‫تـرجـمـه و تـنـظـیـم : حـسـیـن اسـمـاعـیـلـی
‫♪ نه، هرگز نیازم رو محدود نمی‌کنم ♪
‫♪ نیازم به اینکه کاملاً آزاد باشم ♪
ارائه شده توسط وبسایت صابرفان .:: Saber-Fun.Com ::.
@SaberFun تلگرام صابرفان @SaberFunOfficial اینستاگرام صابرفان
‫اسب‌های تروبرد!
‫تک‌تکشون
‫برای مسابقه آماده‌ن
‫تک‌تک ماهیچه‌هاشون برای دویدن
‫آماده و تمرین داده شده
‫کنترلش می‌کنی. مهارش می‌کنی
‫دمای خون رو دقیقاً ‫به اندازه‌ی مناسبی نگه می‌داری
‫به اندازه‌ای که جوش نیاره
‫دم دروازه منتظری، و بعد...
‫"حرکت کنید!"
‫از جایگاه می‌زنی بیرون ‫مهارش می‌کنی
‫به پیش میری
‫باید بدونی کی جلوی خودتو بگیری ‫و کی راهی برای جلو زدن پیدا کنی
‫آماده‌ای که وقتی دادستان پاش لغزید ‫ فرصت رو بچسبی
‫آماده. مراقب
‫منتظر
‫با حواس جمع ‫و ذهنی که هم‌زمان هزار راه میره
‫با قلبی که تندتند می‌زنه، ماهیچه‌هایی که
‫کاملاً کشیده شده و آماده‌ی دویدنه، منتظری
‫فرصتش داره پیش میاد، وایسا. وایسا
‫مراقب باش. این چیزیه که میزان مهارتت رو نشون میده
آرامشی که قبلش داری
‫و حالا اتفاق افتاد
‫بر اساس غریزه جلو میرم ‫"عالیجناب"
‫پاشدم وایسادم
‫چشم‌ها همه به من خیره شده
‫"اعتراض وارده"
‫آره! آره!
‫موکلم، با اون هیکل گنده‌ش، جا خورده
‫هنوز نمی‌دونه که کاری که کردم به نفعشه
‫ولی حس می‌کنه که اوضاع عوض شده، راضیه
‫موکلم از شاهد متنفره، ولی برای من
‫شاهد فقط یه شاهده
‫می‌شینم. دادستان حرفاش تموم میشه
‫و وقتش فرا می‌رسه
‫قاضی به من نگاه می‌کنه
‫"شاهد مال شماست، خانم انزلر"
‫آره. شاهد مال منه!
‫شاهد نفسشو میده داخل ‫ من بلند میشم
‫آروم، دکمه‌ی کتم رو می‌بندم
‫دادگاه ساکته، پر از تنشه، منتظر منه
‫عجب هیجانی داره
‫خودتو خونسرد نشون بده!
‫آره؟ خونسرد!
‫صدا، شمرده و قاطع باهاش بازی کن
‫باهاش بازی کن، مال خودته ‫توی چـــــــنــــگ خودته
‫باهاش بازی کن!
‫کشش بده، مال خودته
‫سوال و جواب از شاهد ‫بهترین قسمتش همینه. همه‌ش بر اساس غریزه‌ست
‫سوال رو بپرس
‫جواب رو تکرار کن
دوباره تکرارش کن
‫قیافه‌ی شاهد رو نگاه کن
‫بذار فکر کنه دارم قاطی می‌کنم
‫که به‌زحمت متوجه میشم ‫که چه اتفاقاتی افتاده
‫یخورده صفحات رو ورق بزن ‫بذار فکر کنه که راهمو گم کردم
صدای نفس‌ها رو بشنو
‫صدای پوزخندی از جایگاه دادستان میاد
‫خوبه. خوبه. خیلی خوبه
‫دوباره، چند تا صفحه رو ورق بزن
‫موکلم با حالت معذب ‫ توی جایگاهش تکون می‌خوره. خوبه
‫بعد سوال رو تکرار می‌کنم ‫ببین شاهد چطور آروم می‌گیره
‫شونه‌هاش میرن عقب
‫میگه "ظاهراً این یکی کارشو بلد نیست"
‫قاضی، قیافه‌ش عین سنگه
‫ولی این قاضی قبلاً منو دیده
‫امثال منو دیده
‫سوال اول. سوال دوم ‫نشون بده که بابت جواب‌ها نگرانی
‫این بهش دل‌و‌جرأت میده
‫نگاه کن، آره، شروع کرد
‫بذار شاهد صحبت کنه، بیش از حد صحبت کنه ‫بذار "توضیح" بده. خوبه
‫"ممنون بابت توضیحت، مطمئن نبودم..."
‫ببین چطور چشم‌هاش من رو عددی حساب نمی‌کنه
‫"حتماً این یکی تازه از دانشگاه و اینا ‫ دراومده. چندان کارشو بلد نیست"
‫اوه. همین... باعث میشه آروم بگیره ‫حالا دست بالا رو داره
‫حالا دیگه مراقب نیست
‫نمی‌ترسه، دیگه حواسش جمع نیست
‫یک حرف متناقض می‌زنه
‫اجازه میدم برام توضیحش بده
‫سر تکون میدم، دارم سر تکون میدم
‫درحالیکه داره قبر خودشو عمیق‌تر می‌کنه
‫میگم "خیلی‌خب ‫الان یخورده واضح‌تر شد، ولی..."
‫خودش داوطلبانه بیشتر توضیح میده
‫می‌بینم که دادستان
‫یک انگشتش رو می‌ذاره روی پیشونیش
‫اون می‌دونه و منم می‌دونم، ولی کسی که
‫داره خودشو چال می‌کنه، همینطور حرف می‌زنه
‫برمی‌گردم، سر تکون میدم
‫"آها، که اینطور، ولی چرا این اتفاق افتاد؟"
‫قیافه‌ی قاضی، بی‌حالته
‫ولی قاضی می‌دونه
‫حالا دیگه توی آب خون ریخته ‫و من اجازه میدم شاهد به شنا کردن ادامه بده
‫هیچکس نمی‌تونه بهش کمک کنه
‫و اونم مستقیم شنا می‌کنه توی تله
‫تکیه میده قیافه‌ش سرشار از اعتماد به نفسه
‫اجازم میده حس کنه کنترل دست خودشه که احساس امنیت کنه
‫بعد، آروم، آروم
‫همینطور که نزدیک میشم دست‌به‌سینه میشه ‫می‌چرخم، دوباره برمی‌گردم
‫وایمیستم، چند تا صفحه رو ورق می‌زنم
‫قاضی و بقیه‌ی وکلا ‫می‌دونن قراره چه اتفاقی بیفته
‫می‌دونن، و به‌جای شاهد، اونا معذب میشن
‫ولی عاشقشن! با اشتیاق گوش میدن
‫هیئت منصفه، افرادی که توی ‫جایگاه تماشاچیان نشستن، روحشون هم خبر نداره
‫و اون، توی جایگاه شهود، کسی که ‫دارم باهاش حرف می‌زنن، هنوز نفهمیده
‫لامصب هنوزم نفهمیده!
‫"و معذرت می‌خوام ‫ولی برای روشن شدن موضوع"
‫"یک سوال دیگه دارم، امیدوارم مشکلی نباشه"
‫"باعث میشه تمام زوایا برام روشن بشه"
‫الان پشت چشم نازک کرد؟
‫عالیه!
‫ولی اگر نماینده‌ی دادستان رو نگاه می‌کرد
‫که سرش رو انداخته پایین به سمت میز
‫شاید می‌فهمید، شاید حس می‌کرد
‫اگر اینقدر مطمئن و ازخودراضی نبود ‫حسش می‌کرد. خطر رو
‫که قراره یه اتفاقی بیفته
‫ولی نه، اوضاع بر وفق مرادشه
‫فکر می‌کنه خودش گربه‌ست و من موش
‫حرف نداره
‫نماینده‌ی دادستان بالا رو نگاه می‌کنه
‫دیگه تکون نمی‌خورم ‫دیگه صفحات رو ورق نمی‌زنم
‫مستقیم به شاهد نگاه می‌کنم
‫سوالمو می‌پرسم، برای یک لحظه
‫حالت عجیبی روی صورتش نقش می‌بنده
‫یک نگاه سریع به نماینده‌ی دادستان می‌اندازه ‫نماینده‌ی دادستان نمی‌تونه چیزی بگه
‫ولی چشم‌هاش!
‫داره چشم‌غره میره، سعی می‌کنه بگه
‫"نگو. نگو. حواستو جمع کن. توی این تله نیفت"
‫و برای بار آخر برمی‌گردم، و بعد، بنگ!
‫چهار تا سوال رو مثل گلوله شلیک می‌کنم
‫بنگ، بنگ، بنگ، بنگ
‫حالت شوک توی صورتش ‫تمام و کمال نابود شده
‫و قیافه‌ای که روی صورت من نقش می‌بنده
‫تابلو بود
‫احمق نفهم!
‫فکر می‌کردی همه‌چی توی مشتته
‫ولی می‌بینی که به کجا رسیدیم ‫ببین شاهد چطور عرق می‌کنه
‫سکوت کامل ‫مردم توی جایگاه به جلو خم میشن
‫"واو! چقدر کارش درسته!"
‫موکل من، متهم، بهت‌زده شده
‫چشمان من روی صورت شاهده
‫حالا برای اولین بار ‫ درست‌و‌حسابی منو می‌بینه
‫بدجوری عصبانیه
‫"لطفاً سوال رو جواب بدین، جناب بیتمن"
‫سوالو رسمی می‌پرسم. نماینده‌ی دادستان ‫پشت میزش نشسته، سرشو انداخته پایین
‫دیگه تموم شد... هم اون می‌دونه ‫هم من، هم قاضی
‫قراره شاهد هم عمیقاً اینو بفهمه
‫"عالیجناب، شاهد به سوال جواب نمیده"
‫با محبت‌آمیزترین صدای ممکن
‫قاضی به آقای بیتمن یادآوری می‌کنه ‫که باید سوال رو جواب بده
‫"لطفاً سوال خانم وکیل رو ‫ جواب بده، آقای بیتمن"
‫نگاهی سراسر تنفر بهم می‌اندازه
‫یه گوشه گیر افتاده. دهنش سرویسه
‫سرشو انداخته پایین
‫زیر لب یه چیزی میگه ‫"ببخشید، نشنیدم چی گفتی"
‫قاضی میگه "باید توی میکروفون صحبت کنی"
‫"تا توی صوت صورت‌جلسه ضبط بشه، آقای بیتمن"
‫لبخندی محبت‌آمیز می‌زنم
‫"خب یعنی آره، جناب؟"
‫"پس با حرف من موافقی؟"
‫قاضی صبرش تموم میشه
‫شاهد داغون شده قاضی تاکتیک‌های منو بلده
‫"جوابت رو گرفتی، خانم انزلر" ‫آره!
‫آره گرفتم "ممنونم عالیجناب، سوال دیگه‌ای ندارم"
‫قاضی میگه ‫"نماینده‌ی دادستان سوال دیگه‌ای نداره؟"
‫نماینده دادستان بلند میشه، ولی نه
‫نه، فایده‌ای نداره که بخواد اوضاع شاهدش رو
‫از این بدتر کنه. کاملاً واضحه
‫شاهد از کنارم رد میشه
‫یک نگاه بهم می‌اندازه، کاملاً بهت‌زده‌ست
‫چی شد یهو؟ ‫قضیه برای من احساسی نیست، بازیه
‫بازی قانونه. باز هم می‌ایستم، کاملاً رسمی
‫میگم "پرونده‌ای برای رسیدگی وجود نداره" ‫درخواست قرار رد دعوی میدم
‫قاضی سریع تصمیم می‌گیره
‫دیگه تموم شد
‫قانون وکلا اینه که ‫نمی‌تونی بردت رو به رخ طرف مقابل بکشی
‫هر برنده‌ای می‌تونه بازنده‌ی فردا باشه
‫ما بهش نمیگیم باختن ‫بهش میگیم "دوم شدن"
‫امروز، نماینده‌ی دادستان دوم شد
‫پرونده‌هام رو جمع می‌کنم ‫برای تشکر به نماینده‌ی دادستان سر تکون میدم
‫توی چشماش نگاه نکن، غیره و غیره و غیره
‫به موکلم اشاره می‌کنم که بلند شه و بره
‫همه راه رفتنم رو نگاه می‌کنن
‫بند کیف چرمیم از روی سینه‌م رد شده
‫دکمه‌ی کتم رو باز می‌کنم
‫خرامان خرامان راه میرم
‫دم در می‌چرخم ‫به قاضی احترام می‌ذارم
‫ به موکلم اشاره می‌کنم ‫که اونم همین‌کارو بکنه
‫بیرون دادگاه، دیگه آزاده
‫می‌تونه بره خونه
‫مادرش داره گریه می‌کنه ‫دستمو می‌گیره و می‌ذاره روی سینه‌ش
‫از مادرها خوشم میاد. خوب می‌دونن
‫درک می‌کنن. بهشون میگم "باید برم"
‫"باید برای پرونده‌ی بعدیم آماده بشم"
‫"نمی‌خوام دیگه اینجا ببینمت"
‫موکلم سر تکون میده
باهام دست میده
‫احترام
‫قدرت
‫امروز، برنده بودم
‫امروز، اول شدم
‫بیرون دادگاه، آیفونم رو روشن می‌کنم
‫به آلیس زنگ می‌زنم ‫تا اطلاعات پرونده رو بهش بدم
‫یکی دیگه برمی‌داره. "جولز"ـه
‫ازم می‌پرسه چطور پیش رفت
‫"برنده شدم" اونم میگه "عین همیشه"
‫پرونده‌هام رو می‌اندازم توی تاکسی و میرم ‫به سمت ایستگاه قطار. پای تلفن می‌خندم
‫می‌پرم بیرون، راننده تاکسی صدام می‌کنه
‫"من اوبر نیستم" ‫یادم رفت پولشو بدم. گندش بزنن!
‫قطع می‌کنم ‫احساس گناه می‌کنم، به راننده انعام میدم
‫بهش میگم عموم راننده تاکسیه
‫راننده تاکسی لبخند می‌زنه
‫ایستگاه یوستون
‫سوار قطار لیورپول میشم ‫و بالاخره آروم می‌گیرم...
‫آدرنالینش، هیجانش...
‫یکم موسیقی گوش میدم
‫تا خونه‌ی مامان خیلی راهه، و زرق و برق ‫این زندگی حقوقی توی صندلیم محو میشه
‫درحالیکه قطار میره به سمت ‫جایی که توش بزرگ شدم
‫توی خیابون اصلی شهر قدم می‌زنم ‫دم مغازه‌ی نبش خیابون وایمیستم
‫نوشیدنی مورد علاقه‌ی مامانمو می‌گیرم ‫یه بطری بزرگ فانتا
‫فروشنده منو یادش میاد
‫در مورد این صحبت می‌کنیم ‫که کسب‌و‌کارش خوابیده
‫بخاطر مغازه‌ی تسکو اکسپرس که نبش خیابون زدن
‫وقتی می‌رسم مامان توی آشپزخونه‌ست
‫داداش کوچیکم، "میک!"، صدامو نمی‌شنوه ‫داره پلی‌استیشن بازی می‌کنه
‫برادر بزرگم، جانی، توی تخته ‫"مامان؟"
‫"دیشب تا دیروقت بیرون بوده" ‫دوباره
‫تلوزیون روشنه و اخبار صداش تا آخر بلنده
‫وای ببین چی شده
‫یه خانواده‌ی فقیر ‫زیادی یارانه گرفتن
‫مامانم یه سیگار روشن می‌کنه ‫بهم میگه فانتا رژیمی نیست
‫گند زدم!
‫ازم می‌خواد سبزیجات رو خرد کنم
‫تمام روز دفترها رو تمیز می‌‌کرده
‫مثل اون دفترهایی که من توش کار می‌کنم
‫خرد می‌کنم. خرد می‌کنم
‫خرد می‌کنم
‫"امروز توی یه پرونده برنده شدم"
‫"عه، پس خلافکارهای بیشتری رو ‫فرستادی توی خیابون‌هامون، آره؟"
‫اصلاً فایده‌ای نداره بخوام جوابشو بدم!
‫میره توی اتاقش، برمی‌گرده
‫یه لباس صورتی براق ‫صددرصد پلی‌استری بهم میده
‫"دیدم تخفیف خورده بود، شبیه لباس‌هایی ‫ بنظر میاد که وکیل‌ها می‌پوشن"
‫آخه کجاش شبیهه!
‫ولی مادرم اینجوری بهم میگه ‫که بهم افتخار می‌کنه
‫دودل شده. "ازش خوشت میاد؟"
‫"عاشقشم، مامان"
‫دست از خرد کردن برمی‌دارم. بخاطرش ‫همونجا توی آشپزخونه می‌پوشمش
‫"داداشت، دیشب دعواش شده"
‫"چی؟ دوباره!"
‫وقتی بغلش می‌کنم، حس می‌کنم
‫ یخورده بدنشو سفت می‌گیره. میره عقب
‫"مامان، باید تمام وقت کار کنه"
‫"نه، باید خرجشو بده ‫نه اینکه تمام شب مشغول مشروب و مهمونی باشه"
‫"مامان، لعنتی مایه‌ی سرافکندگیه"
‫می‌چرخم، جانی اونجاست، داداشم
‫دقیقاً توی چهارچوب در وایساده
‫صورتش درب و داغون شده
‫بالای ابروش یه عالمه خون خشک شده
‫منفجر میشه ‫آب دهنش تقریباً می‌ریزه روی من
‫"خانم وکیل باکلاس کوفتی ‫با این لباس صورتی باکلاس کوفتیت، ها؟"
‫جانی به سمتم حمله‌ور میشه ‫مامان جیغ‌ می‌زنه
‫میکی پای پلی‌استیشن هیچی نمی‌شنوه
‫"بیا، بیا دیگه، منو بزن ‫نشونم بده چه مرد گنده‌ای هستی"
‫و باز دعواهامون شروع میشه
‫منو نمی‌زنه، هیچوقت منو نزده
‫احساس گناه می‌کنم که این حرفو زدم ‫آخه... می‌خوام بهتر از این باشه
‫همچین آدمی نباشه ‫که پیشونیش اینجوری خونین و مالینه
‫و وقتی حرف می‌زنه ‫بوی مشروب دیشب از دهنش می‌زنه بیرون
‫این مرد، این... زمانی بهترین دوستم بود
‫همه‌کاری رو با من انجام می‌داد
‫جانی می‌زنه توی دیوار
‫قطعات سبزیجات می‌پاشه همه‌جا
‫ول می‌کنم و میرم
‫و آخرین چیزی که می‌بینم مادرمه که ‫ روی زمینه و داره سعی می‌کنه جمعشون کنه
‫قطعات هویج و براکلی
زانو زده و جمع می‌کنه
‫اولین روز
دانشکده‌ی حقوق
‫کمبریج! آره
‫دویست قیافه ‫هرکدوم با بالاترین نمره
‫همه‌مون، تمام نمره‌هامون تقریباً 20 بوده
‫می‌دونین، تمام تابستون، همه‌ جوری ‫نگاهمون می‌کردن که انگار خیلی "خاص" هستیم
‫دیگه سال آخری‌های دبیرستان ‫ با صورت‌های پر از جوش نیستیم
‫حالا، کسی هستیم ‫که باید نشست و تماشاش کرد
‫جامعه بهمون میگه ‫که دانشکده‌ی حقوق یعنی آدم مهمی هستی
‫ظاهراً همه باورش می‌کنن، بجز من
‫من هنوزم دارم تظاهر می‌کنم
‫برای جلسه‌ی معارفه توی صندلی‌هامون می‌شینیم ‫به اطراف نگاه می‌کنم
‫مخفیانه وحشت دارم ‫که شاید همه‌ش شانسی بوده
‫که الانه که یکی ‫ از در سالن معارفه بیاد داخل
‫اسممو صدا کنه و بگه
‫"یه اشتباه وحشتناک پیش اومده"
‫ولی محو جو جلسه میشم
‫مدیر بلند میشه، و بهمون میگه
‫"شما گل سرسبد جامعه‌اید"
‫واقعاً همچین حرفی زدا
‫خب، ما هم کیف کردیم
‫بهترین دانشکده‌ی حقوق، بهترین شهر ‫بهترین نمرات، بهترین افراد
‫خوشمون میاد همچین حرفایی بشنویم
‫"شما کسایی خواهید بود ‫که کشور رو تغییر میدن"
‫بعد مثل یه وکیل، مکث می‌کنه
‫"ولی به نفر سمت چپتون نگاه کنین"
‫نگاه می‌کنیم ‫من، خجالت می‌کشم
‫پسری که سمت چپ منه ‫لامصب خیلی خوشگله!
‫و با اعتماد به ‌نفسه، مشخصه ‫که از یه مدرسه‌ی گرون‌قیمت اومده، آره
‫خودش می‌دونه که قراره کسی باشه ‫که کشور رو تغییر میده
‫به همدیگه سر تکون میدیم
‫لباسم رو نگاه می‌کنه، یهو وا میرم...
‫مشخصه که من اهل اونجایی ‫که اون ازش اومده نیستم
‫"حالا به نفر سمت راستتون نگاه کنین"
‫دختر سمت راستم مدل مویی داره ‫که داد می‌زنه "مدرسه‌ی خصوصی"
‫من واکنشی نشون نمیدم، ولی اون یه لبخند گرم ‫ بهم می‌زنه و بعد یه ادای بامزه درمیاره
‫یه صدای کوچیک از دهنم می‌زنه بیرون ‫خنده بود
‫"به من نگاه کنید و اینو بشنوید ‫یکی از شما سه تا موفق نمیشه"
‫"بله. یکی از شما سه تا رد میشه ‫اشتباه نکنین"
‫"همه‌تون رقیب همدیگه‌این"
‫"با همدیگه دوست نیستین"
‫"دارین با هم رقابت می‌کنین"
‫"بازی از همین الان شروع میشه"
‫نمی‌تونم به هیچکدومشون نگاه کنم
‫اولی قبوله، دومی قبوله، سومی رد میشه
‫اون دو تا، فکر می‌کنن قراره من رد بشم
‫آره. آره، اونی که موفق نمیشه منم ‫چون مشخصه که جام اینجا نیست
‫از دستشون عصبانی میشم
‫دختره شروع می‌کنه ‫ به تایپ کردن توی گوشیش
‫یه گوشی گرون‌قیمت
‫اوه، مشخصه که دیگه با هم حرف نمی‌زنیم، آره
‫قراره یه وکیل رتبه‌یک بشه ‫و اسم من یادش نمی‌مونه. اشکال نداره
‫"از بین اونایی که به آزمون وکالت می‌رسن"
‫"از هر ده نفر فقط یکی کارآموزی قبول میشه"
‫"از قبول شده‌ها ‫فقط پنج‌تاشون ممکنه وکیل بشن"
‫"و هر دهه فقط یکی ‫شانس اینو داره که قاضی بشه"
‫به پسر سمت راستم نگاه می‌کنم ‫"بندیکت"
‫بایدم اسمش بندیکت باشه
‫یه نگاه بهم می‌اندازه ‫از همین الانشم منو عددی حساب نمی‌کنه
‫کون لقت بابا!
‫مدیر ایستاده، از قانون حرف می‌زنه
‫"هرگز فرض نکنین که کسی داره ‫حقیقت رو میگه، حتی خودتون"
‫"حقیقت واقعی وجود نداره"
‫"فقط حقیقت حقوقی وجود داره"
‫"به غریزه‌ی درونی‌تون اعتماد نکنین"
‫"به غریزه‌ی حقوقی‌تون اعتماد کنین"
‫"اگر فکر کنین که می‌دونین ‫قراره چه اتفاقی بیفته، اشتباه می‌کنین"
‫"شما بهترین بهترین‌هایین"
‫"برای مهم‌ترین ‫مبارزه‌ی زندگی‌تون آماده بشین"
‫"چون دانشکده‌ی حقوق تازه شروع کاره"
‫پسر سمت چپم، بندیکت
‫همونطور که پیش‌بینی می‌کردم مدرکشو می‌گیره
‫دختر سمت راستم، میا
‫بعد از سال اول انصراف میده
‫تا بره دانشکده‌ی بازیگری
‫ولی قبل از اینکه بره
‫میا بهترین دوستم میشه... تا آخر عمرم
‫آره!
‫غریزه‌ها ممکنه اشتباه کنن
‫هرگز فرض نکنین ‫که دارین حقیقتو به خودتون میگین
‫به چیزی که فکر می‌کنین می‌دونین ‫ اعتماد نکنین
‫این، این زندگی نیست، قانونه
‫سه جمله‌ی مهم دیگه میگه ‫و برمی‌گردم دفتر
‫وقتی می‌رسم به اتاقم، میرم سراغ ‫شواهد پرونده‌ی بزرگی که فردا دارم
‫پرونده‌ی پیچیده‌ایه
‫ولی بر وفق مراده
‫این هفته‌، هفته‌ی طولانی‌ای بوده
‫میریم مشروب‌فروشی!
‫یه گروه از دانشکده‌ی حقوق اونجاست
‫اونا از دفتر من هستن، آلیس، جولین، آدام؟ ‫عه، اون هیچوقت بیرون نمیاد
‫همه‌مون اونجاییم
‫یه عالمه بطری پروسکو و...
‫چهار تا شات تکیلا می‌خوریم
‫هرکدوممون
‫دست جولین درحالیکه باهام حرف می‌زنه ‫ پشت کمرم می‌مونه
‫"همه پاشین! قراره برقصیم!"
‫کت‌ها رو می‌اندازیم پشت صندلی‌ها
‫پر از سروصداست. بیرون سیگار می‌کشم
‫ساعت 1 صبح، هنوزم داریم می‌رقصیم
‫دست جولین بالای باسن منه
‫داره بهم میگه یه پرونده‌ی...
‫تجدیدنظر گنده‌ی موادمخدر رو ‫ برنده شده، فوق العاده‌ست!
‫میگه توی تجدیدنظر پرونده‌ی "گرو" ‫حسابی قوانین رو دور زده
‫اوه، دارم می‌رقصم...
‫دارم حسابی سکسی می‌رقصم!
‫بیخیال همه‌چی میشم!
‫چی؟
‫"اوه، وکلای کیفری، آره"
‫"ما به قانون باور داریم"
‫"به سیستم باور داریم"
‫جولز داره با چشماش منو می‌خوره
‫"ما باور داریم ‫که انسان تا اثبات گناهکاریش، بی‌گناهه"
‫"نه، نه، فقط تکه‌کلام نیست"
‫"پایه و اساس متمدن نگه داشتن یک جامعه‌ست"
‫آهنگ کاری کرده ‫جولز حسابی بهم نزدیک بشه
‫داره خوشم میاد
‫"نماینده‌های دادستان"
‫"شما با پلیس کار می‌کنین"
‫"نه، نه، نه ‫میگین برای عدالت می‌جنگین"
‫"شماها، شما برای زندانی کردن می‌جنگین"
‫"وکیل مدافع هدفش دفاع از حقوق بشره. آره!"
‫"حقوق بشر!"
‫"حق بی‌گناه بودن"
‫"مگر اینکه شک معقول وجود داشته باشه"
‫دستمو می‌ذارم روی کمر جولز
‫بهش نزدیک میشم
‫"آزادی شما، زندگی شما توی دستان ماست"
‫موهامو می‌اندازم اون‌طرف
‫"بهترین بهترین‌ها رو می‌خواین، مگه نه؟"
‫"باهوش‌ترین رو می‌خواین"
‫"زیرک‌ترین‌ ذهن‌ها رو می‌خواین"
‫می‌زنم روی دست جولز ‫ که داره اینور اونور میره
‫"هی، هی، همه دارن نگاه می‌کنن!"
‫"کسایی... کسایی که از قبل ‫در موردت قضاوت نمی‌کنن"
‫"که به سیستم اعتماد دارن، اونا ماییم"
‫جولز داره گردنم رو می‌بوسه، حس خوبی داره
‫آلیس یه نگاهی بهم می‌کنه ‫پشت‌چشم نازک می‌کنه
‫"وظیفه‌مون اینه که ‫ توی پرونده ایراد پیدا کنیم"
‫"اجازه ندیم پلیس فاسد بشه ‫از جامعه محافظت کنیم"
‫آلیس می‌دونه با جولز نمیرم خونه
‫باید برای پرونده‌ی مهم فردام آماده باشم
‫گندش بزنن!
‫جولز رو از خودم جدا می‌کنم
‫یه تاکسی خبر می‌کنم
‫یه بوس برای آلیس می‌فرستم
‫کتم رو برمی‌دارم
‫و تلوتلو خوران از مشروب‌فروشی میرم بیرون
‫تا 8 و نیم صبح، بعد از دو تا لاته‌ی سویا...
‫برگشتم دفتر!
‫جولین بهم لبخند می‌زنه
‫زودتر از من رسیده. من...
‫بی‌خبر میرم توی دفتر آلیس ‫یه لیوان چای سبز برام می‌ریزه
‫اوه!
‫ازم می‌پرسه دارم روی چی کار می‌کنم
‫"خب، برای دوشنبه یه پرونده‌ی دزدی دارم"
‫"ولی دو تا پرونده‌ی تعرض جنسی ‫ برای هفته‌ی بعد دارم"
‫میگه "همم، سخته"
‫"تبرئه‌شون می‌کنم"
‫"یکیشون بابت افغانستان پی‌تی‌اس‌دی داره"
‫"پس اگر محکوم بشه، دست به دامن اون میشم"
‫"که یه موقع نره هلفدونی" ‫یعنی نره زندان
‫"پرونده‌های آزار جنسی زیادی داریا"
‫"قانون صف تاکسیه" سر تکون میده
‫"من انتخابشون نمی‌کنم ‫اونا منو انتخاب می‌کنن"
‫قانون میگه اگر وقتتون خالیه و پرونده‌ای که
‫در تخصص حقوقی شماست گیرتون بیاد...
‫که برای من، حقوق کیفریه... باید قبولش کنی
‫مثل توی فرودگاهه. تاکسی‌ها نمی‌تونن ‫ انتخاب کنن که می‌خوان کی رو برسونن
‫هرچی گیرشون اومد، گیرشون میاد ‫برای همین بهش میگن قانون صف تاکسی
‫"فکر نمی‌کنی دارن از تو استفاده می‌کنن"
‫"چون تو زنی و اینطوری بنظر بهتر میاد؟"
‫"خب که چی؟ صف تاکسی صف تاکسیه"
‫"آخه... بنظرم وکلا ‫همیشه پشت قانون قایم میشن، همین"
‫"نه، ما از قوانین تبعیت می‌کنیم"
‫آلیس، توی چهار دادگاه آخرش دوم شده
‫خب؟ اصلاً خوب نیست!
‫بهش میگم می‌تونم این هفته چند تا
‫پرونده‌ی کوچیک بهش بدم. زیادی سرم شلوغه
‫سر تکون میده ‫خیلی بابت کار اضطراب داره
‫دلم نمی‌خواد جای اون باشم
‫می‌دونین تکه‌کلام وکلا چیه؟
‫"ارزشت همیشه بر اساس ‫ آخرین دادگاهت سنجیده میشه"
‫آدام و جولز صدام می‌کنن
‫"توی یه پرونده‌ی پیچیده ‫ به همفکریت احتیاج داریم"
‫ماه‌هاست که توی هیچ پرونده‌ای نباختم
‫حس خوبی داره
‫آدام و من برای ناهار ‫میریم ساندویچ‌فروشی "پرت" اون اطراف
‫با وکلای شرکت‌ها توی صف هستیم
‫مشاورهای حقوقی ‫ که تخصصشون حقوق شرکت‌هاست
‫کت‌و‌شلوارهای ایتالیایی، ایول
‫با کراوات‌های خیلی قشنگ
‫زن‌هایی که پیرهن‌های ابریشمی پوشیدن ‫پنج نفرن
‫اونا با ما فرق می‌کنن. اونا...
‫همه‌شون با شرکت‌ها قرارداد بستن
‫چه خسته‌کننده!
‫می‌دونین، از نظر اونا وکلای مدافع، مغرورن
‫آره، خب، شاید یخورده باشیم
‫آدام داره در مورد ‫یه فارغ‌التحصیل حقوق صحبت می‌کنه
‫که می‌خواد بیاد کنارش کار کنه
‫در مورد کارآموزهای سابقی ‫که توی دفتر داشتیم میگیم و می‌خندیم
‫در مورد سوفی بهش میگم
‫"جوون بود، تازه وارد حقوق کیفری شده بود"
‫تاحدودی یادش میاد
‫داشتم توی جلسه با یه موکل ‫ روش نظارت می‌کردم
‫موکل میگه می‌خواد ادعای بی‌گناهی کنه
‫و سوفی بهش میگه ‫نه، بخدا راست میگم، بهش میگه
‫"ولی راستشو به من بگو"
‫"این‌کارو کردی یا نه؟"
‫آدام سرشو تکون میده ‫من می‌پرم وسط، می‌دونی
‫"یه لحظه وایسا، سوفی" ‫می‌برمش یه گوشه
‫"چه غلطی داری می‌کنی؟" ‫اونم میگه "چیه مگه؟ چیه مگه؟"
‫بهش میگم ‫ "میگه می‌خواد ادعای بی‌گناهی کنه"
‫"اگر الان بهت بگه انجامش داده چی؟"
‫"حرفایی که می‌تونی ‫توی دادگاه بزنی رو محدود می‌کنه"
‫اونم میگه "خب که چی؟" اصلاً حالیش نیست
‫آدام با شوخی می‌زنه توی سر خودش
‫"داری روی یه مرز اخلاقی راه میری، سوفی"
‫"حق نداری ازش بپرسی انجامش داده یا نه"
‫"هرچی گفت رو قبول می‌کنی، همین و بس"
‫"اگر پرونده‌ش قابل دفاع باشه ‫ازش دفاع می‌کنی. ختم کلام"
‫"خدا که نیستی!"
‫"نمی‌تونی تصمیم بگیری یا قضاوت کنی"
‫آدام داره می‌خنده
‫"بهم گفت... نه، بخدا دقیقاً همینو گفت"
‫"ولی اگر انجامش داده باشه چی؟"
‫"بازم مجبورم ازش دفاع کنم؟"
‫آدام ساندویچش رو گاز می‌زنه ‫"عذرخواهی کرد؟"
‫"شوخیت گرفته؟"
‫"رفت، و دیگه هیچوقت برنگشت"
‫جفتمون می‌خندیم
‫من و آدام، توی رای‌گیری
‫بهترین وکلای ارشد/تازه‌کار ‫ کیفری دفتر انتخاب شدیم
‫خب، می‌دونین، باید اعتراف کنم
‫آدام حرف نداره
‫همه می‌دونن
‫آدم خوبی هم هست. باهوشه
‫و آدام خیلی باادبانه از شاهد سوال می‌پرسه
‫مثلاً، وقتی از یه قربانی ‫ تعرض جنسی سوال می‌پرسه
‫یه قربانی ادعایی، کم‌کم کاری می‌کنه
‫که فکر کنن طرف اوناست
‫هیچوقت نمیره ضربه‌ی آخرو بهشون بزنه
‫فقط با همدردی آروم‌شون می‌کنه
‫و بعد جواب‌هاشون رو تجزیه و تحلیل می‌کنه
‫دیدگاهش اینه که ‫نیازی به ایجاد درد و رنج نیست
‫معمولاً حرفاشون خیلی غیرمستنده
‫و قانون قانونه
‫نباید هیچ شکی باشه
‫و هدف پیدا کردن اون شکه
‫صحبت کردن با آدام بهم کمک می‌کنه
‫باعث میشه وکیل بهتری بشم
‫فاصله‌ت رو با پرونده حفظ کن ‫طرف کسی رو نگیر
‫بر اساس قانون بسنجش. بسنجش. بسنجش
‫و اگر یه جای داستان ایراد داشت ‫اون‌موقع بیانشون کن
‫چون موضوع فقط پرونده‌ی تو نیست ‫پای قانون وسطه
‫و قانون، برای حفاظت از همه بوجود اومده
‫که از شاکی‌ها محافظت کنه ‫که از متهم‌ها محافظت کنه
‫از پلیس‌هایی محافظت کنه ‫که سمبل‌کاری نمی‌کنن
‫که پلیس‌هایی که سمبل‌کاری می‌کنن افشا بشن
‫نمی‌تونیم از قبل کسی رو قضاوت کنیم
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب ‫اگر چند تا آدم گناهکار قسر در برن
‫بخاطر اینه که پلیس و نماینده‌ی دادستان
‫کارشون رو خوب انجام ندادن
‫فرآیند دادرسی منصفانه، مهم‌ترین چیزه
‫ولی همیشه اون سوال هست
‫که توی هر مهمونی شام پرسیده میشه
‫"چطور از کسی دفاع می‌کنی"
‫"که می‌دونی گناهکاره؟"
‫ولی کار یه وکیل اونقدرام جدی نیست
‫نه، کارش این نیست که بدونه
‫کارش اینه که ندونه
‫تنها راهی که سیستم جواب میده ‫اینه که همه‌مون وظیفه‌مون رو انجام بدیم
‫وظیفه‌ی من دفاعه
‫نماینده‌ی دادستان، حق‌خواهی می‌کنه
‫هرکدوم داستانی میگیم
‫و هیئت منصفه تصمیم می‌گیره
‫که کدوم داستان رو باور می‌کنن
‫اونا مسئولیت رو به گردن می‌گیرن
‫یک وکیل خوب فقط بهترین نسخه ‫از داستان موکلش رو تعریف می‌کنه
‫نه بیشتر. نه هیچ چیز دیگه‌ای
‫فقط یه داستان‌گوییم، یه ضبط‌ صوت
‫هرگز قضاوت نکن، هیچوقت قضاوت نکن ‫هیچوقت تصمیم نگیر!
‫به محض اینکه این‌کارو کردی، دهنت سرویسه!
‫می‌بازی
‫خب، راهتو می‌بازی
‫من و جولین، شب پشت شب ‫تا نیمه‌های شب کار می‌کنیم
‫جفتمون تا هفته‌ها وقت سرخاروندن نداریم
‫آدام، ظاهراً یجورایی می‌تونه بره خونه
‫و اونجا کاراشو انجام بده
‫آدام، الان یه بچه داره
‫حقیقتش نمی‌دونم چطوری ‫از پس تمام اینا برمیاد
‫شاید باهوش‌ترین آدمی باشه که می‌شناسم
‫می‌تونه بخش‌های کامل
‫حقوق کیفری رو از حفظ بگه
‫عجیب ‌الخلقه‌ست!
‫ولی خوشم میاد که منو با خودش برابر می‌بینه
‫به عنوان ذهنی که میشه بهش اعتماد کرد
‫جولین میاد داخل
‫در مورد پرونده‌ی ‫ضرب و شتم کیفریش ازم می‌پرسه
‫پرونده‌ی سختیه ‫شواهد بر علیه موکلشه
‫باید ادعای گناهکاری کنه ‫و حکم سبک‌تری بگیره؟
‫میریم اتاقش، تا بتونه
‫برای هرکدوممون یک لیوان ودکا بریزه
‫اگر ادعای گناهکاری کنه
‫قطعاً چندسالی میره زندان، سابقه داره
‫ولی ادعای گناهکاری کردن
‫بابت سال‌هایی که میره زندان
‫بهش تخفیف میده
‫از طرف دیگه، احتمالش زیاده
‫که حقایق به سود پلیس نباشن
‫تصمیم سختیه
‫یه چیزی می‌بینم
‫ظاهراً چند تا از افسرها ‫یه چیزی رو تصحیح کردن تا بهتر بنظر بیاد
‫یک اشتباه اساسیه
‫می‌خندیم
‫چشم‌های جولز به من خیره شده
‫میاد نزدیک
‫زیادی ودکا خوردیم... آخ!
‫یهویی می‌بینم دارم جولز رو می‌بوسم
‫رفتارش... رفتارش ملایم‌تر از چیزیه ‫که فکر می‌کردم باشه
‫جولز آروم و خجالتیه! ‫کی فکرشو می‌کرد؟
‫ظاهرش... ظاهرش اونجوری نیست ‫که معمولاً بنظرم جذاب باشه
‫خیلی... خیلی تر و تمیز و نازپرورده‌ست
‫بوی مایع بعد از اصلاح گرون‌قیمت میده
‫پسر یک وکیل سلطنتی ‫(وکلای باسابقه و خبره)
‫ولی الان، دقیقاً همون چیزیه که می‌خوام
‫روی مبل گوشه‌ی دفترش سکس می‌کنیم
‫بابت این می‌خندیم که چقدر کلیشه‌ایم
‫"وکلایی که توی دفتر وکالت سکس می‌کنن"
‫بعد از سکس صورتشو بهم نزدیک می‌کنه
‫میگه مطمئن بود قطعاً دوست‌پسر دارم
‫چه محبت‌آمیز ‫چطور تبدیل به همچین دختری شدم؟
‫چیزایی بهش میگم ‫که معمولاً در موردش حرف نمی‌زنم
‫و واقعاً بهم گوش میده!
‫در مورد خانواده‌م، زندگیم ‫از دست دادن پدرم
‫تعجب می‌کنه
‫میگه همیشه فکر می‌کرده یکی دیگه ‫ از اون دخترای مدارس خصوصیم
‫می‌خندم، "اینجا رو باش"
‫"می‌تونم بهتر از اون دخترای مدارس خصوصی ‫شبیه دخترای مدارس خصوصی باشم"
‫مطمئن نیست چه برداشتی از حرفم بکنه
‫دارم اون و امثال اون رو مسخره می‌کنم؟
‫وقتی خوابش می‌بره آروم خر‌و‌پف می‌کنه
‫من...
‫خب، من یه پرونده رو می‌خونم
‫ساعت 4 بیدارش می‌کنم
‫بهش میگم باید برگردم و...
‫باید به گربه‌م غذا بدم
‫لباس می‌پوشیم
‫تاکسی خبر می‌کنم
‫باهام سوار ماشین میشه
‫"توام می‌خوای باهام بیای؟"
‫"یا می‌تونم... نیام"
‫"اگر اینطوری ترجیح میدی؟"
‫"خب، آخه باید بخوابم"
‫جولز مضطرب شده
‫"میشه... میشه این هفته ‫ یه قراری با هم بذاریم؟"
‫جولز مضطرب شده!
‫"یا مجبور... مجبور نیستیم ‫این‌کارو بکنیم، اگر حس..."
‫"اگر حس عجیبی نسبت به این موضوع داری"
‫آره حس عجیبی دارم
‫اتاق‌هامون توی دفتر وکالت توی یک طبقه‌ست
‫جولینه ‫آره می‌خوام دوباره ببینمش
‫سوال پرسیدن از شاهدهایی ‫که افسر پلیس هستن می‌تونه یجورایی...
‫لذت‌بخش باشه؟
‫می‌دونم، می‌دونم ‫بنظر ناجور میاد، مگه نه؟ ولی بعضی‌هاشون...
‫لامصبا بعضی‌هاشون ‫ می‌تونن خیلی حق به جانب باشن
‫یک افسر بهم نشون بده ‫که داستانشو برای همکارش تعریف نکرده باشه
‫که سعی کنن ایراداتش رو برطرف کنن
‫اگر توی این سیستم سعی کنی ‫نقش خدا رو بازی کنی، دهنت سرویسه
‫ولی پلیس‌ها
‫فراموش می‌کنن
‫فکر می‌کنن خودشون سیستم قضایی هستن
‫پس، روش اینه که
‫بری روی اعصابشون
‫اگر تحریکشون کنی
‫حالت تدافعی می‌گیرن ‫و اشتباه می‌کنن
‫و اونوقت می‌تونی
‫تمام حرفای گذشته‌شون رو زیر سوال ببری
‫همین هفته‌ی قبل
‫دادگاه سلطنتی اسنرزبروک
‫"بنظرم مردی هستین ‫که زود جوش میارین، جناب افسر"
‫"نه، و افسر نیستم، گروهبانم"
‫"بنظرم مردی هستین ‫که احتمال اشتباه کردنش بالاست، جناب افسر"
‫"نه، و گروهبانم"
‫"ولی امروز توی دادگاه"
‫"توضیحات متناقضی دادین"
‫"مگه نه، جناب افسر..."
‫"اوه شرمنده، گروهبان؟"
‫"من یه اشتباه ساده کردم"
‫"ولی قبل از نوشتن توضیحات خودتون"
‫"توضیحات همکارتون رو خونده بودین"
‫"مگه نه، گروهبان؟"
‫"نمی‌دونم"
‫"بنظرم می‌دونین، درسته جناب؟"
‫"بله"
‫"عه! خب، جالب شد!"
‫"چون همکارتون امروز توی همین دادگاه"
‫"دقیقاً خلاف همین رو گفت، جناب افسر"
‫"گروهبانم!"
‫"اوه، معذرت می‌خوام"
‫"نمی‌خواستم عصبانیت کنم، جناب"
‫"ولی بابت جواب‌های صریح‌تون بسیار ممنونم"
‫"و همچنین بابت همکاریتون با دادگاه"
‫قاضی میگه: "خانم انزلر!"
‫"ممنونم، عالیجناب. سوال دیگه‌ای ندارم"
‫ولی سوال از شاهد در پرونده‌ی تعرض جنسی
‫کاملاً متفاوته
‫در پرونده‌های تعرض جنسی، معمولاً
‫تنها مدرک، شهادت یک نفر علیه دیگریه
‫بله، رابطه‌ی جنسی اتفاق افتاده
‫ولی با رضایت دو طرف بوده یا نه؟
‫داستان، باید از لحاظ قانونی درست باشه
‫وکیل مدافع مجبور نیست اثبات کنه ‫که اون زن رضایت داشته
‫فقط باید نشون بدی
‫که مرد نمی‌دونسته رضایتی وجود نداشته
‫آیا منطقیه که فکر کرده باشه
‫رابطه‌ی جنسی ایرادی نداره؟
‫دلم برای قربانی ادعایی می‌سوزه
‫برای شاکی، واقعاً دلم می‌سوزه
‫مشخصه که می‌ترسن ‫که چه سوالی ممکنه بپرسم
‫بعضی از وکلای مرد
‫هنوزم با این حالت حرف می‌زنن
‫"کاری کن دروغگو بنظر بیان"
‫"که به خودشون شک کنن"
‫من واضح و مختصر صحبت می‌کنم، همین
‫شاکی متوجه نمیشه، ولی درواقع
‫شانس میاره که من وکیل مدافعم...
‫که بدون نابودی اونا ‫سعی می‌کنم پرونده رو حل‌وفصل کنم
‫با این حال، گاهی اوقات...
‫یه پرونده‌ای یادمه
‫صورتش رو مخفی نکرده بودن
‫انتخاب خودش بود
‫این زن، مستقیم توی صورتم نگاه کرد و گفت
‫"من از این قضیه سودی نمی‌برم"
‫"دلم نمی‌خواد اینجا باشم"
‫"تنها دلیلم برای این‌کار"
‫"نجات بقیه‌ی زن‌ها از دست این مرده"
‫جنا. حرفش منو تکون داد ‫و تحسینش کردم
‫ولی خب... تعلیم دیدم که جور دیگه‌ای فکر کنم
‫جنا پرونده رو باخت
‫در حین شهادت دادن ‫کاملاً خونسرد بود، ولی بعدش
‫دیدم که وجودش دوپاره شد
‫اگر مرده واقعاً گناهکار باشه چی؟
‫من تبرئه‌ش کردم. گندش بزنن!
‫نمی‌تونم اینطوری فکر کنم
‫نماینده‌ی دادستان ‫باید کارشو بهتر انجام می‌داد
‫وظیفه‌ی من اینه که ایرادات ‫داستان دادستان رو نشون بدم
‫چون، خب می‌دونین ‫چون همه‌مون فکر می‌کنیم
‫که تمام حقیقت زندگی‌هامون رو می‌دونیم
‫ولی چندبار شده که با قطعیت بگیم
‫لباسی که برای مهمونی پوشیده بودیم قرمز بوده
‫و بعد توی عکس لباس آبی دیدیم؟
‫مطمئنیم کلید رو اینجا گذاشتیم ‫ولی اونجا گذاشته بودیم؟ آدما اشتباه می‌کنن
‫و حرف‌هاشون، باید سنجیده بشه
‫بخصوص اگر پای آزادی نفر دیگه‌ای درمیونه
‫آیا اون مرد قصدش آزار رسوندن بوده؟
‫خانم یه چیزی میگه آقا یه چیز دیگه
‫من صحبت‌های خانمه رو محک می‌زنم ‫داستانی که توی دادگاه تعریف می‌کنه
‫حرفاشو محک می‌زنم، محک می‌زنم
‫و بعدش هیئت منصفه ‫مسئولیتش رو قبول می‌کنه
‫تصمیمش با من نیست ‫من تصمیم نمی‌گیرم
‫"متاسفم، جنا، ولی باید"
‫"چند تا سوال ازت بپرسم"
‫"گفتی خودت لباست رو درآوردی، درسته؟"
‫"می‌دونیم که اون شب"
‫"توی بار مشروب خورده بودی"
‫"ولی قبول داری که سه لیوان"
‫"جین و تونیک خورده بودی"
‫"با دو لیوان ودکا با لیمو"
‫"و همچنین دو یا سه لیوان شراب؟"
‫"و فرضم درسته که"
‫"که میزان نوشیدنی‌ها حداقل"
‫"به اندازه‌ی معمول بارها بوده؟"
‫"و بعد موکل من رو به خونه‌ت دعوت کردی"
‫"جایی که هر دو مشروب بیشتری خوردین؟"
‫"قبول داری که جفتتون ودکا خوردین؟"
‫"و احتمالش هست که مست بوده باشی؟"
‫"و درحالیکه مست بودی"
‫"قبول داری که بر اساس گفته‌ی خودت"
‫"اتفاقات اون شب رو به درستی به یاد نمیاری؟"
‫"خب وقتی داشتی لباسات رو درمیاوردی"
‫"اون زمان نه نمی‌‌گفتی، مگه نه؟"
‫"و شاید اگر در ذهنت، نظرت عوض شده بود"
‫"نتونستی در هر زمانی اینو به زبون بیاری؟"
‫"و آیا این نبوده که تازه وقتی خواهرت"
‫"در مورد اون شب ازت پرسید"
‫"اونم چند شب بعد، اونوقت بروز دادی"
‫"که ممکنه تجاوز بوده باشه؟"
‫"خیلی ممنون"
‫"اگر به هر صورتی ناراحتت کردم، عذر می‌خوام"
‫"متوجه که هستی"
‫"وظیفه‌ی من پرسیدن سوال‌هاییه"
‫"که بتونه وقایع اون شب رو کمی روشن‌تر بکنه"
‫ازم متنفره
‫به "میا" توی یه کشور دیگه زنگ می‌زنم
‫اوه! استرالیاست
‫مشغوله... بازیگریه
‫اوه، دلم براش تنگ شده ‫درمورد همه‌چی صحبت می‌کنیم
‫تماس خیلی خیلی طولانی‌ای میشه
‫با یه حوله و سیگار ‫روی بالکنم وایسادم
‫همه‌چی رو در مورد جولز
‫براش تعریف می‌کنم. می‌خنده
‫سوال‌های بیشتری می‌پرسه
‫میا میگه بنظرش دارم عاشقش میشم
‫شاید راست میگه. نه! شاید
‫تس و جولین. جولین و تس
‫اوه، بس کن!
‫فرداش به آلیس گفتم
‫"خب، می‌دونی، شاید یخورده لاس زده باشیم"
‫گفت می‌دیده که قضیه داره ‫به این سمت میره
‫گفت ازش لذت ببرم
‫که جولین پسر خیلی خوبیه
‫که بنظر خیلی شاد میام
‫هیچوقت به آدام نگفتم، مطمئن نیستم چرا
‫شاید چون توی دفتر اتفاق افتاده
‫بعلاوه، اون و جولز دوستای خیلی خوبی هستن
‫یا نکنه نمی‌خواستم آدام ‫به چشم دوست‌دختر جولین بهم نگاه کنه؟
‫مطمئن نیستم
‫هنوزم مطمئن نیستم
‫من و آلیس میریم خرید، ناهار می‌خوریم
‫یه لباس رسمی می‌خرم، اون شب می‌پوشمش
‫ولی قبل از اینکه برم
‫لایحه‌ی دفاعیه‌م رو ‫برای دوشنبه آماده می‌کنم
‫کلاه‌گیس وکالتم رو ‫توی کیفم می‌ذارم
‫ردا هم تا کردم گذاشتم توش
‫بیرون توی میدون ‫به یک وکیل سلطنتی برمی‌خورم
‫میگه خیلی تحت‌تاثیر کارهام قرار گرفته
‫حس خیلی خوبی داره. عجب تعریفی!
‫می‌پرسه آیا علاقه دارم ‫جای خالی که در دفترش ایجاد شده رو پر کنم؟
‫دفتری با اعتباره که وکلای رده‌بالایی داره
‫زبونم بند اومده ‫افتخار خیلی بزرگیه
‫میگه با هم بریم قهوه بخوریم
‫من... من جرات می‌کنم که سر تکون بدم
‫مطمئن نیستم هزینه‌ی دفتر جدید
‫ارزشش رو داشته باشه
‫ولی، خب، به فکر فرو میرم
‫می‌دونی...
‫اگر قضیه‌ی جولز خوب پیش بره
‫شاید رفتن به جای دیگه ‫فکر خوبی باشه
‫نمی‌تونین توی یک دفتر باهمدیگه باشین
‫بس کن
‫جولین میاد رستوران ژاپنی سر نبش دیدنم
‫در مورد کار صحبت می‌کنیم
‫در مورد زندگی
‫کتاب‌ها، همه چی
‫برای همدیگه ساکی می‌ریزیم ‫(مشروب برنج ژاپنی)
‫اون سمت رستوران
‫چند نفر هستن که می‌شناسیمشون
‫سرمون رو می‌دزدیم و زیرزیرکی می‌خندیم ‫پامیشیم میریم
‫"یکم... یکم شراب بخوریم؟"
‫"از اون مغازه‌ی اعیونی که یکم بالاتره"
‫"یکم بستنی بگیریم؟"
‫با تاکسی میریم خونه‌ی من
‫توی صندلی عقب همدیگه رو می‌بوسیم
‫به آرومی
‫به گرمی
‫وقتی می‌رسیم خونه‌م، اون...
‫اون... اون یکم شراب برامون می‌ریزه
‫"من... من میرم سیستم صوتی رو راه بندازم"
‫"یا خدا!"
‫"الکسا!"
‫"یه چیزی..."
‫"یه چیزی پخش کن، مثلاً..."
‫"کلدپلی"
‫چون می‌دونم طرفدارشونه
‫جفتمون یه قاشق برمی‌داریم
‫با همدیگه میفتیم به جون بستنی
‫قاشق می‌ذاریم دهن همدیگه
‫شراب، شراب قرمزی خوب و خوش‌طعمه
‫که با بستنی سرد قاطی میشه
‫و سرخوش و سرد همدیگه رو می‌بوسیم
‫و حرف می‌زنیم
‫در مورد روابط گذشته‌مون صحبت می‌کنیم
‫خب، من روابط چندانی نداشتم، ولی...
‫اوه! اون تا دلت بخواد داشته
‫مشروب می‌خوریم
‫میگه این مدت توی یه مرکز حقوقی
‫بصورت داوطلبانه و رایگان کار می‌کرده
‫خیلی خوشم اومد! نزدیک بود غش کنم
‫در مورد خانواده‌ش حرف می‌زنیم
‫پدرش یه وکیل رده‌بالاست ‫و مادرش متخصص فیزیوتراپیه
‫معلومه
‫همدیگه رو می‌بوسیم
‫سرم گیج میره
‫مطمئن نیستم بخاطر بوسه‌ست یا شراب
‫لباسم رو درمیارم
‫جولین پیرهنش رو درمیاره و سینه‌مو می‌گیره
‫نمی‌دونم چجوری سوتینم هم دراومده
‫فضا سکسی و آتیشی شده
‫میریم اتاق من، روی تخت من
‫تا به خودمون میایم ‫می‌بینیم داریم سکس می‌کنیم
‫خیلی خوب و محبت‌آمیزه
‫با اون‌دفعه توی دفتر فرق می‌کنه
‫خواب میریم ‫نمی‌دونم چقدر خواب بودیم
‫یکم بعد، بوسه‌ها و نوازش‌ها شروع میشه
‫چشمام رو می‌بندم
‫با همدیگه هماهنگیم. حس خوبی داره
‫تا اینکه...
‫بشدت نیاز پیدا می‌کنم که...
‫که بالا بیارم!
‫هلش میدم از روم کنار بره
‫سریع میرم دستشویی، لحظه‌ی آخری می‌رسم
‫دل و روده‌م رو می‌ریزم بیرون ‫همه‌چی برام زجرآور میشه
‫بالا آوردن
‫بوی نمور سنگ دستشویی
‫لختم؟
‫روی زمین چمباتمه زدم
‫و جولین توی تختم خوابیده
‫و صدای بالا آوردنم رو می‌شنوه
‫"حالت خوبه؟"
‫"آره، خوبم، چیزی نیست بخاطر..."
‫"بخاطر ترکیب شراب قرمز و..."
‫"و بستنیه"
‫حس مزخرفی دارم
‫نمی‌تونم تکون بخورم
‫حتماً یه مدتی همونجا موندم
‫حس می‌کنم جولین داره بلندم می‌کنه
‫و به آرومی منو برمی‌گردونه روی تخت
‫صورتم رو ازش برمی‌گردونم ‫حتماً بوی گند میدم
‫توی گوشم زمزمه می‌کنه "حالت خوبه؟"
‫"آره، آره، فقط یخورده..."
‫نصف ذهنم خوابه
‫و بعد حس می‌کنم جولین داره منو می‌بوسه
‫سعی می‌کنم تکون بخورم
‫"باید دندونام رو مسواک بزنم"
‫نمی‌تونم اینطوری ببوسمش
‫هنوزم حالت تهوع و سرگیجه و مستی دارم
‫می‌خندم "احساس کثیفی می‌کنم"
‫بهم میگه خوشگلم
‫همینطور منو می‌بوسه
‫صورتمو می‌برم اون سمت
‫دستاش همه‌جامو لمس می‌کنه. حس می‌کنم...
‫حس می‌کنم هنوزم حالت تهوع دارم
‫و بعد از گوشه و کنار ذهنم، می‌شنوم که میگه
‫"همینجا دراز بکش ‫و بذار باهات عشقبازی کنم"
‫بازم به خودم می‌پیچم
‫حس می‌کنم دست‌ها و پاهاش می‌چسبن بهم
‫یهویی، ذهنم کاملاً بیداره
‫روی من خوابیده
‫ولی دستش روی صورتمه
‫"صبر کن ببینم، این خیلی... نه"
‫نمی‌تونم نفس بکشم
‫"بس کن. باید مسواک بزنم، جولین"
‫"جولین!" ‫سعی کردم با دستام هلش بدم عقب
‫ولی دستام رو می‌گیره
‫و نمی‌تونم تکون بخورم، و...
‫و...
‫بهم دخول می‌کنه
‫سخت و دردناک و...
‫و خیلی دردآوره
‫حس می‌کنم از بدنم خارج میشم
‫باورم نمیشه همچین اتفاقی داره میفته
‫نه. نه. امکان نداره. باید...
‫باید یه راهی پیدا کنم
‫که دلم این سکس رو بخواد، آره
‫آره، یا... یا جیغ بزنم
‫ولی نمی‌تونم... نمی‌تونم جیغ بزنم
‫دستش روی دهنمه
‫شدیداً احساس وحشت می‌کنم
‫تقلا می‌کنم که از زیرش بیام بیرون
‫همینطور ادامه پیدا می‌کنه
‫سعی می‌کنم... دستشو گاز بگیرم
‫پیچ و تاب می‌خورم ‫و سعی می‌کنم بهش لگد بزنم
‫نمی‌تونم درست نفس بکشم. اون...
‫اون توی یه عالم دیگه سیر می‌کنه
‫من باهاش توی اون عالم نیستم
‫بنظر نمیاد که متوجه شده باشه
‫بنظر نمیاد اهمیت بده. یا نکنه...؟
‫یا نکنه آدم کاملاً متفاوتیه؟
‫چطور ممکنه متوجه نشده باشه؟
‫درد شدیدی درونم حس می‌کنم
‫می‌خوام دوباره بالا بیارم ‫هیچ راه فراری نیست
‫دستش رو برداشته...
‫ولی حرفی نمی‌زنم
‫چشمام به سقف خیره شده
‫و حس انکار عجیبی...
‫وجودم رو فرا گرفته
‫جولین روی من دراز کشیده
‫اونجام، ولی اونجا نیستم
‫جولین خروپف می‌کنه
‫بی‌صدا گریه می‌کنم...
‫با تقلا از تخت بیرون میام، و...
‫تلوتلوخوران میرم دستشویی
‫لخت، و بالا میارم
‫و بالا میارم و بالا میارم
‫و دندونام رو مسواک می‌زنم و...
‫بدنم رو می‌سابم. پوستم قرمز میشه
‫زیر... زیر دوش می‌شینم ‫فکر می‌کنم، بشدت...
‫بشدت تلاش می‌کنم که...
‫که فکر کنم که...
‫"صورت‌حساب رستوران نشون میده"
‫"که جفتتون ساکی زیادی نوشیدین"
‫"شاهدها دیدن که داری می‌خندی، آره؟"
‫"گفتی که خودت لباست رو درآوردی، درسته؟"
‫"دو بطری شراب قرمز خالی"
‫"توی خونه‌ت هست، قبول داری؟"
‫"به مردم گفتی باهاش رابطه داری"
‫"قبلاً با متهم خوابیده بودی؟"
‫"دعوتش کردی بیاد خونه‌ت، بیاد توی تختت؟"
‫من...
‫زیر دوش می‌شینم، حالا چیکار کنم؟
‫به کسی زنگ بزنم؟
‫از... از زیر دوش میام بیرون
‫پوستم از شدت گرما سرخ شده
‫لباس‌هایی که توی اتاق مهمون دارم رو می‌پوشم
‫لباس‌های تابستونی ‫چون حاضر نیستم برگردم توی اتاق خوابم
‫پذیرایی رو تر و تمیز می‌کنم
‫با اینکه می‌دونم که... ‫باید از اونجا برم چون...
‫چون شاید بخوام...
‫می‌خوام به عقب برگردم... چی؟ ‫توی تختم خوابیده
‫خودمو می‌بینم، زندگیم رو می‌بینم
‫زندگی که ساختم، حرفه‌م
‫حرفه‌م. حالا باید چیکار کنم؟
‫چون توی همچین وضعیتی هستم
‫حالا باید چیکار کنم؟
‫اجازه بدم همه‌چیز رو ازم بگیره؟
‫توی دادگاه خودم تبدیل به شاهد بشم؟
‫با جولز، جولین و تمام آشناهای پدرش
‫اونم با آدام که وکیل مدافعشه، آدام نابغه
‫که شاهد احضار می‌کنه
‫میا، آلیس، راننده‌ی تاکسی
‫پیشخدمت توی رستوران
‫کسایی که دیدن داریم می‌خندیم
‫فروشنده‌ی بستنی، مشروب‌فروشه
‫نه. نچ
‫این حقیقت قانونیه
‫قانون سعی می‌کنه ‫اینطوری به قضیه نگاه کنه
‫نه. نه
‫نمی‌تونم این‌کارو بکنم
‫نمی‌دونم چیکار کنم. نمی‌دونم...
‫از خونه‌ی خودم میرم بیرون
‫مطمئن نیستم چرا، که کجا برم...
‫توی خیابون پرسه می‌زنم
‫توی سرما با دامن و دمپایی
‫سه ساعت قدم می‌زنم ‫تا اینکه دیگه توان راه رفتن ندارم
‫به... به یه صف تاکسی می‌رسم
‫سوار اولین تاکسی میشم
‫"می‌خوام برم ایستگاه یوستون"
‫با قطار برم خونه‌ی مامانم
‫"شرمنده، عزیزدلم. امروز صبح"
‫"فقط مسافرهای فرودگاه قبول می‌کنم"
‫"چی؟" "عزیزدلم یک‌ساعت منتظر نموندم"
‫"که بخوام یه مسیر کوتاه برم"
‫"خب، می‌دونی چیه، داداش؟ ‫انتخابش با تو نیست"
‫"تاکسی خودمه" ‫"تو... تو توی صف تاکسی وایسادی"
‫"هرجا مسافر بخواد میری، قانون اینه" ‫"این‌دفعه از این خبرا نیست"
‫"اگر قوانین رو رعایت نکنی ممکنه ‫مجوزت تعلیق بشه، پس اگر منو نبری"
‫"گزارشت رو میدم و کاری می‌کنم پدرت دربیاد"
‫"ازت می‌خوام درو باز کنی ‫و از تاکسیم بری بیرون" "نه"
‫"اگر نری بیرون زنگ می‌زنم پلیس" ‫"اصلاً عادلانه نیست"
‫یارو برمی‌گرده. ظاهرم رو می‌بینه
‫و می‌بینم قیافه‌ش عوض میشه
‫"عادلانه نیست!"
‫تنها چیزی که توی ذهنمه مادرمه و...
‫فقط می‌خوام خونه پیش مامانم باشم
‫می‌خوام روی مبل گل‌گلی قدیمی بهش بچسبم
‫می‌خوام گرمای شدید بدنش رو حس کنم
‫راننده تاکسی یه دستمال بهم میده
‫چقدر گذشته؟ دماغم رو می‌گیرم، و...
‫چشماش رو توی آینه وسط می‌بینم
‫حالا چشماش مهربون شده
‫"نمی‌دونم کجا برم"
‫راننده تاکسی منتظره
‫به ساعت تاکسی نگاه می‌کنم
‫ساعت 6:09 صبحه
‫غریزه‌ی حقوقیم بهم میگه ‫این پرونده نتیجه‌ش شکسته، ولی...
‫از راننده تاکسی می‌پرسم
‫"میشه لطفاً منو برسونی ‫ نزدیک‌ترین پاسگاه پلیس؟"
‫♪ صبح که تازه بیدار شدی ♪ ‫«روز اول»
‫«روز دوم»
‫♪ و آفتاب به صورتت می‌تابه ♪ ‫«روز دوم»
‫♪ و آفتاب به صورتت می‌تابه ♪ ‫«روز سوم»
‫«روز چهارم»
‫«روز پنجم»
‫♪ همیشه همینطوری عاشقت می‌مونم ♪
‫♪ وقتی اثری از آرایشت نمی‌مونه ♪
‫«روز 782»
‫این منم
‫که دارم از بیرون، به خودم نگاه می‌کنم
‫از درها می‌گذرم ‫صدای پاشنه‌ی کفشم می‌پیچه
‫دادگاه کیفری مرکز لندن
‫این منم، که دارم از سیستم امنیتی می‌گذرم
‫بدون ‌احساس، واقع‌گرا ‫این منم، با یک هدف مشخص
‫این‌دفعه، نه خبری از کارت وکالت هست ‫نه ورود آسون
‫فقط خودمم
‫از دستگاه فلزیاب رد میشم ‫بوق می‌زنه
‫کفش‌هامو درمیارم. بازم رد میشم
‫این منم که دارم با فلزیاب دستی وارسی میشم
‫این‌دفعه، من... من اونجام
‫می‌بینم وکلا میرن و میان
‫با کلاه‌گیس آروم باهمدیگه حرف می‌زنن
‫با کاغذها و پوشه‌ها و صحبت‌های درگوشیشون ‫یکیشون منو دید؟
‫اوه، خدا. سرمو می‌اندازم پایین
‫این منم، کیف و گوشیم رو برمی‌دارم
‫با مامور بخش حمایت از شاهدین ‫میرم سمت آسانسور
‫این منم، تسا انزلر
‫این‌دفعه، نه خبری از ‫کلاه‌گیس وکلا هست نه ردا
‫همچین حسی داره
‫همون دادگاه، ولی بدون حفاظ
‫این منم، که ناخن‌هامو ‫فرو می‌کنم توی مچ دستم
‫این منم ‫میرم توی آسانسور، به طبقه نگاه می‌کنم
‫درها بسته میشه. دینگ
‫وکلا، مشاورها، پلیس
‫خارج میشن، وارد میشن
‫خارج میشن، دینگ. طبقه‌ی دوم
‫این منم که از آسانسور میرم بیرون
‫اتاق جلسه رو پیدا می‌کنم
‫این منم، توی اتاقی کوچیک و بدون پنجره
‫میز پلاستیکی سفید، صندلی سبز
‫منتظر می‌مونم. منتظر می‌مونم
‫الان 782 روزه که منتظرم
‫و حالا روزش فرا رسیده
‫سه سال توی دانشگاه
‫یک سال کارآموزی
‫و هفت سال وکالت
‫همیشه باور داشتم و حالا...
‫حالا، باید مطمئن بشم که اشتباه نمی‌کردم
‫که هنوزم می‌تونم بهت باور داشته باشم
‫می‌تونم اعتماد کنم ‫هنوزم می‌تونم قبولت داشته باشم
‫باور داشته باشم که بهم نشون میدی ‫که پشت قانون، عدالت وجود داره
‫ولی حالا اینجام ‫و از این سمت میز خیلی متفاوت بنظر میای
‫از این صندلی توی این اتاق بی‌پنجره
‫نماینده‌ی دادستان، ریچارد ‫وارد اتاق میشه
‫ریچارد لاوسن. شانس آوردم ‫که خیلی معتبره، قانون رو خوب بلده
‫و حالا اینجاییم ‫توی دادگاه کیفری مرکز لندن
‫ریچارد با ردای ابریشمی و کلاه‌گیسش
‫آماده‌ست تا پرونده رو پیگیری کنه
‫بعد از تمام اون عقب انداختن‌ها و کاغذبازی‌ها
‫آره. من، که دارم ‫فکر می‌کنم و کفرم بالا اومده
‫و داره روی دوشم سنگینی می‌کنه
‫امروز 782 روز گذشته
‫از روزی که رفتم پاسگاه پلیس
‫افسر پلیس آدم گنده‌ای بود
‫همه‌جا پر از پوسترهای افراد گمشده بود
‫یکیش زنی با صورتی غم‌انگیز بود
‫که صورتش پر از کبودی بود
‫"این عشق نیست"
‫یه استیکر هست که نوشته
‫"قهرمان باش ‫ قبل از وقوع جرم ازش جلوگیری کن"
‫ولی درست به دیوار نچسبیده
‫یکی... یکی سعی کرده خط‌ خطیش کنه
‫ولی ظاهراً خودکار
‫روی استیکر براق درست کار نکرده
‫منو بردن توی اتاق بازجویی
‫تابحال فقط توی فیلم‌ها ‫همچین اتاق‌هایی رو دیده بودم...
‫اونم وقتی توی دفتر با پاهای روی میز
‫داشتم بازجویی‌های موکل‌هامو نگاه می‌کردم
‫با تمام فحش‌ها و عصبانیت‌هام ‫بابت حقه‌هایی که پلیس‌ها می‌زنن
‫وقتی خودت اینجایی فرق می‌کنه
‫سردمه، می‌لرزم
‫دامن، تاپ، دمپایی
‫لباس‌هایی که از اتاق مهمان برداشتم
‫می‌خوام بگم یه زن بیاد، نیاز دارم زن باشه
‫ولی نمی‌خوام افسر گندهه رو ناراحت کنم
‫حتماً ذهنم رو خونده
‫داره بهم میگه می‌تونم برم
‫و وقتی افراد بخش آزار جنسی اومدن برگردم
‫یا وقتی یه زن سر شیفت بود، ولی من...
‫می‌خوام تمومش کنم بره
‫قهوه‌ش رو می‌ذاره روی میز
‫یه چند تا کار انجام میده
‫و بعد سوال‌ها شروع میشه
‫"بله"
‫"تسا جین انزلر. نه"
‫"نه، ممنون. بله"
‫"بله، متوجهم تصویرم داره ضبط میشه. بله"
‫"می‌خوام... می‌خوام گزارش..."
‫"چون بنظرم... چون بهم..."
‫"یه اتفاقی برام افتاده. داشتم..."
‫"دیشب، امروز صبح، به من..."
‫"به من... به من تجاوز جنسی شد"
‫"و می‌خواستم..."
‫"بله، بله، می‌شناسمش"
‫"جولین بروکس"
‫"نه. نه، با همدیگه همکاریم"
‫"نمی‌دونم، حدوداً... حدوداً پنج سال"
‫"رابطه؟"
‫"تاحدودی. نه. نه، خب، منظورم اینه که... نه"
‫"دیشب، اولین دفعه‌ای نبود"
‫"که با هم رابطه داشتیم"
‫"اسمی... اسمی روی رابطه‌مون ‫نذاشته بودیم، برای همین..."
‫"پس، نه. نه. نه، توی رابطه نبودیم. نه"
‫"هفته‌ی قبل، با هم... با هم سکس داشتیم"
‫"نه. نه، خب، سر کار اتفاق افتاد"
‫"نه. نه، نه، نه، بعد از ساعت کار اداری بود"
‫"توی دفتر اون. یهویی..."
‫"یهویی اتفاق افتاد"
‫"آره، راضی بودم. البته اون دفعه"
‫وقتی اینو می‌نویسه سکوت حکمفرما میشه ‫و بعد می‌پرسه
‫اینجاست که باید تجاوز رو توصیف کنم
‫نمی‌خوام یه قربانی و لطمه‌دیده باشم
‫نه. نه. می‌خوام یه بازمانده باشم، ولی...
‫"این دستش کجا بود؟"
‫"پای تو؟ دست اون؟"
‫"خب، از دست دیگه‌ت"
‫"برای هل دادنش استفاده کردی؟"
‫"مقاومت کردی؟ بابت مقاومتت"
‫"جایی روی بدنش مونده؟"
‫"روی دستش که گازش گرفتی؟"
‫بعد میره سراغ اندام‌های دیگه ‫بازم سوال می‌پرسه
‫دیگه نمی‌تونم به افسر نگاه کنم
‫"من... من... نمی‌دونم. نمی‌دونم"
‫احساس تحقیر. پریشانی
‫رفتار اشتباه یا احمقانه؟
‫تقصیر من بوده؟
‫من چه کار اشتباهی کردم؟ ‫خب، اشتباه از من بوده؟
‫باید چیکار می‌کردم؟ ‫افسر میگه گوشیم رو بدم. "نه، نه"
‫"بهش احتیاج دارم"
‫ناراضیه که بهش ندادم. از اتاق میره بیرون
‫بازم تنها شدم
‫منتظرم
‫منتظرم. برمی‌گرده
‫بازم میگه گوشیمو بدم ‫نمی‌تونم... نمیدم
‫"تمام اطلاعات خانواده ‫و دوستان و کارم توشه!"
‫افسر چپ‌چپ نگاهم می‌کنه
‫می‌دونم باهاش راه نمیام
‫ولی میگه قراره یه ماشین منو ببره هیونز؟
‫معاینه‌ی پزشکی قانونی؟
‫باید بهش بگم
‫"شاید اثر چندانی پیدا نشه، چون من..."
‫"دقیقاً بعدش دوش گرفتم"
‫اوه، خدا!
‫من... من چقدر احمقم!
‫"دوش گرفتم. همه‌چی رو شستم رفت. آخه..."
‫"اگر بگه سکس نداشتیم چی؟"
‫"چطور می‌تونم اثبات کنم...؟ نه"
‫"نه. اونقدرام احمق نیست"
‫"قطعاً این مورد رو اعتراف می‌کنه"
‫"فقط میگه... فقط میگه سکس"
‫"با رضایت دوطرف بوده، مگه نه؟
‫بازم به افسر نگاه می‌کنم
‫داره آدامس می‌جوه
‫"صبر کن تا یه وکیل عوضی پیدا کنه"
‫"اونا حاضرن هرحرفی بزنن"
‫و من بهش میگم
‫"جولین خودش یه وکیل مدافع عوضیه"
‫دیگه نمی‌جوه، پشت چشم نازک می‌کنه
‫جوری بهم نگاه می‌کنه ‫که انگار از عمد این‌کارو کردم...
‫که سخت‌ترین متهم رو انتخاب کردم
‫صدای خودمو می‌شنوم
‫که با صدای آروم میگم
‫"من خودمم وکیل مدافعم"
‫نمی‌دونم چه برداشتی ‫از نگاهی که بهم می‌کنه داشته باشم
‫نگاه تحقیرآمیزه یا نگاه دلسوزانه‌ی واقعی؟
‫نمی‌تونم تشخیص بدم ‫نه با این حالم. با صدای خشک میگه
‫"عه! حالا به ما احتیاج داری، آره؟"
‫"جانم؟"
‫ریچارد یه سوال ازم می‌پرسه
‫در مورد آماده بودنه؟ آروم بودن؟
‫جواب میدم، ولی نمیدم، نمی‌تونم
‫نمی‌دونم چی گفتم
‫به میز خیره میشم
‫پلاستیک سفیدش از کثیفی کرم‌رنگ شده
‫ریچارد ازم می‌پرسه مطمئنم که نمی‌خوام
‫شهادتم رو بصورت ویدئویی ضبط کنم؟
‫"آره. می‌خوام مستقیماً"
‫"توی چشمای جولین نگاه کنم"
‫این منم
‫منتظرم دادگاه پرونده‌ای
‫که اسم جولین روشه رو صدا کنه
‫دادستانی سلطنتی برعلیه جولین بروکس
‫توی لیست دادگاهه
‫و همه می‌تونن ببینن
‫دادستانی سلطنتی برعلیه جولین بروکس
‫این منم، که می‌دونم دارن ‫هیئت منصفه رو انتخاب می‌کنن
‫دادگاه شماره‌ی 1 ‫وکیل جولین، وکیل سلطنتی‌ش
‫احتمالاً امیدواره تا جای ممکن ‫زن‌های هیئت منصفه کمتر باشن
‫در مورد نحوه‌ی دفاعشون صحبت می‌کنن
‫جولین کنارشه، داره نظر خودشو میگه
‫که مطمئن بشه بیشترین احتمال
‫گرفتن حکم بی‌گناهی رو داشته باشه
‫من، اینجا می‌شینم
‫منتظر می‌مونم تا اجازه بدن برم داخل
‫ریچارد باید برگرده توی دادگاه
‫دستش رو می‌ذاره روی شونه‌م ‫یه تکونی می‌خورم
‫دست خودم نیست
‫ریچارد داره باهام حرف‌ می‌زنه
‫دهنش داره تکون می‌خوره
‫"قراره کسی بیاد کنارت باشه؟"
‫"اوهوم"
‫لعنتی!
‫عمراً گریه نمی‌کنم
‫تخت بیمارستان توی هیونز
‫معاینه‌ی پزشکی قانونی
‫با روپوش سفید
‫منتظر پرستارم
‫"اسم، لطفاً؟" ‫"تسا جین انزلر"
‫گوشیم صدا میده. پیامک اومده
‫اوه خدا. خودشه. جولینه!
‫"تاریخ تولد؟"
‫"کجایی؟ نگو که رفتی سر کار! جی"
‫"بوس. بوس"
‫حس می‌کنم گوشیم آلوده‌ست
‫حذفش می‌کنم ‫همون لحظه از پاک کردن مدرک پشیمون میشم
‫چه مرگم شده؟
‫مدام دارم این‌کارو می‌کنم!
‫باید گوشیم رو می‌دادم به افسر
‫"محل سکونت؟" ‫بدنم یخ می‌زنه. هنوزم توی آپارتمان کوفتیمه
‫جلوی خودمو می‌گیرم
‫که گوشیم رو نکوبم زمین و خردش نکنم
‫بازم صدا میده
‫"درضمن، امیدوارم بعد از اون اتفاقات ‫حالت خوب باشه؟"
‫"دارم میرم خونه"
‫"بعد از اون اتفاقات؟"
‫با علامت سوال، یعنی چی؟
‫"فشار خون؟" ‫نگران خودشه؟ نگران کاری که کرده؟
‫"دمای بدن؟" این‌دفعه، هوشمندی به خرج میدم ‫پیام رو ذخیره می‌کنم
‫حتی ازش اسکرین‌شات می‌گیرم
‫ساعت 8 و نیم صبحه. و یک زن ‫با دستکش داره واژنم رو بررسی می‌کنه
‫عکس می‌گیره. به سقف خیره شدم ‫دندونام رو به هم فشار میدم
‫و جولین توی آپارتمانمه
‫و داره توی حمومم دوش می‌گیره؟
‫توی یخچالم می‌گرده؟
‫دیروز، تصور کرده بودم، امیدوار بودم
‫که شاید بشه امروز صبح ‫باهمدیگه صبحونه بخوریم و...
‫اینجا چیکار می‌کنم؟ ‫به پرستار میگم "مطمئن... مطمئن نیستم"
‫دست نگه می‌داره. می‌ایسته ‫پرستار یه حرف محبت‌آمیز می‌زنه
‫متوجه نشدم چی میگه، بررسیش تموم شده ‫عمراً گریه نمی‌کنم
‫می‌پرسه جایی دارم برم یا نه ‫کسی که بتونم کنارش باشم؟
‫خب... نمی‌دونم
‫حس می‌کنم کنترل از دستم خارج شده ‫نکنه دارم شلوغش می‌کنم؟
‫نه شلوغش نمی‌کنم. شلوغش نمی‌کنم
‫ولی نکنه دارم شلوغش می‌کنم؟ جولین رو ‫می‌شناسم. سال‌هاست که می‌شناسمش
‫"این عشق نیست"
‫"قراره الان بازداشتش کنن؟"
‫پرستاره مطمئن نیست
‫می‌پرسه می‌خوام با یه ‫مددکار اجتماعی صحبت کنم یا نه
‫"نه. نه، ممنون. میشه برم؟"
‫پرستار افسر پلیس رو صدا می‌کنه بیاد داخل
‫پلیس گنده‌بکه میگه ‫مدارک پزشکی قانونی رو با خودش می‌بره
‫بعداً باهام تماس می‌گیره، ولی من...
‫"می‌خواین بازداشتش کنین؟"
‫"آره، مگر اینکه..."
‫"خودت می‌خوای بازداشتش کنیم؟"
‫نمی‌تونم بگم آره ‫و نمی‌تونم بگم نه
‫ولی نمی‌تونه همینطوری قسر دربره، مگه نه؟
‫که تظاهر کنه همچین اتفاقی نیفتاده؟
‫می‌خوام بدونه چیکار کرده
‫نمی‌خوام یه پیام بهم بده ‫و بپرسه حالم خوبه یا نه
‫اصلاً هم حالم خوب نیست ‫حالم خوب نیست
‫"حاضری توی دادگاه شهادت بدی؟"
‫"نمی‌خوام از ادامه‌ی مسیر دلسردت کنم"
‫"ولی قطعاً سخت خواهد بود"
‫بعد میگه "دادستانی تصمیم می‌گیره"
‫"که پرونده مناسب ارائه به دادگاه هست یا نه"
‫خودم اینو می‌دونم، معلومه که می‌دونم
‫ولی مثل یه سیلی می‌مونه
‫تصمیمش با من نیست. نه
‫نه، زندگیم توی دستان پلیس
‫دادستانی و سیستم قضاییه
‫هیچ کنترلی روش ندارم
‫پای خیلی چیزا وسطه...
‫حریم خصوصیم، خانواده‌م، دوستانم
‫همه‌چی. می‌ترسم
‫ولی یه نفر درونم هست
‫اون دختری که جنگید ‫و جنگید تا دیده بشه
‫به سمت چپتون نگاه کنین ‫به سمت راستتون نگاه کنین. کی موفق نمیشه؟
‫اون شجاعه، و اگر من کاری نکنم، فکر...
‫فکر می‌کنم ممکنه از دستش بدم
‫"آره. آره، توی دادگاه شهادت میدم"
‫مادرم از راه می‌رسه
‫با شلوار و کفش معقول
‫کیف حصیریش توی دستاشه
‫همونی که برای تولدش بهش دادم
‫بابا این کیف برای ساحله!
‫بهش گفته بودم، "کرم ضدآفتاب ‫و حوله‌هات رو بذار توش و بعد برو"
‫"آخه من کی وقت می‌کنم برم ساحل؟"
‫باز گند زدم!
‫قیافه‌ش بشدت وحشت‌زده‌ست
‫ولی بخاطر من اومده اینجا
‫این روزا انگار همه‌چی تقصیر منه
‫بعد از 782 روز ‫نمی‌تونم جلوی تمام اون صداها رو بگیرم
‫"سرکار روی مبل با یه نفر خوابیدی"
‫"دعوتش کردی بیاد خونه‌ت"
‫"اونقدر مستی که حتی بالا میاری"
‫خودمو می‌کوبم
‫"بقدر کافی جیغ یا لگد نزدی، بی‌حرکت موندی"
‫"وسط تمام اون قضایا، بی‌حرکت موندی"
‫"آخه چه مرگته؟"
‫"نه. رقت‌انگیزی"
‫"بعد از اینکه اون‌کارو باهات کرد ‫اجازه دادی توی تختت بخوابه"
‫"اونم وقتی داشتی زیر دوش گریه می‌کردی؟"
‫"جولین، وکیل خوبیه ‫پرونده‌های زیادی رو مجانی قبول می‌کنه"
‫"داری باهاش چیکار می‌کنی؟"
‫"اگر واقعاً فکر کرده باشه رضایت داشتی چی؟"
‫ناخن‌هامو فرو می‌کنم توی رون‌هام
‫کاری می‌کنم دردش رو حس کنم
‫"بجنب، تس، یادت بیاد"
‫"قانون میگه... میگه حق نداری"
‫"با یک زن همچین کاری بکنی"
‫"نمی‌تونی دست‌ و ‌پاش رو بگیری"
‫"و سرجاش نگهش داری و..."
‫"و بهش... بهش دخول کنی"
‫"نمی‌تونی تجاوز کنی و بعد تظاهر کنی"
‫"که با رضایت دوطرف بوده، می‌تونی، مامان؟"
‫یه ساندویچ بهم میده
‫ساندویچ مربای توت‌فرنگی؟
‫معده‌م توان تحملش رو نداره
‫ولی قیافه‌ش خیلی نگران بنظر میاد
‫الان خیلی پیر بنظر میاد
‫زیر چشم‌هاش حسابی پف کرده
‫سکوت حکمفرماست
‫نون سفید می‌جوم
‫مزه‌ی شیرین بیش از حد...
‫توت‌فرنگی و کره
‫بلند میشه...
‫و تمام بدنم رو...
‫محکم بغل می‌کنه
‫"مثل همیشه قوی باش!"
‫"اجازه نده این عوضیا روحیه‌ت رو تضعیف کنن!"
‫"حتی اگر از این قضیه قسر در برن"
‫"اجازه نده تس ما رو داغون کنن"
‫اوهوم
‫عمراً گریه نمی‌کنم. عمراً
‫عمراً
‫دادگاه میفته سه روز دیگه
‫قراره فقط من شهادت بدم، نه جولین
‫امروز، جولین ادعای بی‌گناهی می‌کنه
‫اعتراف نمی‌کنه چیکار کرده ‫ولی من می‌دونم که خودش خوب می‌دونه
‫خب، مطمئنم که باید بدونه ‫احمق که نیست
‫فقط خودش رو قانع کرده
‫و همچنین تمام افرادی که ازشون خواسته ‫ برای حمایت ازش نامه بنویسن
‫افرادی که باهاشون آشنام
‫خودش و اونا رو قانع کرده
‫که من دروغگوام ‫و دارم این‌کارو می‌کنم که نابودش کنم
‫خودش رو قانع کرده
‫که قربانی ماجرا خودشه
‫درحالیکه من، مجبورم به زبونش بیارم
‫جلوی همه اون اتفاق رو مرور کنم
‫چرا؟ چطور می‌تونه همینطوری بشینه
‫و توی جایگاه ازش سوال ‌و ‌جواب نکنن؟
‫اون این‌کارو با من کرده ‫من کسیم که داره محاکمه میشه
‫صورت مادرم
‫بی‌اختیار فکر می‌کنم که به‌نحوی می‌دونه
‫که مورد تعرض قرار گرفتن چه حسی داره
‫هرگز چیزی ازش نمی‌پرسم
‫نون سفید توی گلوم گیر می‌کنه
‫قورت دادن سخته ‫سروکله‌ی ریچارد پیدا میشه
‫"هیئت‌ منصفه مشخص شد؟ چند تا زن هستن؟" ‫"چهار تا"
‫مامانم می‌پرسه "این چیز خوبیه؟"
‫نمی‌دونم
‫آخه زن‌ها هم می‌تونن توی باور کردن
‫حرف زن‌های دیگه به بدی مردها باشن
‫آخه چرا، ها؟
‫آخه چرا؟
‫مامانم میره دستشویی رو پیدا کنه
‫بازم تنها شدم
‫میا، بهش احتیاج دارم
‫گوشیم رو درمیارم ‫بین پیامک‌های امروز صبح می‌گردم
‫مشغول نمایش شکسپیره
‫توی یه کشتی تفریحی؟
‫احساس قدرت بیشتری می‌کنم ‫میا طرف تساست
‫ریچارد، توی دادگاهه
‫وقتی صحبت‌های اولیه‌ی دادستانی رو بگه
‫به عنوان اولین شاهد صدام می‌کنن
‫جولین اون داخل می‌تونه همه‌چی رو بشنوه
‫صحبت‌های اولیه
‫همینطوری نشسته و می‌دونه ‫که مجبور نیست یک کلمه هم حرف بزنه
‫خودمو... خودمو برای ‫ اتفاقاتی که قراره بیفته آماده می‌کنم
‫آینه‌م رو درمیارم
‫آرایشم رو درست می‌کنم
‫لباسم، از بین ‫لباس‌های وکالتم انتخاب شده. آره
‫ترکیبی بی‌نقص از "من یه... یه زن قوی هستم"
‫"خجالت نمی‌کشم و هرزه نیستم"
‫مادرم میاد تو ‫همون لحظه‌ای که افسر پلیس میاد داخل...
‫یه زن جوونه، توی لباس فرمش خیلی کوچیک ‫ بنظر میاد، با باتومی که از کمرش آویزونه
‫"دارن صدات می‌کنن، تسا"
‫"میشه مادرمو همراه خودت ببری؟"
‫سر تکون میده، دست مادرم رو می‌گیره
‫ولی قبل از رفتن ‫دم در برمی‌گرده
‫بازوم رو مثل یک دوست فشار میده...
‫مثل یک خواهر
‫این منم
‫که وارد دادگاه میشم
‫تا شهادت بدم
‫این منم
‫که به قاضی تعظیم می‌کنم
‫درحالیکه دارم به سمت جایگاه شهود میرم
‫این منم
‫که توی جایگاه شهود ایستادم
‫درحالی‌که کلمات ‫از دهنم درمیان و اعلام می‌کنن
‫"که شهادتی که میدم حقیقت"
‫"کل حقیقت و چیزی جز حقیقت نخواهد بود"
‫فضا خفه‌ست. سرمو میارم بالا
‫بابا و مامان و برادر جولین ‫ردیف اول جایگاه حاضرین نشستن
‫چقدر ازم متنفرن
‫می‌چرخم، به جولین نگاه می‌کنم
‫با کت‌و‌شلوار، و توی جایگاه متهم
‫یک وکیل سلطنتی و یک وکیل تازه‌کار جلو وایسادن
‫جولین مستقیم به من نگاه می‌کنه
‫انگار می‌خواد بی‌صدا با لب‌هاش بگه ‫ "معذرت می‌خوام"
‫ولی به‌جاش، تقریباً با حالتی نامحسوس
‫با تکون دادن سرش میگه "چیکار کردی؟"
‫به هیئت منصفه نگاه می‌کنم
‫این‌ها قراره تصمیم بگیرن، این غریبه‌ها
‫به قاضی نگاه می‌کنم
‫داره روی لپ‌تاپش ‫به یک پرونده نگاه می‌کنه
‫جایگاه وکلا، جایگاه هیئت‌منصفه ‫وحشت می‌کنم. تمام وکلا مرد هستن!
‫قاضی، منشی قاضی
‫مشاور نماینده‌ی دادستان ‫پلیس، وکیل مشاور
‫تنها زن منم
‫حتی دربون دادگاه هم مرده!
‫فقط منم... تنها زن دادگاه
‫ضربان قلبم رو حس می‌کنم
‫خون با سرعت توی رگ‌هام در جریانه
‫و بعد از 782 روز
‫بعد از اینکه مدام و مدام ازم پرسیدن
‫"مطمئنی می‌خوای این‌کارو انجام بدی؟"
‫بعد از تمام نگاه‌های ‫ کنایه‌آمیز و سرشار از شرمساری سر کارم
‫شک و شبهه‌هایی که مردم در موردم بیان کردن
‫حرف‌ها، بسته‌ی آزمایش تجاوز جنسی
‫شستن مداوم بدن خودم
‫کابوس‌ها، بالا آوردن‌ها
‫زخم کردن گوشت بدن خودم
‫حالا اینجام. همینجام
‫و سیستمی که زندگیم رو وقفش کردم
‫توسط من فراخونده شده ‫که حقیقت رو پیدا کنه
‫که عدالت رو اجرا کنه
‫نماینده‌ی دادستان، ریچارد
‫بلند میشه تا صحبت‌های دادستانی رو شروع کنه
‫دو بار، جولین رو دیدم. اولین بار...
‫اولین بار...
‫پلیس
‫خب، اونا... اونا هنوز بازداشتش نکرده بودن
‫زنگ زدن، گفتن به‌زودی بازداشت میشه
‫ولی حاضر نیستن سرکارش دستگیرش کنن. آره!
‫"ولی پرونده‌ی جالبیه"
‫"دو وکیل مدافع توی دادگاه با هم درگیر میشن"
‫برای دادستانی مورد جالبی بود
‫چه طنز وحشتناکی توی این موضوع می‌دیدن ‫افراد دادستانی
‫همه‌شون قبلاً منو می‌شناختن ‫قبلاً
‫همیشه اون سمت بودم، قبلاً
‫سعی کردم لایحه‌م رو برای یکشنبه بنویسم ‫خسته بودم، گریون بودم
‫نمی‌تونستم تمرکز کنم اصلاً خوب نخوابیده بودم
‫و بعد دوشنبه، با قطار اومدم
‫اون سمت خیابون ‫روبروی دفتر ایستادم
‫زانوهام سسته، سرم گیج میره
‫روی چند تا پله می‌شینم
‫به آلیس زنگ می‌زنم ‫ازش می‌خوام بیاد اون سمت خیابون دیدنم
‫دارم نفس نفس می‌زنم
‫اون روز بهش گفتم کارای پرونده‌م رو ‫انجام بده، بهش گفتم مریض شدم
‫منو سوار تاکسی می‌کنه که برگردم خونه ‫وحشت کردم
‫وقتی جولین اونجاست
‫چطور می‌تونم برگردم دفتر و کار کنم؟
‫بالاخره... بالاخره...
‫به مادرم زنگ می‌زنم
‫ناراحته که بهش زنگ زدم، سر کارشه
‫ولی بهش میگم
‫و در عرض دو ساعت، میاد خونه‌م
‫با کمترین جزئیات ممکن
‫بهش میگم چه اتفاقی افتاده
‫بنظر نمیاد غافلگیر یا مأیوس شده باشه
‫بنظر میاد تمام وجودش رو خشمی فرا گرفته
‫که داره سعی می‌کنه کنترلش کنه
‫بهش میگم "به داداشم نگو، مامان"
‫"جفتمون می‌دونیم چرا"
‫خیلی واضح بهم میگه
‫"برگرد سر کار. اجازه نده این قضیه"
‫"تمام چیزهایی که ‫براش تلاش کردی رو خراب کنه"
‫"این شغلته، درآمدته، حرفه‌ته"
‫سه... سه‌شنبه بازم سعی می‌کنم
‫موفق میشم وارد دفتر بشم
‫همه‌ سرشون شلوغه
‫میرم سمت دستگاه فتوکپی ‫و صاف می‌خورم بهش
‫"سلام" ‫توی صورتم دنبال یه چیزی می‌گرده
‫"همه‌چی بینمون مرتبه؟" ‫گمونم قیافه‌م میگه "معلومه که نه!"
‫"ببین، تس، اگر به‌هر‌نحوی ‫ناراحتت کردم معذرت می‌خوام"
‫"بذار این هفته ناهار مهمونت کنم"
‫می‌خوام یه چیزی بگم، ولی...
‫مکث می‌کنه. "ببین، به‌زحمت اتفاقات اون شب"
‫"یادم میاد، خیلی مشروب خورده بودم"
‫صبر می‌کنه، و بعد
‫"خب، جفتمون خیلی خورده بودیم"
‫می‌تونیم بذاریمش به حساب همین
‫و بعدش کل این قضیه حل‌و‌فصل میشه، مگه نه؟
‫آره. نمی‌تونستم بذارمش به حساب
‫یه سکس خیلی ناجور در حالت مستی؟
‫"خب، اگر به‌هرنحوی ‫ناراحتت کردم معذرت می‌خوام"
‫دارم جیغ می‌زنم، ولی فقط توی ذهنم
‫ناراحتم کردی؟ به‌هرنحوی؟ تو...
‫تو بهم تجاوز کردی
‫دست و پاهام رو گرفتی و...
‫یهویی، آلیس سروکله‌ش پیدا میشه
‫و من مشغول فتوکپی کردن میشم
‫اواخر همون روز، میرم همراه وکیل سلطنتی‌ای
‫که جمعه بهش برخورده بودم قهوه بخورم
‫تمام شرایط دفترش رو بهم میگه
‫وکلای بی‌نظیری که اونجا باهاشون همکار میشم
‫بهش میگم خوشحال میشم بیام ‫با هم دست میدیم
‫به خودم میگم بیشتر تلاش می‌کنم
‫تا هزینه‌ی دفتر جدید رو دربیارم
‫دومین باری که مجبور شدم با جولین روبرو بشم
‫بعد از... بعد از دستگیریش بود
‫توی یک جلسه‌ی دادگاه بعدازظهره
‫می‌دونم که باید از کنارش بگذرم
‫قرار نیست صحبت کنیم
‫ولی بطرز احمقانه‌ای، مستقیم بهش نگاه می‌کنم
‫درجا خشک میشم
‫"چطور تونستی همچین کاری باهام بکنی؟"
‫لحنش... لحنش قانع‌کننده‌ست
‫"واقعاً ازت خوشم میاد، تس"
‫"امیدوار بودم بتونیم"
‫"رابطه‌ی خاصی رو شروع کنیم"
‫"ناسلامتی وقتی داشتی بالا میاوردی ‫ موهات رو گرفته بودم"
‫"ولی این، حرفایی که زدی"
‫"دیوونه شدی لعنتی؟"
‫توی صورتش نگاه می‌کنم ‫"خودت می‌دونی چه اتفاقی افتاد"
‫"هرچی که بوده، من که مجرم نیستم"
‫"من همچین آدمی نیستم"
‫"و، خدایا، تو قربانی نیستی!"
‫"می‌دونی، اگر این قضیه رو ادامه بدی"
‫"حرفه‌ی من رو نابود می‌کنی"
‫"اینو که می‌دونی، مگه نه؟"
‫راهشو می‌کشه و میره ‫فکر می‌کنم به پلیس بگم یا نه
‫باهام حرف زد، شروط ‫ آزادی مشروطش رو زیر پا گذاشت، ولی...
‫منم اجازه ندارم باهاش صحبت کنم
‫میرم دستشویی
‫در رو قفل می‌کنم
‫مدت طولانی همونجا می‌مونم
‫بالا میارم و صورتم رو می‌شورم
‫و گریه می‌کنم و گریه می‌کنم و گریه می‌کنم
‫ریچارد گلوش رو صاف می‌کنه
‫لبخندی دلسوزانه بهم می‌زنه
‫و بعد رفتارش کاملاً رسمی میشه
‫"میشه اسم و شغلتون رو به دادگاه بگین؟"
‫چشمام رو ازش برنمی‌دارم
‫"به بیان خودت، میشه به دادگاه"
‫"در مورد اولین شبی"
‫"که با جولین بروکس بودی بگی؟"
‫همونطور که دارم ‫در مورد اولین شب توی دفتر حرف می‌زنم
‫صدای پوزخند می‌شنوم
‫ناخوداگاه چشمام می‌گرده ‫ دنبال اینکه صدای کی بود
‫آدمای بیشتری توی جایگاه نشستن ‫دوستای جولین
‫رفتای قدیمی مدرسه‌ش؟ رفقای دانشگاهش؟
‫همه‌شون شکل همدیگه‌ن
‫اومدن اینجوری حمایتشون از ‫یکی از دوستاشون رو نشون بدن
‫"و بعد از ودکا، توی دفتر آقای بروکس؟"
‫مادرم می‌شنوه که دخترش
‫با یک مرد توی دفتر روی مبل سکس کرده
‫وقتی جزئیاتش رو ازم می‌پرسه معذب میشم نگاهم به صورت مادرم میفته
‫قیافه‌ش به هیچ عنوان عوض نمیشه
‫"بریم سراغ شب اون اتفاق"
‫"میشه لطفاً به بیان خودت، به دادگاه بگی"
‫"که چه اتفاقی افتاد؟"
‫به هیئت منصفه نگاه می‌کنم
‫یک مرد اون وسط نشسته
‫احساس اضطراب می‌کنم
‫یکی از زن‌های هیئت منصفه داره بهم ‫نگاه می‌کنه، توی چشماش نگاه نمی‌کنم
‫نمی‌خوام هیچ‌کاری انجام بدم ‫که بنظر بیاد دارم باهاشون بازی می‌کنم
‫صحبت می‌کنم
‫غذای ژاپنی، بستنی، تاکسی، خونه‌م
‫شراب، سکس اوایل شب
‫"بعدش چی؟" مجبور... مجبورم ‫در مورد بالا آوردن توی دستشویی حرف بزنم
‫لخت بودم؟ ‫چقدر اونجا بودم؟
‫جولین که به آرومی منو تا تخت برد
‫و در این لحظه به ذهنم می‌رسه
‫توی دادگاه، درحالی‌که ‫دارم به سوالات جواب میدم
‫که وقتی جولین به‌آرومی ‫منو تا تخت برده
‫یعنی اونقدر مست نبوده ‫که نتونه یادش بیاد
‫بهم دروغ گفته که خیلی مست بوده
‫تونسته منو بلند کنه ‫و با قدم‌های استوار برگردونه توی تخت
‫نه افتاد نه تلوتلو خورد
‫می‌دونست داره چیکار می‌کنه، ولی...
‫این بر علیهم استفاده میشه. آره
‫میگن توی این داستان فقط من مست بودم
‫پس حرف‌های من کمتر قابل استناده
‫بلند به سوالات جواب میدم
‫توی ذهنم، دارم از خودم سوال و جواب می‌کنم
‫دارم از توانایی‌های وکیل بودنم
‫برای شک بردن به داستان خودم استفاده می‌کنم
‫متوجه میشم که دو سال و 52 روزه
‫ مشغول همین کارم
‫مشغول ایرادگیری از داستانم
‫مدام و مدام و مدام توی اون خاطره گیر میفتم
‫ناخن‌هام رو توی کف دستم فرو می‌کنم
‫این‌دفعه خشکم نمی‌زنه
‫حافظه‌ی خودم رو زیر سوال نمی‌برم
‫اتفاقی که افتاده رو کوچیک جلوه نمیدم ‫بهش شاخ و برگ نمیدم
‫می‌دونم اون شب چه اتفاقی افتاد
‫بعد ریچارد. میره سراغ تجاوز
‫"توضیح بده هرکدوم ‫از دست‌ها و پاهات کجا بودن"
‫سعی می‌کنم برای ریچارد توضیح بدم
‫ولی اونقدر که باید واضح بیان نمی‌کنم
‫"میشه به دادگاه بگی"
‫"اون لحظه چه فکری می‌کردی؟"
‫که اینو نمی‌خوام. احساس می‌کردم گیر افتادم
‫نمی‌تونستم درست تکون بخورم
‫"بطور واضح به آقای بروکس گفتی"
‫"که راضی به سکس نیستی؟"
‫"آره. گفتم. گفتم "نه بس کن" ‫سعی کردم هلش بدم عقب". سعی نکردم؟
‫"چیز دیگه‌ای گفتی؟ جیغ زدی؟"
‫"آره. آره، سعی کردم"
‫"ولی دست‌هاش روی دهنم بود"
‫"بعدش چی؟"
‫"به‌زحمت می‌تونستم نفس بکشم، خشکم زده بود"
‫"بعد درد تمام وجودم رو فرا گرفت"
‫"احساس شوک، احساس ناباوری"
‫همین الانم داره اتفاق میفته
‫سوالات بیشتر. جزئیات بیشتر
‫تحقیر بیشتر
‫این منم
‫که دارم توی دادگاه شهادت میدم
‫ریچارد آخرین سوالش رو می‌پرسه
‫می‌شینه، بهم لبخند می‌زنه
‫از سوالات و جواب موکلش راضیه. خوب پیش رفت
‫بازم تنهام
‫منتظرم
‫انگشت‌هام می‌لرزه
‫دست‌هام، زیر بغلم
‫حتی ساق پام دارن عرق می‌کنن
‫سرمو میارم بالا. آلیس و آدام رو می‌بینم
‫که آخر سالن دادگاه نشستن
‫آدام الان ریش داره
‫از آخرین باری که با جفتشون ‫در ارتباط بودم مدت‌ها گذشته
‫الان بیش از دو ساله ‫که دارم توی دفتر جدید کار می‌کنم
‫تونسته بودم از دیدن همه‌شون اجتناب کنم
‫آدام، یک ای‌میل برام نوشت
‫و گفت حرفمو باور می‌کنه
‫بصورت خصوصی بهم گفت ‫که جولین تجربه‌ی دیگه‌ای هم داشته
‫به این جدیت نبوده، ولی...
‫قابل ارائه توی دادگاه نیست، شایعه‌ست
‫نوشته بود اگر بهش نیاز داشتم ‫فقط کافیه زنگ بزنم
‫هیچوقت زنگ نزدم. چرا؟
‫چرا با آدام تماس نگرفتم؟
‫شرمسار بودم؟ آره
‫مامان رو نگاه کن ‫یک ذره هم تکون نخورده
به ‫کیف ساحلی روی پاهاش چنگ زده
‫افسر جوون کنارشه
‫منتظرم
‫و من بهتر از همه می‌دونم
‫که این بخش بعدی، اصل کاریه
‫یک قلپ آب از لیوان سمت چپم می‌خورم
‫دستام می‌لرزه
‫وکیل مدافع به آرومی بلند میشه
‫شروع شد... سوال و جواب
‫توسط بهترین وکیل سلطنتی‌ای
‫که میشه استخدام کرد
‫تروبرد
‫و... بنگ!
‫"بله. بله. نه"
‫"نه. فکر کنم"
‫"نه، دفعه‌ی دوم بود. بله"
‫"فکر کنم. متوجه نشدم، چی؟"
‫"نه. بله، مطمئنم. نمی‌دونم"
‫"شاید فکر من بوده باشه. فکر کنم"
‫"من قبول دارم یا نه؟ بله"
‫"بله، بله. چند تا لیوان"
‫"زیاد هم بود، آره. شش تا"
‫"خب، شاید، بله، شاید هشت تا بود"
‫ریچارد بلند میشه "عالیجناب"
‫"بنده خودم مدارک لازم ‫برای غیره و غیره و غیره"
‫احساس می‌کنم داغ کردم ‫"وارد نیست"
‫"بله. بله"
‫"خب... یادم نمیاد. نه"
‫"نمی‌دونم. بالا آوردم"
‫"مطمئن نیستم. متوجه نمیشم"
‫"نمی‌دونم. آره، بودم"
‫"بله، اون زمان ازش خوشم میومد"
‫"فقط به دو تا از دوستام گفتم، میا و آلیس"
‫"مطمئن نیستم، نمی‌دونم"
‫"بله. بله. فکر کنم"
‫ریچارد دوباره بلند میشه ‫متوجه نمیشم چی میگه
‫ریچارد بنظر نگران میاد
‫گلوم خشک شده. بعد دوباره نوبت من میشه
‫"نه. نه، فکر کنم خودم می‌تونستم"
‫"تا تخت راه برم. نه"
‫"خب، می‌دونم چون ‫تا حموم رفتم بعد از اینکه تجا..."
‫ریچارد داره یه چیزی میگه. می‌شینه ‫وکیل سلطنتی بازم ازم سوال می‌پرسه
‫"بله. بله، اون زمان ازش خوشم میومد ولی..." ‫می‌پره توی حرفم
‫"نمی‌دونم" ‫بطرز عجیبی مکث می‌کنه
‫هنوز ادعاهای دفاعی اصلیشون رو نگفتن
‫ولی می‌تونم حس کنم در راهن
‫ریچارد هم مثل من خبر نداره
‫از قیافه‌ی ریچارد به قیافه‌ی وکیل سلطنتی ‫و دوباره به قیافه‌ی ریچارد نگاه می‌کنم
‫و وقتی اولین ادعاشون رو میگن
‫مات و مبهوت می‌مونم
‫"ببخشید، منظورتون چیه؟ نه. نه، نه، نه"
‫"متوجه سوالتون نمیشم. نه"
‫"نه. دست خودم روی دهنم نبوده"
‫"چی؟ دست خودم؟ نه"
‫"دست جولین بود. بوی دهنم؟ آره"
‫"شاید دهن خودمو لمس کرده باشم، آره"
‫"ولی نه. نه، نه. همچین اتفاقی نیفتاد"
‫"نمی‌خواستم رابطه داشته باشم. حالم بد بود"
‫"نه، اشتباه می‌کنین"
‫"نمی‌خواستم رابطه داشته باشم ‫چون حالم افتضاح بود"
‫"نه فقط چون دهنم ‫بخاطر بالا آوردن بوی بد می‌داد"
‫"نه، خیلی خوب یادمه"
‫"بله، ولی... چی؟ نه. نه"
‫"نه. دستم رو نذاشتم روی دهنم"
‫"که بوی بد دهنم به جولین نخوره"
‫"نه، من... اینطور نبود... نه"
‫و بعد یه عالمه سوال ‫در مورد دست‌های جولین پرسید
‫کدوم یکی کدوم مچ دستم رو گرفته بود؟
‫متوجه میشم که می‌خوان بگن
‫اگر جولین هر دستش
‫روی یکی از مچ‌هام بوده
‫پس هیچ دست دیگه‌ای نداشته ‫که بخواد دهنم رو بگیره
‫پس، من اشتباه متوجه شدم
‫دست و پاهام رو نگرفته بود ‫و، البته، می‌تونستم نفس بکشم
‫درواقع، دستی که روی دهنم بود ‫حتماً دست خودم بوده
‫که بوی بد استفراغم به جولین نخوره
‫وکیل سلطنتی داره میگه ‫دست خودم روی دهن خودم بوده
‫و همونطور که ادعا می‌کنه
‫می‌تونستم ازش برای ‫هل دادن جولین استفاده کنم
‫یا می‌تونستم دست خودمو
‫از روی دهن خودم بردارم و جیغ بزنم
‫ذهنم به هم ریخته ‫نمی‌تونم پای به پای سوالاش برم "نه، نه"
‫"نه. سعی کردم از زیرش دربیام"
‫"بهش گفتم، گفتم نه. تقلا کردم"
‫"دست... دست اون روی دهنم بود"
‫"چطوری؟ آره، آره، آره این‌کارو کردم"
‫"آره، آره. فکر کنم همینطوری بود"
‫"سعی کردم با تمام توانم هلش بدم عقب"
‫"ولی اون... نه. نه"
‫"نه، داشت منو له می‌کرد"
‫ذهنم قاطی پاتی شده
‫حس می‌کنم داره یه ظلم بزرگی بهم میشه
‫که همچین سوالاتی
‫داره باعث میشه گیج بنظر بیام
‫چون هستم، واقعاً گیج شدم
‫جولین به وکیلش گفته ‫یا وکیل سلطنتی فکر کرده که این داستان بهتریه
‫که من دستمو گذاشتم روی دهن خودم ‫و بنابراین، چی؟
‫فقط خودم بودم که اجازه نمی‌دادم ‫جیغ بزنم یا حرف بزنم
‫و هر لحظه می‌تونستم برش دارم
‫که... که حرف بزنم یا هلش بدم عقب
‫وکیل سلطنتی میگه
‫دست خودم و دهن خودم بوده
‫"مثل یجور بازی"
‫"یه بازی؟"
‫"بازی سکس توی دفتر"
‫این چیزیه که جولین گفته؟ یه بازی
‫خیلی کوتاه به اطراف نگاه می‌کنم
‫فکر می‌کنم. فکر می‌کنم
‫آدام رو می‌بینم ‫حس می‌کنم الانه که غش کنم
‫آدام داره تشویقم می‌کنه یادم بیاد ‫می‌دونه که ذهنم گیر کرده
‫و من... من یادم میاد!
‫همونجا توی دادگاه، یادم میاد!
‫میگم "جولین، مچ جفت دستم رو"
‫"توی یکی از دست‌هاش گرفته بود"
‫"برده بود بالای سرم"
‫"و دست دیگه‌ش، روی دهن و دماغم بود"
‫"به‌زحمت می‌تونستم نفس بکشم" ‫دارم می‌لرزم
‫الان چشمام به جولین خیره شده
‫چطور جرات می‌کنی؟ چطور جرات می‌کنی؟
‫چرا من این بالام و سعی می‌کنین ‫ کاری کنین دروغگو بنظر بیام؟
‫جولین توی چشمام نگاه نمی‌کنه
‫به خانواده‌ش نگاه می‌کنه
‫پدرش با اطمینان براش سر تکون میده
‫وکیل سلطنتی ازم عذرخواهی می‌کنه ‫که باعث شده ناراحت بشم
‫الان داره باهام محبت‌آمیز رفتار می‌کنه
‫و مثل تمام قربانی‌هایی که قبلاً ‫سوال و جواب کردم، گول می‌خورم
‫تشنه‌ی محبتم
‫اونقدر حس درهم‌شکسته بودن می‌کنم
‫که می‌خوام حرفاشو تایید کنم ‫که فقط تموم بشه بره
‫می‌خوام گول بخورم
‫سوال‌ها دوباره شروع میشه ‫اول، با دلسوزی شروع می‌کنه
‫"متوجهم که شب خیلی سخت"
‫"و گیج‌کننده‌ای براتون بوده"
‫"حالتون خوب نبوده" ‫یخورده خام میشم. بعد میره سراغ تعریف
‫وکیل سلطنتی میگه ‫که من وکیلی خبره هستم
‫زنی که بقیه بشدت ازش تعریف می‌کنن
‫"وکیلی که از نظر همه"
‫"بدون‌شک باهوش‌ترین فرد دوره‌ و نسل خودشه"
‫این... این پایان خوشی نداره. حسش می‌کنم
‫حرف دفتر جدیدم رو پیش می‌کشه
‫میگه دفتری بزرگ‌تر و معتبرتر. چی؟
‫میگه رقابت برای گرفتن اون دفتر ‫بین من و جولین بوده
‫لیست کاندیدها همین الان توی دستشه
‫"فقط دو تا اسم توش هست"
‫اسم من و جولین
‫تابحال اینو ندیدم، اصلاً خبر نداشتم
‫سوالی پرسیدین؟
‫"شاید اسم من توی اون لیست باشه"
‫"ولی... ولی هیچوقت ‫درخواستی برای اون دفتر نداده بودم"
‫ادامه میدم. با اینکه وکیل سلطنتی میگه ‫نیازی نیست. می‌پرم توی حرفش
‫"هرگز درخواستی برای اون دفتر ندادم"
‫"هیچوقت دلیلی ندیدم که بخوام ‫همچین دفتر بزرگی بگیرم"
‫"همون دفتر قبلیم، فضاش از فضایی"
‫"که در تمام عمرم داشتم بیشتر بود"
‫متوجه کسری از ثانیه میشم ‫که طرز فکر وکیل سلطنتی عوض میشه
‫فرض می‌کرد، به عنوان وکیلی موفق
‫که اتاق بزرگ‌تر رو می‌خواستم
‫دفتر معتبرتر رو، به هر قیمتی که شده
‫اعضای هیئت‌منصفه ‫توی صندلی‌هاشون جابجا میشن. متوجه شدن
‫می‌خوام بگم ‫"هرگز به غریزه‌های خودت اعتماد نکن، جناب"
‫"درس اولین روز دانشکده‌ی حقوقه"
‫"فقط به غریزه‌های حقوقیت اعتماد کن"
‫به سوال بعدیش فکر می‌کنه ‫با صدایی مثل غرولند میگه
‫"ولی می‌بینم که الان داری ‫از اون دفتر لذت می‌بری"
‫"مگه نه، خانم انزلر؟" ‫فرصت پیدا نمی‌کنم جواب بدم
‫سوال بعدی رو سریع می‌پرسه ‫که چیزی که انتظارش رو نداشت رو بپوشونه
‫داره غیرمستقیم میگه ‫ داستان تجاوز رو از خودم درآوردم
‫تا از جولین انتقام بگیرم ‫چون به دوستان و همکارانش گفته
‫که روی مبل توی دفترش ‫باهاش رابطه داشتم. مثل سیلی می‌مونه!
‫اصلاً خبر نداشتم! ‫این چیزیه که جولین داشته به بقیه می‌گفته
‫اونم وقتی داشتم با میا ‫در مورد رابطه‌ی احتمالی‌مون صحبت می‌کردم؟
‫کمی در خودم فرو میرم
‫نفس عمیقی می‌کشم
‫خودمو جمع‌وجور می‌کنم
‫بدنم بخاطر شهادتی ‫که مجبور شدم بدم زیر و رو شده
‫اونقدر که این تحقیر آخر ‫زخمی کوچیک بیشتر نیست
‫"حقیقتاً می‌تونم بگم، جناب ‫که اصلاً خبر نداشتم"
‫"که جولین در مورد من ‫به این شکل با کسی صحبت کرده"
‫جهت سوالاتش 180 درجه عوض میشه
‫که الان اعتراف کردم ‫که اتاق جدیدم در دفتر جدیدم
‫حرکتی استراتژیک برای افزایش درآمدم بوده؟
‫بهش میگم وکیل سلطنتی‌ای ‫این اتاق رو بهم پیشنهاد داد
‫که منو تحسین می‌کرده ‫و حرفمو قطع می‌کنه
‫غیرمستقیم میگه داستان تجاوز رو ‫ از خودم درآوردم که جولین رو زیر سوال ببرم
‫تا دفتر جدید رو به من پیشنهاد بدن
‫من می‌پرم توی حرفش ‫ "من دفترم رو عوض کردم"
‫"تا از جولین دور بشم ‫که بدون ترس کار کنم"
‫"یادتون نره، شکایتم پیش پلیس رو"
‫"همون شب تجاوز تنظیم کردم ‫چند ساعت بعد از اتفاق افتادنش"
‫"این ارتباطی با سوال من نداره، خانم انزلر"
‫"لطفاً توضیحات اضافه ندین"
‫ریچارد بلند میشه "اجازه بده حرفشو تموم کنه" ‫قاضی بهم اجازه میده
‫"زنی رو نمی‌شناسم که با کمال میل ‫با مردی مشروب و غذا بخوره"
‫"جلوی تمام شاهدهایی که گفتن چقدر ‫ با هم حرف زدیم، خندیدیم و صمیمی بودیم..."
‫"اعتراض دارم، عالیجناب" ‫"اعتراض وارده"
‫"میشه لطفاً عالیجناب به شاهد یادآوری کنه"
‫"که به سوال جواب بده و سخنرانی نکنه"
‫"اگر منظورتون اینه که ‫برنامه‌ی تمام اون شب رو ریخته بودم"
‫"که همچین چیزی رو صحنه‌سازی کنم ‫حرفی برام نمیاد"
‫"این 782 روز اخیر زندگیم"
‫"جوری بوده که برای هیچ انسانی آرزو نمی‌کنم"
‫"عالیجناب!" ‫"خانم انزلر"
‫"اینکه اونجا بایستی ‫و به هر شکلی ادعا کنی که یجور کینه"
‫"از آقای بروکس به دل دارم، یعنی من..."
‫"عالیجناب، شاهد به سوال..." ‫به حرف زدن ادامه میدم
‫"وکیل سلطنتی‌ آقای جولین که اینجاست"
‫"به‌زودی به شما اعضای هیئت‌منصفه خواهد گفت"
‫"که آقای بروکس ممکنه ‫چه چیزهایی از دست داده باشه"
‫"ولی من بهتون میگم من چی رو از دست دادم"
‫"شأن و منزلتم رو از دست دادم..."
‫"هویتم رو از دست دادم"
‫"مسیر پیشرفت حرفه‌م رو از دست دادم"
‫"دوستانم، آرامشم، امنیتم"
‫"احساس لذت جنسیم"
‫"ولی مهم‌تر از همه"
‫"باورم به این رو از دست دادم، به قانون"
‫"به سیستمی که باور داشتم ازم محافظت می‌کنه"
‫"همون سیستمی که زندگیم رو وقفش کردم"
‫وکیل سلطنتی‌ جولین داره اعتراض می‌کنه
‫از قاضی می‌خواد جلوی من رو بگیره
‫بعد از 782 روز، ذهنم زده به سیم آخر
‫جرات پیدا کردم حرف بزنم
‫حرفام فرق می‌کنه، ولی حرفای منه ‫صحبتم رو ادامه میدم
‫می‌شنوم که مدام و مدام میگه ‫"اعتراض دارم"
‫"عالیجناب، عالیجناب"
‫با صدای بلند، عصبانی ‫سعی می‌کنه صدام رو خفه کنه
‫ولی من کوتاه نمیام
‫قاضی ازم می‌خواد ‫که لطفاً فقط به سوال جواب بدم
‫آرومم
‫"عالیجناب، چیزهایی هست که قراره بگم"
‫با اعتماد به نفس. مثل یک وکیل
‫وکیل سلطنتی‌ جولین ایستاده ‫داره درخواست "ووار دیر" میده
‫قاضی سر تکون میده ‫اعضای هیئت منصفه بیرون میرن
‫"ووار دیر" یک اصطلاح حقوقیه ‫که یعنی هیئت منصفه به بیرون هدایت میشن
‫که چیزی رو نشنون ‫که ممکنه روی قضاوت‌شون تاثیر بذاره
‫بطرز عجیبی، منشأ این عبارت "گفتن حقیقت"ـه
‫آخرین عضو هیئت منصفه ‫موقع خروج به من نگاه می‌کنه
‫خبرنگارها به آرومی تماشا می‌کنن ‫قاضی میگه
‫"فرصتتون در اینجا بسیار محدوده، خانم انزلر"
‫"لطفاً بصورت مختصر جواب بدید"
‫به آرومی نفس می‌کشم
‫دم
‫بازدم
‫صورت افسر جوون رو پیدا می‌کنم
‫دستش روی دست مادرمه
‫صورت تمام زن‌هایی رو می‌بینم ‫که قبل از من اینجا بودن
‫و بعد از من اینجا خواهند اومد
‫جنا رو می‌بینم
‫"من از این قضیه سودی نمی‌برم"
‫"تنها دلیلم برای این‌کار"
‫"حفاظت از زن‌های دیگه‌ست"
‫به رفقای جولین توی جایگاه نگاه می‌کنم
‫"عالیجناب، من اینجا ‫در موقعیت منحصر به فردی هستم"
‫"معمولاً، در جایگاه وکیلم"
‫"ولی حالا توی این دادگاه"
‫"به عنوان شاهد، شاکی و قربانی ایستادم"
‫"به عنوان وکیل، در پرونده‌های آزار جنسی"
‫"از زن‌ها سوالاتی کردم"
‫"با این فرض که میشه شهادت رو"
‫"به شکلی واضح و منطقی بیان کرد"
‫"ولی حالا بر اساس تلاش خودم"
‫"می‌بینم که امکانش نیست"
‫"در تمام دورانی که در این حرفه بودم"
‫"در سیستمی نقش بازی کردم"
‫"که همچین کاری با زن‌ها می‌کنه"
‫"و حالا می‌دونم که عادلانه نیست"
‫"منطقی نیست، چون الان می‌دونم"
‫"بر اساس زندگی خودم ‫هم به عنوان یک زن و هم یک وکیل"
‫"که تجربه‌ی شخصی آزار جنسی"
‫"به شکلی واضح ‫ ثابت و علمی در ذهن نمی‌مونه"
‫"و به همین دلیل، قانون مدام ‫اون شهادت‌ها رو "غیرقابل باور" تلقی می‌کنه"
‫"پس، متوجهم که یک شاهد"
‫"ممکنه در شهادتش اشتباه کنه"
‫"خودم بارها و بارها این رو ذکر کردم"
‫"ولی این قضیه تصادف ماشین"
‫"یا سرقت از خونه نیست"
‫"این تجاوزه"
‫"جرمی بر علیه شخصه، و حالا متوجه شدم"
‫"می‌دونین، وقتی زنی میگه نه"
‫"وقتی اعمالش داره میگه نه"
‫"اصلاً هم چیز نامحسوس و نامفهومی نیست"
‫"ولی قبل از این، خودمم بودم"
‫"ادعا می‌کردم که خانم داره اشتباه می‌کنه"
‫"ولی وقتی به زنی تعرض میشه"
‫"زخمش ذره ذره وجودش رو فرا می‌گیره"
‫"زخمی که با وحشت و درد"
‫"در اعماق وجودش شروع میشه"
‫"و بعد ذهن و روحش رو تسخیر می‌کنه"
‫"ولی قبل از این، منم بودم"
‫"ادعا می‌کردم که اون زن گیج شده"
‫"پیامش به ما اینه که، اگر شهادتمون رو واضح"
‫"و بصورت یک داستان بی‌نقص ‫و منسجم بیان نکنیم، پس داریم دروغ میگیم"
‫"اما قبل از این، منم به تناقض‌های داستان ‫به عنوان دلیلی برای شک اشاره می‌کردم"
‫"به هیئت منصفه می‌گفتم"
‫"که امکان نداره بتونن مطمئن باشن"
‫"به عنوان یک وکیل، می‌دونم، می‌دونم"
‫"قانون، نمی‌تونه بطور کامل بیخیال عدم تناقض ‫ شهادت بشه، ولی توی پرونده‌های آزار جنسی"
‫"می‌تونیم همینطوری ازش برای ‫ محک زدن اعتبار شاهد استفاده کنیم؟"
‫"چون، به عنوان یک قربانی"
‫"بذارین بهتون بگم"
‫"تجاوز و متجاوز، بطور واضح در یاد می‌مونن"
‫"ولی جزئیات اتفاق ‫چندان واضح به یاد نمی‌مونن"
‫"اگر یک زن به دلیل اجبار به یادآوری ‫اون کابوس توی دادگاه، به هم می‌ریزه"
‫"اگر تجربه‌ی یک زن از تجاوز"
‫"اونجوری که دادگاه دلش می‌خواد نیست"
‫"اونوقت نتیجه می‌گیریم که مبالغه می‌کنه"
‫"و بخاطر همین، خیلی اوقات حرفش باور نمیشه"
‫"پس اینجا در دادگاه ‫می‌خوام این مشکل رو بیان کنم"
‫توی جایگاه حاضرین دادگاه غوغا میشه
‫"قانون تعرض جنسی، بر مبنای اشتباهی بنا شده"
‫"تجربه‌ی یک زن از تعرض جنسی"
‫"با سیستم حقیقتی که ‫ مردها تعریف کردن همخوانی نداره"
‫"پس... پس نمی‌تونه حقیقت داشته باشه"
‫"و بنابراین، عدالتی اجرا نمیشه"
‫"قانون توسط نسل اندر نسل مردها شکل گرفته"
‫می‌تونم ببینم وکیل سلطنتی‌ جولین ایستاده
‫ولی دیگه صداش رو نمی‌شنوم
‫"تا همین اواخر"
‫"دادگاه‌هایی مثل این سکس اجباری ‫ در ازدواج رو تجاوز نمی‌دونستن"
‫"نمی‌دیدن که زن‌های آزار دیده"
‫"به روشی مقاومت می‌کنن"
‫"که با روش مقاومت مردها متفاوته"
‫"ولی وقتی دیدیم، خب..."
‫"دیگه نمیشه چشممون رو روش ببندیم، درسته؟"
‫"حالا بر اساس تجربه‌ی خودم می‌بینم"
‫"که وقتی پای تعرض جنسی درمیونه"
‫"کاملاً در اشتباهیم"
‫"فرضیات خود قانون رو زیر سوال نمی‌بریم"
‫"به‌جاش، اصرار داریم"
‫"قربانی‌ها رو زیر سوال ببریم"
‫"قانون، ساخته‌ی دست ماست"
‫"توسط ما تعریف شده"
‫"با توجه به تجربیاتمون"
‫"توسط خود ما شکل گرفته"
‫"تجربیات همه‌مون ‫پس دیگه بهونه‌ای قبول نیست"
‫"باید تغییر کنه، چون حقیقت اینه که"
‫"از هر سه زن، یک زن ‫مورد تعرض جنسی قرار می‌گیره"
‫"و حرف اون‌ها، باید شنیده بشن"
‫"باید باور بشن"
‫"تا عدالت اجرا بشه"
‫بازم می‌بینم که وکیل سلطنتی‌ جولین ایستاده
‫صدای قاضی رو می‌شنوم
‫پام رو از حدی که اجازه دارم بگم ‫ فراتر گذاشتم، خیلی فراتر
‫"از هر سه زن، یک زن"
‫"به سمت چپتون نگاه کنین"
‫"به سمت راستتون نگاه کنین"
‫"یکی از ماست"
‫حس می‌کنم گونه‌هام گرم گرم میشه
‫گرم. دیگه بسمه. دیگه بسمه
‫دیگه نمی‌تونم
‫مادرم رو می‌بینم
‫ریچارد
‫وکیل سلطنتی و جولین
‫موجی از غم در وجودم حس می‌کنم
‫نه ناامیدی، فقط غم محض
‫می‌دونم هیئت منصفه ‫رای به گناهکاری جولین نمیده
‫ولی باری از روی سینه‌م برداشته شده
‫سه خبرنگار رو می‌بینم ‫که دیوانه‌وار می‌نویسن
‫نقاش دادگاه درحالی‌که یادداشت برمی‌داره ‫به من خیره شده
‫قاضی بهم میگه تا وقتی ‫ ازم سوالی نشده، حرفی نزنم
‫به هیئت منصفه میگه بیان داخل
‫ووار دیر تموم شده
‫سرمو بالا می‌گیرم
‫ته دادگاه آدام رو می‌بینم، سر تکون میده
‫صورت گشاده‌ی ‫ اون افسر پلیس جوون رو پیدا می‌کنم
‫این زن جوان ‫در لباس فرمی که معمولاً تن مردهاست
‫با من چشم تو چشم میشه...
‫و در این دادگاه بشدت روشن و خفقان‌آور...
‫که جلوی همه ایستادم
‫درحالی‌که مادرم کیف حصیریش رو محکم چسبیده
‫همین‌جا، همین الان
‫با دیدن چشم‌های اون یک زن جوان...
‫باعث میشه یک حس...
‫خوبی پیدا کنم
‫بقدر کافی وکیل مدافع بودم
‫وقتی هیئت منصفه سریع میاد داخل
‫می‌دونی که متهم "بی‌گناه"ـه
‫تیم وکلا با جولین دست میدن
‫جولین بشدت خوشحاله
‫فریاد رفقاش توی جایگاه بلند شده
‫و دارن دست می‌زنن
‫ریچارد داره یه چیزی بهم میگه ولی...
‫صداش رو نمی‌شنوم یا... برام قابل فهم نیست
‫اون افسر پلیس جوان کنارم ظاهر شده
‫دستش رو می‌ذاره روی شونه‌م
‫می‌دونم باید بلند بشم، ولی نمیشم
‫هیئت منصفه میره بیرون
‫حتی یکیشون هم نمی‌تونه توی چشمام نگاه کنه
‫با وجود تمام این‌ها، اونا...
‫حرفمو باور نکردن
‫سیستم قضایی، باعث شد یه دروغگو بنظر بیام
‫جولین، هرگز مجبور نمیشه معذرت خواهی کنه
‫هرگز مجبور نمیشه اعتراف کنه چیکار کرده ‫هرگز مجبور نمیشه...
‫سیستم قضایی، بنظر معیوب و سردرگم میاد
‫سیستم قضایی، داغون بنظر میاد
‫به سمت چپتون نگاه کنین
‫به سمت راستتون نگاه کنین
‫منم داغونم
‫ولی هنوز اینجام
‫و ساکت نمیشم
‫ریچارد اشاره می‌کنه مادرم بیاد
‫کیف حصیریش رو برمی‌داره ‫بلند میشه، میاد پیش ما
‫"بیا بریم، عزیزدلم"
‫نمی‌دونم چی رو بگیرم
‫چطوری بلند بشم
‫چطوری از این دادگاه برم بیرون
‫چطوری از این ساختمون خارج بشم
‫تنها چیزی که می‌دونم اینه که...
‫یه جایی...
‫یه زمانی...
‫یجوری...
‫یه چیزی باید عوض بشه
‫♪ نه، هرگز ♪
‫♪ محدود نمی‌کنم ♪
‫♪ نیازم رو ♪
‫♪ به اینکه کاملاً ♪
‫♪ آزاد باشم ♪
ارائه ای از وبسایت صابرفان .:: Saber-Fun.Com ::.
@SaberFun تلگرام صابرفان @SaberFunOfficial اینستاگرام صابرفان