدی،
‫خسته از اینکه استعداد عظیمت صرف ‫درست کردن افسانه ی کسِلمن میشه.
‫فکر می‌کنم به خاطر خانواده ات،
‫به خاطر شادی خانواده ات، ‫میخوای که یه کاری بکنی.
‫دیوید به‌ نظر یه مرد ‫جوان غمگینـه.
‫تو حقی نداری که در مورد ‫بچه های من صحبت کنی.
‫راست میگی، متاسفم.
‫فکر کنم تو میخوای با یه نفر صحبت کنی.
‫بهت قول میدم، ‫هیچ وقت منبع ام رو فاش نمی کنم.
‫من آدم بده خواهم شد، پس لازم ‫نیست که تو احساس کنی که به جو خیانت کردی.
‫بعد حقیقت فاش میشه. ‫و تو میتونی برای خودت بنویسی.
‫چه داستانـه فوق العاده ای، ناتانیل.
‫تو جداً باید بری داستان تخیلی بنویسی.
‫جوآن...
‫میدونی کجا پیدام کنی.
‫می خوام بدونی که من حقیقتا از ‫همراهی کردن تو لذت میبرم.
‫جونی؟
‫جونی، تویی؟
‫آره.
‫کجا بودی؟ ‫از نگرانیت مریض شدم.
‫چرا؟ تازه ساعت چهار و نیمه.
‫بله، ولی ببین چقدر تاریکـه.
‫این کار رو با من نکن. ‫دیگه اینجوری غیبت نزنه.
‫من غیبم نزد. ‫دوساعت رفتم بیرون.
‫تو تمام روز رو چیکار میکردی؟
‫خوب، یه چرخی زدم، ‫به یکی دو تا فروشگاه رفتم،
‫به یکی دو تا مغازه سر زدم. ‫تمرین چطور پیش رفت؟
‫جونی، سیگار کشیدی؟
‫بوی سیگار میدی. ‫رفته بودم به یه کافه،
‫و اونجا پر دود بود. آغ.
‫مشروب هم خوردی؟
‫آره، یه ودکا.
‫ وسط روز؟
‫آره، جو، وسط روز.
‫می دونی، جونی، ‫نمیتونی این کار رو بکنی.
‫نمیتونی وقتی دهنت بوی الکل ‫میده تو مراسم حاضر بشی.
‫تو ستاره ی این جشن بزرگی ‫پس کی به من اهمیت میده؟
‫چه اتفاقی برات افتاده؟
‫دوست ندارم کسی بهم درس بده. ‫من بچه نیستم.
‫اوه، لعنت بهت، جو.
‫چیه؟ ‫میشه…
‫میشه لباساتو روی ‫زمین پخش و پلا نکنی؟
‫خسته و متنفرم از اینکه… ‫باشه.
‫...همش باید پشت سر جمع کنم. ‫بذار انجامش بدم.
‫این چیه؟ ‫گشنم شد. یکم گردو خریدم.
‫بذار ببینم.
‫فقط یه گردوـه. ‫می تونم ببینمش؟
‫چی داری میگی؟ ‫"می تونم ببینمش؟"
‫بدش به من.
‫چیکار داری می کنی؟ ‫بدش به من.
‫مسخره بازی در نیار. ‫بدش به من...
‫پس وقتی بیرون داشتم ‫مست میکردم.
‫جنابعالی داشتی لینیای شهوت انگیز ‫رو اغوا می کردی؟
‫هیچ اتفاقی نیفتاد.
‫بهت اخطار میدم، به شعور من توهین نکن. ‫بهت اخطار میدم.
‫هیچ اتفاقی نیفتاد.
‫من جلوش رو گرفتم. ‫اوه، چه مرد شریفی.
‫آره شریفم، ‫و میدونی چرا ادامه ندادم؟
‫چون نگران تو توی اون ‫اتوبوس تور لعنتی بودم،
‫احساس میکردم که ازت غافل شدم ‫پس برگشتم که تو تنها نباشی.
‫و چی شد؟ ‫مجبور شدم منتظرت بمونم.
‫اوه.
‫اوه، باید بهت میگفتم که دیر میام
‫که میتونستی کردنـه ‫عکاس ات رو تموم کنی!
‫نمیخواستم بکنمش!
‫اون زن حتی منو ‫جذب هم نکرده، باشه؟
‫نگاه، من فقط نگرانت بودم.
‫اوه. تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫من واسه این مسخره بازیا خیلی پیرم.
‫دیگه نمیتونم.
‫در خدمتم.
‫چه حالی بکنم.
‫آره. چه حالی بکنی.
‫بله؟ ‫سلام، مامان؟
‫سوزانا؟
‫بچه به دنیا آمد.
‫چی؟
‫اوه خدای من.
‫چی؟ بچه سوزانا به دنیا آمد.
‫برو اون یکی گوشی رو بردار.
‫کی، عزیزم؟ کی؟
‫۲ ساعت پیش.
‫اوه خدای من.
‫خوبی؟
‫خوبم.
‫صدای بچه گربه میده.
‫پسره؟
‫اسمشو چی میزاری؟
‫مکس.
‫به کی رفته؟
‫به بابا، میدونم که میخوای بگم ‫که به تو رفته، اما…
‫گوشی رو بزار کنار گوشش ‫می خوام باهاش صحبت کنم.
‫بیا، گوشی رو بگیر. ‫بابا میخواد با مکس صحبت کنه
‫داره گوش میده؟
‫سلام، مکس ول.
‫پدربزرگت جوـه.
‫سلام، عزیزم. ‫مادربزرگتم. سلام. خوش اومدی.
‫داره با ما صحبت میکنه. میشنوی؟
‫تو خوشگل ترین پسر کوچولوی ‫توی دنیایی.
‫آرزو داشتم که همین الان تو رو ‫توی بغلم بگیرم.
‫مامان، بابا، والدین مارک همین الان رسیدند. ‫باید قطع کنم.
‫یه بوسه گنده از ‫طرف ما بکنش باشه؟
‫باشه.
‫دوست دارم، عزیزم. خیلی خیلی دوست دارم.
‫خداحافظ عزیزم. ‫منم دوست دارم، مامان.
‫خداحافظ بابا.
‫خداحافظ عزیزم. ‫دوستت دارم.
‫خدا حافظ. ‫خدا حافظ.
‫اوه جوآن.
‫زندگی از این بهتر نمیشه.
‫اوه خدای من.
‫ببین بعد از این همه آزار و ‫اذیت که همدیگر را کردیم.
‫هنوزم یه زندگی لعنتی عالی داریم.
‫تو واقعا یه نویسنده ‫با استعدادی، دیوید.
‫ولی خودت اینو میدونی.
‫ممنون، بابا. سپاسگزارم.
‫داستان ات رو دوست دارم. ‫پایه خوبی داره.
‫ولی؟
‫خوب، همیشه اولین ‫پیش نویس یه "اما" داره.
‫بیخیال، میخوای اینو بشنوی؟
‫بله، حتما، ادامه بده. ‫باشه.
‫خوب، من کاملاً کاری که تو با اون ‫زوج کردی رو باور نمیکنم.
‫یه شوهره لاف زن، یه زن ـه درویش ‫با خشم سرکوب شده.
‫ما قبلا اینها را دیده ایم. ‫این یک کلیشه است.
‫فکر می‌کنم کارت درست تر از اینهاست.
‫خدا.
‫خوب.
‫این همه بخشی از روند کاره، دیوید.
‫دردناکـه. میدونم.
‫نوشتن یه عذابـه.
‫بله، عزیزم، این وحشتناک است.
‫تو خیلی اذیت شدی.
‫وقت خوابه، نه؟
‫مادرت رو میبرم طبقه بالا. ‫حتماً.
‫تو خوش بگذرون. ‫خیلی بیدار نمون.
‫شب بخیر، عزیزم.
‫یه زنگ به خواهرت بزن. ‫خوشحال میشه صدات رو بشنوه.
‫اوم...
‫سیگار؟
‫شرمنده، ما اینجا ‫سیگار نمی فروشیم.
‫خیلی خوب.
‫میتونی یکی از مال منو برداری.
‫اوه، سلام. ‫سلام.
‫ممنون.
‫داشتم نگاشون میکردم.
‫دختر دوست داست موهاشو بجوه و
‫پسره هم یک جور تیک داشت.
‫آره، خیلی داغونن. همم.
‫خب، همه ما هستیم.
‫میدونی، پدرم تو ییل استاد بود.
‫عادت داشت که افسانه ی هومهر ‫رو سر شام از بر بخونه.
‫به یونانی!
‫واو. خیلی ضایع است.
‫هنوز نصفش رو هم نشنیدی.
‫و قسمت خیلی خیلی ضایش اینه،
‫که اون حتی یک کلمه اش ‫را هم نمی فهمید.
‫چی زدیم، دیوید؟
‫من یه نویسنده دارم که فکر ‫میکنه هنری میلر بعدیـه.
‫اون یه الکلی نا امیده و احتمالاً تا چند سال ‫دیگه خودش رو به نابودی می کشاند،
‫پس من پیشنهاد می کنم که ‫همین الان بگیریمش.
‫خیلی خوب، یه نگاهی بهش میندازم.
‫عزیزم، میشه لیوانم رو پرکنی؟
‫من این جا یه داستان از ‫یه زنـه نویسنده دارم.
‫اون درباره ی خانواده آمریکایی، ‫تویـه سه نسلـه.
‫این نوشته عالیـه، به نوعی درخشانـه.
‫اما فکر میکردم یه خورده لطیفـه؟ ‫لطیفـه؟
‫خوب، از دیدگاه این زن می آید.
‫نمیدونم. فقط منو نگرفت.
‫قیافش خوبه؟ بگی نگی.
‫نویسنده های یهودی چی؟ کسی نویسنده ‫یهودی جوان و باهوش داره؟
‫همه ناشر های بزرگ یکی دارند. ‫مال ما کدوم گوریه؟
‫آقای با ور؟ هاه.
‫فکر کنم من اون کسی ‫رو که دنبالشین، دارم.
‫خب، رفتم به هارلم و برگشتم، ‫پنج تا اسپرسو خوردم،
‫یه پاکت و نصفی سیگار کشیدم.
‫ازم خواستی که صادق باشم.
‫پس حرف بزن.
‫خیلی متاسفم، جو، ‫اما من اینجوری نمیتونم.
‫منظورت چیه؟
‫یه جورایی اون هرگز زنده نمیشه.
‫موضوع خیلی به تو نزدیکـه. ‫باید یه نظر بی طرفانه تر بگیرم.
‫شخصیت هات چوبی ان، جو.
‫ناراحت نشو، ‫اما تو اونها رو واقعی نکردی.
‫این هیچ معنی نمیده. ‫توضیح بده.
‫خوب، برای شروع،
‫دیالوگات سرگردانن
‫بزار ببینم میتونم یه مثال بزنم. ‫گند بزنن بهش.
‫لعنتی؟ ‫باشه، این جواب نمیده.
‫چی جواب نمیده؟ ‫همه چی. تو و من.
‫این رابطه عاشقانه ما، ‫هرچی که تو اسمشو میذاری.
‫جو، فقط به خاطر اینکه داستانت رو دوست ‫ندارم معنی اش نیست که تو رو دوست ندارم.
‫چطور میتونی منو دوست داشته باشی
‫اگه فکر می کنی کارم آشغالـه؟ ‫جو.
‫نگاه، چطور میتونم با کسی باشم ‫که بهم احترام نمیذاره؟
‫میذارم... ‫تو هیچ احترامی برای من قائل نیستی.
‫برات احترام قائلم. ‫از تمام جهات برات احترام قائلم.
‫از تمام جهات. خب، لعنت بهش.
‫بهم بگو که به من به عنوان ‫یه نویسنده اعتقاد داری.
‫این فقط اولین پیش‌نویس توـه، جو. ‫لعنت بهش. جونی. تموم شد.
‫این رابطه محکوم به فناست.
‫اگه بیخیال بشم چیکار ‫قراره بکنم…
‫برگردم به یه دانشکده ی دستـه ۲ و ‫انگلیسی درس بدم؟
‫از اونجایی که ظاهراً به خاطر ‫خوابیدن با یکی از دانش‌آموزام
‫دیگه نمیتونم تو دانشکده آیوی لیگ، ‫درس بدم.
‫من فقط یکی از دانش‌آموزات نیستم، جو.
‫نه، تو یه دختری که دست به ‫هرچی بزنی درست میشه.
‫تو برو و یه شخصیت ادبی شو
‫منم میشینم تو خونه و برگ ها را تصحیح می کنم ‫و قرمه‌سبزی میپزم.
‫من قرار نیست شخصیت ادبی بشم، ‫حروم زاده، هیچ وقت.
‫هیچکس، هیچ وقت کتابـه من رو چاپ نمیکنه،
‫اگر هم بکنه، ‫هیچ کس نمی خواند ش.
‫من مثل تو کلی ایده های بزرگ ندارم.
‫تو کسی هستی که ‫چیزی برای گفتن داره، نه من.
‫لطفاً تنهام نذار.
‫اگر از دستت بدم، زندگیم تموم میشه.
‫من هیچ جا نمیرم.
‫نمیخوام بدون تو زندگی کنم.
‫منم نمیخوام بدون تو زندگی کنم.
‫جونی، زندگی خیلی غیر منصفانه است.
‫باشه. فقط آروم باش، خوب؟
‫اوضاع بهتر میشه. بذار...
‫باشه. باشه.
‫قراره چی کار کنیم؟
‫نمیدونم. من فقط...
‫بذار فکر کنم.
‫پس، فکر می کنی خیلی ناامید کننده است؟
‫اون تیکه آشغالی که من نوشتم؟
‫اون یه تیکه آشغال نیست، جو.
‫آن یه داستان جذابـه.
‫همه ایده ها اونجاست.
‫میتونم ببینمش.
‫میتونم درستش کنم.
‫میخوای درستش کنم؟
‫جو؟
‫چی گفت؟
‫عاشقش شد.
‫میخوان چاپش کنن؟ ‫آره.
‫میخوان چاپش کنن؟ ‫آره!
‫لعنتی!
‫چیکار می کنی؟
‫بیا اینجا. ‫وایسا.
‫دارن چاپش میکنن. ‫چاپش میکنن.
‫دارن چاپش میکنن.
‫کدوم گوریـه؟
‫جو، آرام باش. ‫ها؟
‫فقط آروم باش، باشه؟
‫اگه پیداش نشه،
‫بدون اون میریم.
‫میبینی، اوناهاش ـش. ‫اوه، خدا.
‫اوه، سلام، عزیزم. ‫سلام، مامان.
‫ببین چقدر خوشتیپ شدی.
‫دیر کردی. باید بریم.
‫عینکم دستته؟ ‫آره، تو کیفمـه.
‫دعوت نامه ها؟ ‫فکر نکنم به آنها احتیاج داشته باشیم.
‫هیچ وقت نمی دونی.
‫چه بلایی سر کراواتت اومده؟
‫بیا اینجا. ‫نه، خودم درستش می کنم.
‫بذار من درستش کنم.
‫میشه تکون نخوری؟
‫چی؟
‫علف کشیدی؟
‫نه، نکشیدم. ‫آره، کشیدی. من میتونم…
‫بویـه گندش رو میدی. ‫جو، آروم باش.
‫نه. نگاهش کن.
‫اوه، خدای من. این بچه کاملاً نعشه است.
‫فکر کنم که من واقعاً ‫مایـه خجالت ام، بابا.
‫این مزخرفات خجالت آور چیـه میگی؟ ها؟ ‫جو.
‫دیوید، چه خبره؟
‫نمیدونم، مامان.
‫دارم سعی می کنم بفهمم که آیا
‫زیارتگاه والدین اشتباهی ‫رو پرستش کردم.
‫چه زری داری میزنی؟
‫چی داری میگی؟
‫اوه، خدای من. این بچه خیلی داغونـه.
‫چیکارش کنیم؟ ‫چرا از شخص سوم استفاده می کنی، بابا.
‫من همینجا جلوت وایسادم. ‫پس باهام صحبت کن، به خاطر خدا!
‫سرش داد نزن. ‫خیلی خوب هم میزنم!
‫دیرمون شده.
‫الان می می‌بایست تو لیموزین باشیم.
‫و هنوزهیچی نشده اون با شر و ورهاش ‫داره شبـم رو خراب میکنه.
‫توئه؟
‫توئه، چی؟ ‫شبـه توئه.
‫به خاطر اینکه طبقـه حرف‌های شرح حال نویس تون ‫این همه اش میتونه یه تقلب زیرکانه باشه.
‫کدومش شرح حال نویس؟
‫همون یارو تو ‫هواپیما با عینک و مو.
‫اندی وارهول که موهاش رنگ شده. ‫ناتانیل بون؟
‫شرح حال نویسـه لعنتی ـه من نیست. ‫در مورد چی صحبت می کنی؟
‫دیشب توی بار بود. ‫چی بهت گفت؟
‫گفتش که من نباید خودم رو با ‫موفقیت مقدسـه پدرم مقایسه کنم
‫چون درحقیقت، یه تئوری هست که میگه،
‫که تو، ‫مادرمن، نابغه یه حقیقی توی خانواده است.
‫این مسخره است.
‫چرا اون باید یه همچین چیز پیچیده ای ‫را از خودش دربیاره؟
‫دیوید، اون میخواد منو خراب کنه
‫چون بهش اجازه نمیدم که با کار ضعیفش ‫رو زندگی من کار کنه.
‫احمق نباش، دیوید.
‫من احمق نیستم. ‫خیلی خوب.
‫چرا اینجوری باهام حرف میزنی؟ ‫باشه، آروم باش.
‫اما، البته، اگه چیزی که میگه درست باشه،
‫اونوقت من واقعاً، واقعاً باید یه ‫احمق لعنتی باشم، نه؟
‫دیوید، ببین، ‫متنفرم چیزی رو بگم که خودت میدونی،
‫اما فکر کنم که حشیش باعث توهم ات شده.
‫من توهم نزدم.
‫دیوید، ناتانیل بون ‫یه مردـه موزیـه.
‫این حرفهایی رو که به تو زده ‫هیچ ربطی به اون نداره.
‫اون گفت که یه مشروبی هم با تو زده.
‫آره؟
‫آره، زدم.
‫اون تو لابی اومد پیشم.
‫فکر کردم که عاقلانه نیست ‫دست رد به سینه اش بزنم.
‫اون گفت که تو اعتراف کردی. ‫چی رو اعتراف کردم؟
‫گفت ـش که تو نویسنده پشت کتابهای بابا بودی.
‫من هیچ وقت این را نگفتم.
‫نگفتی؟
‫نه، دیوید، نگفتم.
‫حرفت را باور نمیکنم.
‫خوب، عزیزم، ‫نمیتونم مجبورت کنم که باورم کنی.
‫میدونی، خودت باید تصمیم بگیری ‫که چی رو میخوای باور کنی.
‫دیوید، این همش دروغـه. ‫این باور کردنی نیست.
‫بابا، چرا تو همش در رو ‫روی من میبستی، ها؟
‫وقتی که اون داخل بود، وقتی که من بچه بودم؟
‫اون اون داخل چه غلطی می کرد؟
‫در مورد چی صحبت می کنی؟ ‫درـه لعنتی ـه اتاق کارت!
‫همیشه وقتی که اون داخل بود ‫درو محکم روم میبستی.
‫نه مادرت کارم ‫رو ویرایش می کرد.
‫ویرایش؟ آه-ها.
‫باورت نمی کنم!
‫از مامان پرسیدی، ‫"سیلویا فرای دیگه چه خریه؟"
‫تو حتی شخصیت های ‫لعنتی ات را نمیشناسی!
‫باشه، خب، بسه دیگه. ‫نه، لعنت به تو!
‫دیوید، این... ‫گم شو!
‫دیوید! ‫گم شو.
‫دیوید، ‫تو از مادرم یه برده ساختی.
‫دیوید، بس کن.
‫لعنت به تو. ‫آروم باش.
‫پدرت من را کنترل نمی کنه.
‫همه چی خیلی داغونه.
‫بیا، دیوید. بیا. ‫معذرت می خوام.
‫نه. بیا. چیزی نیست.
‫مامان. ‫چیزی نیست، عزیزم.
‫میدونم که برات راحت نیست، پسرم. ‫مشکلی نیست.
‫یکم استراحت کن.
‫یکم غذا سفارش بدیم.
‫چی میگی؟ هان؟
‫جوآن، ما آدمهای بدی نیستیم.
‫این قسمت که داری توضیح میدی ‫که اون داره لباس ها را تا میکنه،
‫خیلی طولانی شده.
‫عمدیـه، جو.
‫در مورد بی حوصلگی شه ‫وقتی که منتظرـه که اون پیداش بشه.
‫میدونی، یه آهنگی توشـه.
‫این یه لیست ناتمام از تناقضاتـه.
‫اوه، فهمیدم.
‫خوبه. ‫مامان!
‫خب، اگه این کاریـه که می کنی…
‫می خوام یه چیزی بهت نشون بدم، مامان. ‫باید بیشتر بهش بپردازی.
‫فهمیدم. ‫مامان، می خوام یه چیزی بهت نشون بدم.
‫اون با من. ‫یکم دیگه برمیگردم، باشه؟
‫به من نگاه کن. ‫دیوید، بیا اینجا، کوچولو.
‫مامان!
‫بیا ببریمش طبقه پایین. ‫مامان!
‫مامان، می خوام یه چیزی بهت نشون بدم.
‫مامان!
‫شما به ما یک اثرعظیم، ‫بی قرار و نبوغ آمیز ارائه کردید.
‫با هر کتاب آقای کسِلمن، ‫شما قالب داستان نویسی رو به چالش کشید
‫و طبیعت داستان سرایی و نثر ‫رو دوباره باز تولید کردید.
‫شما صاحب سبک اید،
‫و شخصیت ها تون که شدیداً واقعی ان،
‫سفرها شان نفس گیر، ‫تجسم هاشون جذاب و عمیق اند.
‫آقای کسِلمن عزیز،
‫انسانیت در نوشته های شما
‫فراتر از مرزهای جنسیت ‫و طبقه است.
‫شما استاد کلمات هستید،
‫اما، مهمتر از آن،
‫شما استاد تجسم شرایط انسانی
‫با همه پیچیدگی هاش هستید.
‫آقای کسِلمن، ‫دوست دارم که حامل گرم ترین
‫تبریکات آکادمی سوئد باشم.
‫و هم اکنون از شما تقاضا دارم ‫تا جایزه نوبل ادبیات رو
‫از والاحضرت، پادشاه، دریافت کنید.
‫گردن رو توی قابلمه برشته می‌کنید.
‫دوتا فنجون آب، و یه مقدار سس گوجه فرنگی،
‫یه مقدار نمک سیردار ‫و در آخر افزودنی های سری و
‫یه قاشق چای خوری قهوه ی فوری اضافه می کنی.
‫این دستور غذای معمول فرهنگ یهودی آمریکایی ـه؟
‫نه این یه عکس العمل معمول از ‫اینه که مامانم چه آشپز وحشتناکیـه.
‫عذر می خوام، والاحضرت. ‫اجازه می خوام که آقای کسِلمن رو به جایگاه هدایت کنم.
‫بله، البته. ‫باشه. من رو ببخشید.
‫برمیگردم. ‫بله، بسیار عالی. لطفاً برگردید.
‫از خودتون بگید، خانم کسِلمن.
‫شغلی دارید؟
‫دارم.
‫و اون چیه؟
‫من پادشاه سازم.
‫میدونید، زن من هم همین رو ‫به شما خواهد گفت.
‫والامقام آن، اولیا حضرت آن،
‫خانم ها و آقایان.
‫باعث افتخار منه که برنده ‫جایزه نوبل ادبیات،
‫آقای کسِلمن ‫را معرفی کنم.
‫من عمیقاً از افتخاری که به ‫من دادید سپاسگزارم.
‫اما این افتخار حقیقتاً باید…
‫حقیقتا باید به حساب کسـه ‫دیگری نوشته بشه.
‫همسرم، جوآن.
‫جوآن حقیقتاً نیمه یه بهتر منه.
‫اون امکان پیدا کردن ـه سکوت رو
‫برام فراهم کرد،
‫همینطور صدا
‫تا بتونم آثارم را خلق کنم.
‫بدون اون، من قطعاً امشب ‫اینجا نـایستاده بودم.
‫توی خونه بودم،
‫درحال زل زدن به یک کاغذ سفید،
‫با دهانی باز از بهت.
‫همسرم سلامتی منه،
‫وجدانم،
‫و الهام بخش هر ضربانی
‫که تا حال داشتم.
‫جوآن، تو الهه یه منی.
‫عشقم.
‫روحم.
‫و من این افتخار را با تو قسمت می کنم.
‫عزیزم.
‫چیکار می کنی؟ ‫دارم میرم.
‫در مورد چی صحبت می کنی؟ ‫نه، مشکلی نیست. میتونی بمونی.
‫فقط باید برم. ‫معذرت می خوام.
‫جوآن.
‫جوآن، گوش کن. می خوام باهات صحبت کنم…
‫اوه، خدا.
‫نه، مشکلی نیست. ‫من خیلی شرمندم.
‫مشکلی نیست.
‫بیا، عزیزم، بیا. ‫جوآن.
‫شما را به اتاق آرایش می برم.
‫دوست دارم که برگردم به هتل.
‫اگه اندازه لباس رو به من بدید، میتونم ‫یه لباس شب تمیز براتون بفرستم.
‫نه، ممنون، برای امشب بسمـه.
‫اوه، خدا.
‫جایزه تون، قربان. ‫ممنون.
‫خانم کسِلمن، من برای این اتفاق، ‫خیلی خیلی متاسفم.
‫متاسفم.
‫گوستاو، میشه دما را زیاد کنی، ممنون؟
‫همین الان، قربون.
‫میشه یه حریم خصوصی بهمون بدی؟ ‫ممنونم.
‫ما میریم هتل، لباس عوض میکنیم، ‫برمیگردیم،
‫خودمون رو نشون میدیم،
‫و بعدش کارمون با تمام ‫این چیزهای لعنتی تمامـه.
‫من ترکت می کنم.
‫در مورد چی صحبت می کنی؟ ‫دیگه نمیتونم ادامه بدم.
‫دیوونه نشو. تو ترکم نمیکنی.
‫ادای اینکه سورپرایز یا دل شکسته ‫یا شکه شدی رو در نیار،
‫امکان نداره هیچ کدام از این ها باشی.
‫نگاه کن، میدونم که نمیخواستی من ‫تویـه سخنرانی ازت قدردانی کنم،
‫اما فکر کنی که هر چیزی که ‫اون بالا گفتم یه نمایش بود؟
‫به هر کلمه اش باور داشتم.
‫خدا، بهم یه ذره اعتبار بده ‫برای چی؟
‫برای دوست داشتنت. ‫اوه، خدا، جو.
‫چیه؟
‫بیا.
‫بیا، بگیرش. ‫من نمیخوام اش.
‫این متعلق به توئه. ‫من نمیخوام اش. این مال توئه.
‫همه چی مال توئه. ‫اسم لعنتی ات رو اونه!
‫بگیرش لعنتی. ‫من نمیخوام اش. من نمیخوام اش.
‫این چیزه لعنتی رو نمیخوام!
‫چیکار می کنی؟
‫چیکار کردی؟
‫پیداش کردی؟ ‫پیداش کردم.
‫اوه، خدا را شکر. ممنون.
‫جونی، بیا، بشین. ‫یه جا بشین که بتونم ببینمت.
‫بیا، می خوام باهات صحبت کنم.
‫ها؟ نوشیدنی میخوای؟ ‫نه، ممنون.
‫گوش کن، جونی...
‫گوش کن، هیچ چیز وحشتناک
‫یا شرم آور یا غیر اخلاقی در مورد کاری ‫که ما میکنیم وجود نداره.
‫هوم؟ ما زوج نویسنده ایم.
‫ما با هم یه اثر زیبا خلق کردیم.
‫تو ویرایش کردی، جو. همه کاری که کردی.
‫من کسی ام که ۸ ساعت ‫روی صندلی میشینه.
‫تو اینجوری میبینیش؟ واقعاً؟
‫تو تمامی این سالها خشم ات ‫رو تلمبار کردی؟
‫و من تمام این سالها داشتم ‫پشتت را می مالیدم،
‫برات چای می‌آوردم، شام درست می‌کردم، ‫و مواظب بچه ها بودم،
‫تا تو بتونی بدون حواس پرتی کار کنی؟
‫فکرنمی کنی زمان هایی بود
‫که از اینکه تو تنها کسی هستی که ‫کارش درسته عذاب میکشیدم؟
‫اوم؟
‫فکر می کنی هر روز صبح بلند میشدم و ‫همینجوری به خودم افتخار میکردم؟
‫اما هیچ وقت گفتم که ‫از این ازدواج خسته شدم،
‫و دارم ترکت می کنم؟
‫نه، رابطه عاشقانه داشتی. ‫اوه، خدا.
‫و از تک تکشون پشیمونم.
‫اوه، آره، حتماً، میفتادی به پام، ‫و التماسم میکردی که ببخشمت،
‫و من همیشه این کارو می کردم، میدونی،
‫چون یه جوری متقاعد شده بودم که ‫استعدادم باعث میشه این کارا رو بکنی.
‫اوه، لعنتی. ‫و وقتی که خیلی عصبانی بودم
‫یا خیلی خشمگین یا خیلی دل آزرده،
‫برای این که بنویسم، تو پشتم رو میمالیدی،
‫و میگفتی، "استفادش کن، جونی، استفادش کن."
‫من هیچ وقت اینو نگفتم.اوه، آره، گفتی.
‫من هیچ وقت اینو نگفتم. ‫آره، گفتی.
‫خوش شانس بودم که یه جایی ‫داشتم که بذارم شون.
‫منظورم اینه که منتقد ها شخصیت ‫سیلویا فرای رو دوست داشتن، میدونی،
‫که لکه های اشکاشو ‫از روی لباس میسابید.
‫اونا فقط دوستش داشتند، ‫یه شاهکار دیگه از کسِلمن.
‫سینه ات وقتی اون نقدها را برای ‫من میخوندی، پف می کرد.
‫واقعا پف میکرد.
‫به جای اینکه خشمگین بشم
‫و به جای اینکه فکر کنم که اینها ‫چه تاثیری روی بچه ها میذاره،
‫بهت نگاه می‌کردم و پیش خودم می‌گفتم،
‫"اوه، خدای من، ‫چطور میتونم این رفتار رو ضبط کنم؟
‫"چطور میتونم همه اینها رو بنویسم؟"
‫و میدونی چی؟ کردم. همین جا.
‫همینجا. ‫آره، یه شاهکار دیگه از کسِلمن.
‫اوه، و، آه، بزار ببینم. اون یکی که بعد از ‫اینکه تو کردیش، کی بود؟
‫آره، سومین پرستار بچه مون. ‫خدا.
‫این کتاب هیچ ربطی به ‫اون پرستار بچه لعنتی نداره.
‫اوه، آره، داره. ‫تک تک صفحاتش.
‫اینها داستانهای من، ‫فرهنگ من، خانواده من، ایده های من.
‫کلمات من، درد من، ‫ساعت های تنهایی من توی اتاق
‫در حال تبدیل رفتارهای مخوف تو به ‫یک قطعه ادبی بودم!
‫اصلا تو چه ایده های جذابی داشتی؟
‫تو هیچ چیزی نبودی جز یه دانشجوی ‫کوچولویـه تر و تمیزه دارای امتیاز ویژه.
‫تنها داستان خوبی که نوشته بودی ‫ در مورد کارول بود.
‫همان موقع هم از زندگیم میدزدیدی.
‫خجالت بکش، جو.
‫عاشق این بودی که توی روستا ‫با یه یهودی گنده بد مخفی بشی
‫عاشق این بودی که والدین ات رو خجالت زده کنی.
‫تو یه زندگیـه ادبی و یه ‫خونه کنار دریا داشتی، هم؟
‫عاشق این بودی که لباس های زیبا بپوشی ‫و مسافرت بری و تمام امتیازها را
‫بدون اینکه مجبور به ‫ ازدواج با یه آشغال از کارگزاری بورس باشی، داشته باشی.
‫تو همه اینها رو داری، دختر من. ‫خب، همش مال خودت.
‫نمیخوامش.
‫چیکار می کنی؟
‫می خوام شب رو تو ‫اتاق دیوید سر کنم.
‫و وقتی که رسیدم خونه، ‫ با یه وکیل تماس میگیرم.
‫این مسخره است. جونی، ما بچه داریم.
‫ما نوه داریم.
‫دوستانی داریم که سالها می شناسیم
‫که یکی یکی شروع به مردن می کنند.
‫اون موقع کجایی؟
‫تنهایی و احساس شجاعت می کنی؟ ‫همین رو میخوای؟
‫جونی، منتظرم بمون. ‫منو ول نکن برو، خدا لعنتت کنه!
‫به من دست نزن!
‫بهت دست نزنم؟
‫جونی، باید اینو حل کنیم.
‫دیگه نمیتونم ادامه بدم، جو.
‫دیگه نمیتونم، دیگه تحملشو ندارم.
‫دیگه نمیتونم این تحقیر رو تحمل کنم.
‫که کتت را نگه دارم یا قرص هات رو بدم.
‫یا آشغال ها را از تو ریشت بردارم.
‫و مثل همه همسر های دیگه ‫یه گوشه پرت شم تا در مورد
‫سفرهای خرید لعنتی صحبت کنیم.
‫وقتی که تو به تمام ‫اون آدم های چاپلوس،
‫میگی که زنت نمی نویسه!
‫زنت، که تازه جایزه نوبل رو برده!
‫خوب اگه من یه همچین آشغالـه ‫بی احساس و بی استعدادی هستم،
‫چرا باهام ازدواج کردی؟
‫اوم؟
‫اوه، خدا، جو.
‫نه واقعا می خوام بدونم. ‫چرا باهام ازدواج کردی؟
‫نمیدونم.
‫دیگه نمیتونم فکر کنم.
‫جونی، بیا اینجا. ‫فقط می خوام این لباس رو درارم.
‫بیا اینجا.
‫بزار من...بیا اینجا…
‫جونی، ‫اوه، خدا.
‫چی؟ ‫نه.
‫لعنتی. لعنتی. لعنتی.
‫چه کثافتی؟
‫اوه...
‫اوه، خدا.
‫چی شده؟
‫اوه، خدای من. بیا، دراز بکش.
‫درد میکنه. ‫باشه، هیس، دراز بکش.
‫اوه، خدا. ‫به پشت بخواب اینجا.
‫اینجا.
‫باشه.
‫دارم زنگ میزنم.
‫بله، سلام، ‫ما تو سوئیت اصلی هستیم.
‫فکر کنم همسرم یه حمله قلبی کرده.
‫لطفاً یکی رو بفرستید. بله، ‫هر چه سریعتر. ممنون.
‫باشه، عزیزم. ‫اوه، خدا.
‫باشه، فقط یادت باشه نفس بکشی.
‫خیلی آروم. خوبه، باشه.
‫خوبه.
‫من خوبم.
‫حالت خوب میشه. ‫من خوبم.
‫باشه.
‫اوه جونی، جونی.
‫دارن میان.
‫دوسم داری؟ همم؟
‫دوسم داری؟
‫آره، دوست دارم، جو.
‫خیلی دوست دارم.
‫اوه، خدا.
‫دروغگوی خوبی هستی.
‫چطور باید میفهمیدم؟
‫جو؟ باشه، جو. ‫اوه، خدا.
‫بمون، جو. با من بمون. ‫به من نگاه کن. جو. نگاهم کن.
‫بمون. بمون. ‫دوام بیار، جو.
‫دوام بیار، دوام بیار، جو.
‫ترکم نکن، جو. جو؟ جو؟
‫آقای کسِلمن؟
‫آقای کسِلمن، صدام رو میشنوی؟
‫ببخشید. باید برید اونور.
‫یکی دیگه میخواین، خانم کسِلمن؟
‫نه، ممنون.
‫نمی دونم که منو به یاد می آرید،
‫اما من توی پروازه کورنینگ ‫ازتون پذیرایی کردم.
‫یادمـه.
‫تسلیت میگم.
‫ممنون.
‫میدونید، من زوج های زیادی ‫تو پروازم میبینم،
‫و شما و همسرتون…
‫راستش، فقط میخواستم بگم ‫که می شد فهمید
‫که شما یه رابطه خیلی عالی دارید.
‫چطور؟
‫فقط طوری که با هم ‫رفتار می کردید.
‫ببخشید.
‫ناتانیل بون میخواد ‫باهاتون صحبت کنه.
‫اوه.
‫میخواین بهش بگم که شما خوابید؟
‫نه، مشکلی نیست.
‫نمیدونم چی بگم.
‫شوکه ام.
‫حالت چطوره؟
‫هنوز شوکه ایم.
‫آره فکر کنم هممون هستیم.
‫خیلی چیزا هست که هضم کنیم.
‫ناتانیل.
‫بله؟
‫در موردـه اون موضوعی ‫که اون روز صحبت میکردیم...
‫بله؟
‫میخواستم بگم ‫اشاراتی که داشتی درست نیست،
‫و اگر به هر طریقی جو رو بدنام کنی، ‫به دادگاه میکشونمت.
‫موفق باشی، ناتانیل. ‫مطمئنم کتاب خوبی خواهیم داشت.
‫چیزی از حرف ها مون رو شنیدی؟
‫آره.
‫وقتی رسیدیم خونه، ‫تو و خواهرت رو مینشونم،
‫و همه چی رو بهتون میگم.
‫باشه، مامان.
‫«: مـتـرجـم : احسان_ن :» ‫.:: Ehsan_meen ::.