ارائه‌ اختصاصی از کانال تلگرامی سینما نگاه t.me/YisMovie
‫فارسی فیل‌آسفی t.me/PhilAsefi
‫چی گفتن؟
‫با بنگاه حرف زدی...
‫کجاست؟
‫خب. خب. یادداشت‌هاش کجاست؟
قول‌نامه نوشتیم دیگه
‫من نوشتم؟
‫گمون نکنم
‫نه، خونه از دست‌مون نمی‌ره
‫نخیر، شوخی نمی‌گیرم
‫حق ارتفاقی؟
‫خودش گفت ارتفاق؟ ‫چی گفت؟
‫معنای خاصی داره؟
‫مُلزم هستیم؟
‫متاسفم. ببینم...
‫آره، التزامی هست؟
‫نگاه کن، نگاه کن،
‫قبل از اینکه طرف مقابل برسه خونه، خب؟
‫اصطلاح تخصصی
‫به خاطر اینکه، آره
‫حیاط مال پسره‌ست، تمامِ...
‫اون‌جا می‌بینمت، املاکیه اون‌جاست؟
‫بگو زیرزمین رو دوباره نشونت بده
‫یه نگاه به... ‫من دارم 10 15 سالی می‌رم
‫آره، نه، ‫نه. خونهْ جدیده می‌بینمت
‫اگر فکر می‌کنه لازمه که خوبه
‫به جری هم بگو بیاد، باشه؟
‫نه بابا، ودیعه‌مون از بین نمی‌ره
‫مطمئنم درست می‌شه
‫من هم دوستت دارم
‫باشه
‫خیلی خوب
‫اصطلاح تخصصی یعنی چی؟
‫- جان؟ ‫- اصلاح خاص چیه؟
‫راجع به این می‌خواستی حرف بزنی؟
‫حرف بزنم؟
‫خب، بیا پرده از این راز برداریم، کَرول، خب؟
‫بهتر نیست؟ ‫می‌گم برات
‫وقتی می‌خوای موضوعی رو مطرح کنی... ‫خب؟
‫من...
‫حرف بدی زدم؟
‫نه، متاسفم، نه
‫حق با توئه، می‌بینی که یه کم سرآسیمه ام
‫خیلی متاسفم، حق با توئه
‫عبارت خاص چیه؟
‫منظور اصطلاحیه با کارکرد خاص
با معنایی دقیق‌تر از باقی کلمات
برای آدمی که با موضوع آشناییت نداره
‫به نظرم معنای اصطلاح تخصصی همین باشه
‫شما نمی‌دونید معناش چیه
‫اون‌قدر هم از دونستنش مطمئن نیستم
‫یکی از همین چیزهاست که می‌ری ‫[تو لغت‌نامه] دنبالشون می‌گردی
‫یا یه نفر برات توضیح می‌ده
‫بعدش می‌گی "آهان" و ‫دو دقیقه بعد فراموش می‌کنی
‫شما که نمی‌کنی
‫- فراموشی رو می‌گی؟ ‫- آره
‫- همه می‌کنن ‫- نه، نمی‌کنن
‫- نمی‌کنن؟ ‫- نه
‫- همه می‌کنن ‫- خب چرا می‌کنن؟
‫نمی‌دونم
‫لابد براشون جالب نیست
‫نه
‫به نظرم این‌جوریه
‫ببخشید که حواسم پرت شد
‫این چه حرفیه
‫با این‌جا اومدنت تواضع ‫به خرج دادی
محبت کردی
‫خیلی خوب، پس بفرما بنشین
‫کَرول، به نظرم دارم درجا می‌زنم
‫- به نظرم... ‫- چی؟
‫یک لحظه، اما در ارتباط با...
‫آهان، دارید خونه می‌خرید
‫- نه، بیا بگذریم ‫- بگذریم؟
‫باور کن، می‌دونم که یحتمل خیلی ‫تحقیرآمیزه...
‫من جز کمک کردن به تو قصد و نیتی ندارم
‫اما... اصلا اگر و اما هم نمی‌آرم
‫بگذار بگم، همین‌جوری که دارم برمی‌گردم
‫- دارم تلاش می‌کنم... ‫- نه، بی‌فایده‌ست
‫- چی بی‌فایده‌ست؟ ‫- کارِت
‫می‌نشینم سر کلاس، یادداشت برمی‌دارم
‫بله، متوجه ام
‫اما چیزی که می‌خوام به‌ت بگم...
‫یک لحظه، اینه که یک رابطه‌ی ‫ساده‌ی از-قلم-افتاده‌ای...
‫من هر کاری که به‌م گفته شده ‫انجام می‌دم
‫نه، مطمئنم که...
‫هرکاری به‌م گفته شده انجام می‌دم، ‫سخت هم هست
‫- گستردگی زبان... ‫- خواهش می‌کنم
‫زبان... حرف‌هایی که می‌زنی
‫متاسفم، نه. ‫گمون نکنم این‌جوری باشه
‫همین‌جوریه. چرا باید...
‫به‌ت می‌گم چرا
‫تو دختر به غایت زرنگی هستی
‫نه! تو دختر به غایت زرنگی هستی
‫هیچ مشکلی با... ‫نه...
‫الان کی اون‌ یکی رو مچل کرده؟
‫به‌ت می‌گم چرا
‫گمونم عصبانی هستی
‫- من چرا باید... ‫- یک لحظه صبر کن...
‫درسته، من مشکلاتی دارم
‫همه مشکل...
‫از جامعه‌ی دیگه‌ای اومدم، ‫با اقتصاد دیگه‌ای
‫- وقتی اومدم این مدرسه... ‫- بله، درسته
‫خب، این‌ها هیچ معنایی نداره؟
‫ببین، ببین، خواهش می‌کنم، ‫بنشین
‫«به گمانم موضوعات ‫مندرج در این کار...
‫احساسات نویسنده را بر پایه نتایج ‫او و به طریق دلخواه خودش
‫بیان می‌کنند»
‫آخه این یعنی چی؟ ‫می‌بینی؟
‫اوج هنر من...
‫یعنی به گمانم بهتره این کلاس...
‫نه، نه، نه، نه، ‫شما نمی‌تونید
‫- یعنی چه؟ کَرول؟ ‫- من باید قبول بشم
‫- باید این کلاس رو قبول بشم ‫- خب، یا...
‫یا ضوابطِ فرایندِ ارزیابی کلاس...
‫نه، نه، نه! ‫من باید قبول شم!
‫نگاه کن، من هم یه انسان ام
‫همون کاری رو کردم که ‫خودتون گفتید
‫هر کاری می‌تونستم کردم. ‫کتابتون رو خریدم
‫شما گفتید کتاب‌تون رو بخرم ‫و بخونم
‫هرکاری که شما بگید، ‫من می‌کنم
‫- نگاه کن ‫- هرچیزی که اَمر شده!
‫من که پدرت نیستم
‫چی؟ ‫مگه من گفتم شما پدرمی؟
‫- نه ‫- پس این چه حرفیه؟
‫این چه حرفیه که به من می‌زنید؟
‫سلام، آره، جری
‫می‌دونم ساعت چنده
‫آره، می‌خوام از این‌جا بزنم بیرون، باور کن
‫به دست‌نویس‌ها هم نیازه؟
‫راست می‌گی، باید دست‌نویس‌های خودم رو ‫پیدا کنم
‫تا ده دقیقه دیگه اون‌جا ام
‫انتظار داری چه کنم؟
‫دو تا آدم هستیم دیگه، هان؟
‫و هر دو دارای اشتراک نظر ...‫درباره‌ی بعضی خودسری‌ها
‫باید کمکم کنید
‫برخی چهارچوب‌های سازمانی
‫شاید بگی [این چهارچوب‌ها] خودسرانه ‫یا نادرست ان
‫- باید کمکم کنید ‫- یک لحظه، ببخشید
‫- باید کمکم کنید ‫- ببخشید
‫من روز دشواری داشتم، و همچنان هم ‫ادامه داره
‫البته که مسئله تو نیستی، ‫متوجه ام
‫- باید کمکم کنید ‫- انتظار داری چه کنم؟
‫با چه رویی برگردم و نمره‌هام رو ‫به‌شون بگم...
‫من متاسفم، واقعا
‫یعنی... حق داری
‫این هم بگذار به پای ناهنجاری ساز و کار ‫نمره‌دهی
‫ولی خب، هردمون این [ساز و کار] رو ‫پذیرفته ایم
‫و خوب یا بد
‫باید به ساز و کاری که پذیرفتیم ‫مقید بمونیم
‫قبول نداری؟
‫من که دارم، ‫ممنون که اومدی
‫اگه دوست داشتی بعدا
‫دوباره یک جلسه‌ای تو دفترم داشته باشیم
‫خوشحال می‌شم باهات حرف بزنم، ممنون
‫انتظار داری چه کنم؟
‫درس بده، به‌م درس بده
‫- کوشیدم به‌ت درس بدم ‫- من کتاب شما رو خوندم
‫- ازش سر درنیاوردی ‫- نه
‫پس حتما درست نوشته نشده
‫نه، نه. ‫می‌خوام ازش سر دربیارم
‫از کجاش سر درنیاوردی؟
‫از هیچ‌کجاش
‫منظورتون چیه که نوشتین...
‫چی؟
‫«ذخیره‌سازی مجازی جوانان»
‫اگر دوران نوجوانی رو ‫دست‌کارانه به درازا بکشونیم...
‫و همچنین درباره‌ی معضل آموزش مدرن
‫ببین، حالا یه کلاسه دیگه، ‫این هم فقط یه کتابه
‫نخیر، کسایی هستن که...
‫یه کسایی می‌آن این‌جا تا چیزی رو ‫که بلد نیستن یاد بگیرن
‫می‌آن این‌جا تا به‌شون کمک بشه
‫برای همین یکی باید دست‌شون رو بگیره
‫تا یه کاری بکنن، یه چیزی یاد بگیرن
‫چی می‌گن به اصطلاح؟ ‫یه نفر که در دنیا رو به روی آدم باز کنه
‫اگر مردود بشم، اون‌وقت چی می‌شه؟
‫اما سر درنمی‌آرم
‫از معنی هیچ چیز سر درنمی‌آرم
‫از صبح تا شب ول می‌چرخم
‫و فقط یه فکر تو سرمه، اینکه احمق ام
‫کسی فکر نکرده تو احمقی
‫- پس چی ام؟ ‫- به گمونم فقط عصبی هستی
‫خیلی‌ها هستند
‫من یه قراری دارم، باید به‌ش برسم
‫قرار پیچیده‌ای هم هست
‫گرچه بابت نگرانی‌هات ‫باهات همدردی می‌کنم
‫ای کاش که فرصت داشتم...
‫چون قرار امروزمون بدون هماهنگی بود
‫به خیالت من هیچی نیستم
‫من با همسرم و یه مشاور مسکن ‫قرار دارم
‫- به خیالت من احمق ام ‫- نه، اصلا همچین فکری نمی‌کنم
‫- خودت گفتی، به زبون آوردی ‫- کِی؟ من همچین حرفی نزدم
‫دست‌کم به هیچ دانش‌آموزی همچین حرفی نمی‌زنم
‫گفتی، «این چه معنی داره؟»
‫«این چه معنی داره؟»
‫به نظرت این یعنی چی؟
‫یعنی من احمق ام و هیچوقت هم یاد نمی‌گیرم
‫معنیش همینه، حق با شماست
‫خب پس، من این‌جا چه کار می‌کنم؟
‫اگه فکر می‌کنی که من...
‫هیچکس من رو نمی‌خواد، ‫هیچکس هم حرفی به‌م نمی‌نزنه
‫و من اون گوشه‌ی عقب کلاس می‌نشینم
‫و این حرف‌ها ورد زبون همه‌ست
‫[حرف از] محتویات و فرامین و...
‫اصلا حرف حساب تو چیه؟
‫من کتابت رو خوندم
‫بعد می‌گن «باشه، برو سر کلاس»
‫برای اینکه جنابعالی از مسئولیت‌پذیری ‫در قبال جوانان حرف زدی
‫نمی‌فهمم یعنی چی، و دارم می‌افتم ‫(مراد از افتادن، انداختن و... تحصیلی است)
‫- شاید... ‫- نه، حق داری
‫من افتادم، ‫اصلا خودت من رو بنداز. مسخره‌ست
‫هرکاری که می‌کنم...
‫«موضوعات ‫مندرج در این کار...
‫«احساسات نویسنده را بیان می‌کنند»
‫درسته
‫می‌دونم که احمق ام، ‫می‌دونم چی ام
‫خودم می‌دونم چی ام، استاد. ‫نیازی نیست شما به من بگید
‫رقت‌انگیزه، نه؟
‫اوهوم، بنشین
‫بنشین، خب؟
‫خواهش می‌کنم، بنشین
‫- برای چی؟ ‫- می‌خوام باهات حرف بزنم
‫- چرا؟ ‫- بنشین دیگه
‫بنشین
‫می‌شه لطفا بنشینی؟
‫چی؟
‫می‌دونم از چی حرف می‌زنی
‫نه، نمی‌دونید
‫- گمونم بدونم ‫- چطور ممکنه؟
‫بگذار یه داستان از خودم برات تعریف کنم
‫عیبی نداره که؟
‫من با احساس حماقت بزرگ شدم
‫یعنی چی؟
‫همینی که گفتم، ‫طوری بار اومدم که...
‫و اولین و ماندگارترین خاطراتم
‫برمی‌گرده به احمق خطاب شدن‌هام
‫«تو که این‌قدر باهوشی...
‫«چرا مثل احمق‌ها رفتار می‌کنی؟»
‫یا «مگه حالیت نیست؟»
‫و من سر در نمی‌آوردم
‫از چی؟
‫ساده‌ترین مسئله، فراسوی [ادراک] من بود
‫مثل یه راز بود
‫- چی مثل راز بود؟ ‫- [چگونگی] یادگیری آدم‌ها
‫یادگیری خودم
‫و سر کلاس هم از همین صحبت می‌کنم
‫و البته که تو نمی‌شنوی [چی می‌گم]، کَرول
‫البته که نمی‌تونی
‫چون اگه به‌ت بگن... ‫این‌جا رو گوش کن...
‫اگه به بچه بگن که توانایی ‫فهمیدن نداره
‫او این رو به عنوان توصیفی از خودش می‌پذیره
‫[با خودش می‌گه] من کی ام؟
‫من همونی ام که توان فهمیدن نداره
‫وقتی داشتیم درباره‌ی یک مفهومی حرف می‌زدیم
‫من حواسم اون پشت به تو هست
‫من هیچی از اون حرف‌ها سر درنمی‌آرم
‫پس مقصر من ام
‫تقصیر به گردن تو نیست. ‫و فکر نکن این حرف باد هواست
‫این رو در کمال جدیت و با صداقت تمام می‌گم
‫و متاسفم
‫و یک پوزش به تو بدهکارم
‫چرا؟
‫به گمونم کمی مشغله‌ی ذهنی داشتم
‫داریم خونه می‌خریم
‫یعنی به شما می‌گفتن احمق؟
‫بله
‫کِی؟
‫به‌ت می‌گم کی، در طول عمرم
‫تو بچگی
‫شاید دیگه کوتاه اومده باشن، ‫ولی همچنان این حرف‌ها رو می‌شنوم
‫اون‌وقت چی می‌گفتن؟
‫می‌گفتن کودن ام، گوش می‌دی؟
‫حالا هم اگر بخوام آزمونی بدم، ‫احساسات جوانیم
‫درباره مسائل مرتبط با یادگیری زنده می‌شن
‫و احساس بی‌کفایتی و اندک‌مایگی می‌کنم
‫- آره ‫- و احساس می‌کنم که باید مردود بشم
‫و بعد مردود هم می‌شی
‫چاره‌ای نیست، هست؟
‫یه خلبان... در حال پرواز با هواپیما
‫خلبانی که داره با هواپیما پرواز می‌کنه
‫با خودش می‌گه «خدایا، ذهنم ‫پریشون شده»
‫«ای خدا، من دیگه چه کودن سیاه‌بختی ام»
‫«که وقتی جان ‫ارزشمند این‌همه آدم در دستمه»
‫«می‌گذارم ذهنم پریشون بشه؟»
‫«اصلا چرا به دنیا اومدم؟»
‫«این‌هایی که جون‌شون رو سپردن دست من ‫چه فریبی خوردن!»
‫و همین‌طور ادامه می‌ده، ‫تا هواپیما سقوط می‌کنه
‫- عوضش می‌تونست... ‫- درسته
‫بگه «حواسم یه لحظه پرت شد»
‫«فکرم ناخواسته رفت یک جایی»
‫منظورم همینه
‫«وقتشه که حواسم رو...»
‫می‌بینی؟
‫جادویی در کار نیست
‫می‌دونم توی همچین شرایطی، با خودت می‌گی...
‫«مجبورم، اما نمی‌تونم»
‫و با خودت می‌گی «اصلا ‫چرا به دنیا اومدم...»
‫«برای این که اسباب خنده‌ی دنیایی باشم»
‫«که توش همه از من بهترن»
‫«ولی من نه سزاوار چیزی ام»
‫«نه قراره چیزی یاد بگیرم»
‫بسیار خوب،
‫من امروز از این‌جا بیرون‌برو نیستم
‫پس مشکل من اینه؟
‫نمی‌دونم همچین اسمی روش بگذارم ‫یا نه
‫گوش کن
‫من با تو
‫مثل پسر خودم حرف می‌زنم
‫چون دلم می‌خواد از چیزی بهره‌مند باشه ‫که خودم هیچوقت نبودم
‫با تو همون‌جوری حرف می‌زنم ‫که دوست داشتم یکی با من بزنه
اما غیر از اینکه سفره‌ی دلم رو باز کنم
‫راهی به ذهنم نمی‌رسه
چرا می‌خواهی سفره دلت رو پیش من باز کنی؟
‫می‌بینی، منظورم همینه
‫ما فقط می‌تونیم رفتارهای دیگران رو...
با متر و معیار خودمون حلاجی کنیم
‫آه، خدایا
‫...متری که خودمون می‌سازیم
‫الو؟
‫یک لحظه، ببخشید ‫الو
‫نه، دارم می‌آم پایین
‫آره می‌دونم، تا چند...
‫مگه او...
‫آره، باهاش حرف زدم
‫خب همون‌جا می‌بی...
‫نه، پیش یکی از دانش‌آموزها بودم
‫قراره که...
‫آخه این هم مهمه
‫جری قراره... ‫پیش یکی از دانش‌آموزها بودم
‫چطور همچین حرفی می‌زنی؟
‫ببین... من
‫هرچی زودتر کارم تموم شه، ‫زودتر می‌رسم
‫معلومه دیگه، ‫دوستت دارم
‫گوش کن... گوش کن... ‫گفتم دوستت دارم
‫داستان خونه هم درست می‌شه
‫چون همچین احساسی دارم
‫باشه، می‌آم
‫آره، باشه
‫یک بار دیگه هم می‌گه...
‫تا هروقت که طول بکشه!
‫چی شده؟
‫یسری مشکلات داریم، همیشه همین‌جوریه دیگه
‫داریم چک و چونه‌های نهایی خرید خونه‌ی نو ‫رو می‌زنیم
‫پس دارید خونه می‌خرید
‫درسته
‫به لطف ترفیع‌تون
‫آره گمونم
‫پس چرا موندین این‌جا پیش من؟
‫- موندم این‌جا؟ ‫- آره، مگه نباید می‌رفتید؟
‫چون که ازت خوشم می‌آد
‫- ازم خوشتون می‌اد؟ ‫- آره
‫چرا؟
‫شاید چون شبیه هم هستیم
‫شما گفتید همه مشکلاتی دارن
‫همه مشکلاتی دارن
‫- راستی؟ ‫- بی‌گمان
‫- شما هم دارید؟ ‫- بله
‫چی ان؟
‫خب...
‫حق با توئه
‫می‌خوام این حریم مصنوعی استاد-شاگردی رو
‫بزنم کنار
‫چرا مشکلات من باید اسرارآمیزتر از ‫مال تو باشن؟
‫البته که من هم مشکل دارم
‫- با چی؟ ‫- با زنم. با کارم
‫تعریف کن
‫با یه فنجون چای چطوری؟
‫داشتم می‌گفتم، دیر اومدم سراغ تدریس
‫به نظرم ساختگی می‌اومد
‫این اعتقادِ «من می‌دونم و شما نه» ‫به نظرم مسخره بود
‫گفتم که، از مدرسه بیزار بودم
‫از معلم‌ها بیزار بودم
‫از هرکسی در مقام بالادستی بیزار بودم
‫چون که می‌دونستم... ‫فکر نمی‌کردم ها، حواست باشه...
‫مطمئن بودم که می‌افتم
‫تا بعدها، ‫که خودم رو نجات دادم
‫و این اشتیاق به مردودیت رو از دل ‫بیرون کردم
‫چطوری؟
‫می‌گم برات
‫باید نگاه کنی ببینی چی هستی
‫چی احساس می‌کنی، و عملت چیه؟
‫دست آخر، باید یه نگاه به کارهات بندازی
‫و بگی «اگه من همچین کاری کردم»
‫«پس باید چنین نگاهی به خودم داشته باشم»
‫نمی‌فهمم
‫اگه دائما شکست می‌خورم
‫برای اینه که خودم رو به چشم ‫یک شکست تمام عیار نگاه می‌کنم
‫و اگه نخوام خودم رو به این چشم نگاه کنم
‫باید هرازچندی موفقیت‌هایی به دست بیارم
‫نگاه کن، این آزمون‌هایی که...
‫توی مدرسه، توی دانشکده
‫باهاشون روبرو می‌شی
‫به دست ابله‌ها و برای ابله‌ها طراحی شده
‫نیازی به مردود شدن درشون نیست
‫آزمون‌هایی نیستند که عیار آدم رو بسنجن
‫بیشتر حکم آزمودن ‫توانایی یک نفر
‫در حفظ کردن و پس دادنِ یکسری اراجیف ان
‫معلومه که مردود می‌شی، چون که ‫مزخرف ان
‫نه نه
‫چرا، یه مشتی آشغال ان
‫خنده‌دار ان
‫چطور؟
‫من رو نگاه کن
هیئت علمی (به منظور اعطای جایگاه استادی دائمی)
‫هیئت علمی من رو ارزیابی می‌کنه
‫هیئت علمی مسخره
‫آزمون، گوش می‌دی؟
‫می‌خوان از من آزمون بگیرن
‫یه کسایی باید به‌م رای می‌دادن
‫که ماشینم رو نمی‌دم دست‌شون بشورن
‫با این‌حال باید می‌نشستم ‫جلوی این هیئت علمی
‫در حالی که می‌خواستم بالا بیارم
‫و زشتی‌هام رو خالی کنم روی میز، ‫تا خوب ببینندش
‫[اگه] من به درد نمی‌خورم، ‫چرا می‌خواهید انتخابم کنید؟
‫اما خب جایگاه استادی [دائمی] به شما رسید
‫آه، نه، اعلام کردن
‫اما امضا که نکردن.
‫می‌بینی؟ [می‌گن] به زودی
‫شاید اصلا امضا نکنن
‫شاید کار خونه درست پیش نره
‫شاید به راز سیاهم پی ببرن
‫چه رازی؟
‫رازی در کار نیست
‫اما بالاخره یه نمایه‌ای از ‫بدی‌های من پیدا می‌کنن
‫- نمایه؟ ‫- نشانه
‫نشانه، گوش می‌دی؟
‫توجه می‌کنی؟
‫متوجه ام، احساس آشناییه
‫آیا من سزاوار شغلم، و خونه‌ی قشنگم
‫و همسرم، و خانواده‌م هستم؟ ‫حرفم اینه
‫این نظریه آموزشی که...
‫- من... من... ‫- چی؟
‫می‌خوام بدونم نمره‌م چطوریه
‫البته که خواهی دونست
‫- بَده؟ ‫- نه
‫- بَده که از شما پرسیدم؟ ‫- نه
‫و من معذرت می‌خوام
‫البته که می‌خواهی از نمره‌ت باخبر بشی
‫البته که نباید تمرکزت رو خیلی...
‫یه لحظه صبر کن
‫- من باید برم ‫- بیا یه کاری بکنیم
‫باید تلفن رو جواب بدی
‫بگذار زنگ بخوره، بیا یه کاری کنیم
‫تو همین‌جا بمون
‫می‌خوام بگم که... این‌جا بمون
‫می‌خوام بگم که بی‌توجهی
‫نه از سمت تو، که از سمت من بوده
‫کلاس رو از اول شروع می‌کنیم
‫نمره‌ت "آ"ست
‫نمره نهایی‌ت هم "آ"ست
‫اما تا نصف کلاس که بیشتر پیش نرفتیم
‫نمره‌ت برای کل ترم "آ"ست
‫به شرطی که چند بار دیگه
‫بیایی دیدن من
‫مقاله رو ولش کن، خیلی دلت باهاش نبود
‫حال نوشتن نداشتی
‫اهمیتی هم نداره
‫مهم اینه که من اشتیاق تو رو برانگیزم
‫و به پرسش‌هات پاسخ بدم
‫- از اول شروع می‌کنیم ‫- با چی؟
‫بیا فرض کنیم اولش هستیم
‫- اولِ چی؟ ‫- اولِ کلاس
‫- اما نمی‌تونیم از نو شروع کنیم که ‫- من که بگم می‌تونیم
‫- من می‌گم می‌تونیم ‫- من که باور نمی‌کنم
‫می‌دونم، اما همینه که هست
‫مگه کلاس چیزی غیر از من و توئه؟
‫اما قوانینی هست
‫خب...
‫- می‌شکنیم‌شون ‫- چطوری؟
‫به کسی نمی‌گیم
‫مشکلی نداره؟
‫من که می‌گم نداره
‫چرا به خاطر من همچین کاری می‌کنی؟
‫ازت خوشم می‌آد
‫این‌قدر برات دشواره که...
‫جز من و تو که کسی این‌جا نیست
‫خیلی خوب
‫متوجه اشاره‌ت به...
‫بسیار خوب، چی؟
‫متوجه‌ اشاره‌ای که به ‫"خوارسازی تازه‌واردان" کردی نشدم
‫توی کتاب درباره‌ی قیاس...
‫- خب؟ خب؟ ‫- قیاس...
‫- یادداشت‌هات رو نگاه می‌کنی؟ ‫- آره
‫با کلمات خودت بیانش کن
‫می‌خوام مطمئن شم که درست فهمیدم
‫حتما. می‌خواهی دقیق باشی
‫می‌خوام به هرچی که گذشته ‫مسلط باشم
‫بسیار عالی
‫بارها گفتم که، چیزی که دوست داریم حفظ کنیم
‫با صرف تلاش کم‌تر به مراتب ‫بهتر به خاطر سپرده می‌شه
‫ایناهاش. ‫نوشتید "تازه‌وارد-آزاری"
‫درسته، گفتم «تازه‌وارد-آزاری»
‫یعنی آزارگری آیینی* (خوارسازی تازه‌واردان)
‫ما این کتاب رو می‌اندازیم سمت شما، ‫و می‌گیم بخونیدش
‫شما هم می‌گید خوندیم، ‫اما به گمونم دروغ می‌گید
‫من هم کباب‌تون می‌کنم
‫و وقتی بو ببرم که دروغ گفتید
‫رسوا می‌شید و زندگی‌تون به باد می‌ره
‫بازی بیمارگونه‌ایه، ‫چرا انجامش می‌دیم؟
‫این شد آموزش؟ ‫زهی خیال باطل
‫خب پس، بگو ببینم
‫آموزش عالی چیه؟
‫هرچی که هست با "بدردبخور" فرق داره
‫مگه چیه که با بدردبخور فرق داره؟
‫بسیار خوب. سوال خوبیه
‫آموزش عالی به یه آیین تبدیل شده
‫شده مثل وَحی مُنزلی
‫که به همه‌چیز منوط به‌ اونه
‫یا به بیان دیگه
‫همه خودشون رو مستحق ‫آموزش عالی می‌دونن
‫- و منظورم اینه که... ‫- شما باهاش مخالف اید
‫خب بیا به‌ش بپردازیم، ‫نظر تو چیه؟
‫نمی‌دونم
‫خب چی فکر می‌کنی؟
‫نمی‌دونم
‫سر کلاس درباره‌ش حرف زدم، ‫مثالش رو یادته؟
‫عدالت
‫می‌تونی بدون دست زدن به یادداشت‌هات ‫برام بازگو کنی؟
‫این لطف رو در حقم بکن
‫تا ببینم نظر جالبی داشتم یا نه
‫- شما از عدالت گفتید ‫-بله...
‫این که همه از حق...
‫بله، محاکمه‌ی بی فوت وقت
‫محاکمه‌ی منصفانه، برخوردارند
‫اما تا وقتی که متهم شناخته نشن
‫اصلا نیازی به محاکمه ندارن!
‫عدالت حق اون‌هاست
‫اما آیا حتما باید ازش بهره‌مند بشن...
‫و محاکمه‌ی منصفانه‌ای رو تجربه بکنن؟
‫این که دیگه پیروی از ضرورت نیست
‫نمی‌شه که بگیم زندگی انسان
‫بدون تجربه‌ی یک دادگاه ‫منصفانه کم و کاستی داره
‫منظورم من اینه که ‫میون...
‫این‌جا سردرگمی میون تساوی حقوق ‫و بهره‌مندی حقوق بالا می‌گیره
‫بنابراین ما سودمندی آموزش ‫عالی
‫و حق مُسلم بهره‌مندی ازش رو
‫با همدیگه قاطی می‌کنیم
‫و راستش رو بخواهی، ‫یک پیش‌داوری علیه‌ش می‌سازیم
‫که بالکل مستقل از...
‫این که ما باید بریم مدرسه ‫[حاصل] پیش‌داوریه؟
‫- دقیقا ‫- رو چه حسابی؟
‫خوبه، خوبه
‫بگو ببینم، پیش‌داوری یعنی چه؟
‫یعنی یک باور غیرمنطقی ‫که همه تحت تاثیرش هستند
‫و کسی نیست که تحت تاثیرش نباشه
‫وقتی هم که در معرض تهدید یا مخالفت ‫قرار بگیره
‫خشمگین می‌شیم
‫خشمگین می‌شیم، مگه نه؟ ‫همین‌جوری که تو الان داری می‌شی
‫- غیر از اینه؟ خوبه... ‫- اما چطور...
‫آره، بیا خوب بررسی بکنیم
‫دارم حرف می‌زنم ها!
‫من...
‫متاسفم که دویدم میون حرفت
‫- عیبی نداره ‫- داشتی می‌گفتی
‫داشتم می‌گفتم...
‫چطوری می‌شه سر کلاس دانشکده گفت
‫که تحصیلات دانشگاهی ‫جانبدارانه‌‌ست؟
‫من گفتم پیش‌خواستاری* ما... (خواست کورکورانه)
‫- پیش‌خواستاری؟ ‫- می‌دونی یعنی چی؟
‫- به معنای علاقه‌ست؟ ‫- آره
‫ولی خب چطور می‌شه گفت که دانشکده...
‫ناسلامتی کارمه ها
‫- کدوم کار؟ ‫- برانگیختن شما
‫نه
‫آه، چرا
‫- برانگیختن من؟ ‫- بله
‫- درآوردن کُفرِ من؟ ‫- درسته
‫- زور آوردن به شما... ‫- شغل شما درآوردن کُفر منه؟
‫زور آوردن به شماها...
‫گوش کن
‫بنشین
‫جوون که بودم، یکی به‌م گفت...
‫آماده ای؟
مقاربت جنسی اغنیاء کم‌تر از فقراست
‫اما هر دفعه
لباس‌های بیشتری [نسبت به فقرا] از تن‌شون درمی‌آد
‫سال‌ها!
‫سال‌ها، حواست باشه...
‫تجربیات خودم رو با این گفته می‌سنجدیم
‫و می‌گفتم «آهان، این با عُرف جور درمی‌آد»
‫یا «این سویه‌ای ازش به حساب می‌آد»
‫حالا چه معنایی داشت؟ هیچی
‫یه مزخرفی بود که یه بچه‌مدرسه‌ای ‫به‌م گفته بود
‫و داخل سرم ریشه دوونده بود
‫یه نفر یه حرفی به‌ت می‌زنه
‫و تو هم به عنوان وحی منزل می‌پذیری که
‫تحصیلات عالی یک خیرِ انکارناشدنیه
‫این اندیشه این‌قدر پیش تو ‫عزیز می‌شه
‫که اگر من خدشه‌ای به‌ش وارد کنم، ‫عصبانی می‌شی
‫خوبه
‫اما به نظرت این‌ها اولین مسائلی نیستن ‫که باید به چالش بکشیم‌شون؟
‫به نظر من تحصیلات دانشگاهی بعد از جنگ
‫شده یک امر معمول
‫و یک ضرورت امروزی‌پسند
‫میون افراد حاضر،
‫یا مایل به حضور در ‫طبقه متوسط بزرگ جدید
‫و برای همین ما به عنوان یک حق مسلم ازش ‫جانبداری می‌کنیم
‫و به پرسیدن اینکه اصلا چه فایده‌ای داره ‫خاتمه دادیم
‫متوجه ای؟
‫این میل به آموزش عالی ‫چه دلایلی ممکنه داشته باشه؟
‫نخست... شوق یادگیری
‫دو... علاقه به استادکارِ فنی شدن
‫سوم... بهبود شرایط اقتصادی
‫گوشم با شماست
‫یک لحظه، باید یک یادداشت بنویسم
‫از حرف‌های منه؟
‫نه، داریم خونه می‌خریم
‫دارید خونه‌ی نو می‌خرید؟
از قِبَلِ همین جایگاه استادی
‫خونه‌ی خوبیه، نزدیک مدرسه غیرانتفاعی
‫داشتیم از بهبود اقتصادی حرف می‌زدیم
‫فکرم رفت سمت مالیات مدرسه
‫مالیات مدرسه؟
‫خب مگه آیه اومده که
‫من باید بچه‌م رو بفرستم مدرسه‌ی دولتی؟
‫آیا قانونی نوشته شده که
‫من به قیمت گذشتن از علایق خودم
‫وضع مدارس شهر رو بهبود ببخشم؟
‫آیا این مورد
‫مصداق بارز
‫شروع نقل قول:
‫مسئولیت انسان سفید
‫پایان نقل قول، نیست؟
‫خوبه
‫برات جالبه؟
‫نه، یادداشت برمی‌دارم
‫نمی‌خواد یادداشت برداری، فقط گوش کن
‫می‌خوام خاطرجمع باشم که یادم می‌مونه
‫برات سخنرانی نمی‌کنم که
‫دارم بعضی از افکارم رو برات بازگو می‌کنم
‫چی فکر می‌کنی؟
‫همه بچه‌ها باید برن دانشکده؟ ‫چرا؟
‫- محض یادگیری ‫- خب اگه یکی یاد نگیره؟
‫- اگه یه بچه‌ای یاد نگیره؟ ‫- چرا بره دانشکده؟
‫چون به‌ش می‌گن که حق‌شه
‫ولی خب شاید دانشکده برای بعضی‌ها ‫به دردبخور باشه
‫انشاالله که باشه
‫خب اگه به‌شون گفته بشه که دارن وقت ‫تلف می‌کنن چه احساسی به‌شون دست می‌ده؟
‫فکر نمی‌کنم که من همچین ‫حرفی به‌شون زده باشم
‫شما گفتید...
‫«آموزش یعنی تازه‌وارد-آزاری ‫مدام و سیستماتیک»
‫بله، بیراه هم نیست
‫اگر آموزش این‌قدر بده، ‫چرا خودتون این کار رو می‌کنید؟
‫این کار رو می‌کنم چون عاشقش ام
‫بیا...
‫من می‌گم
‫به جمعیت‌شناسی دقت کن
‫«ظرفیت درآمد
‫«مردان و زنانِ آموخته‌ی دانشگاهی ‫و غیر-دانشگاهی، 1855 تا 1980»
‫بگذار ببینیم چیزی از این ‫آمار دستگیرمون می‌شه یا نه
‫- نه ‫- چی؟
‫من از این جداول و مفاهیم سر درنمی‌آرم
‫جدول که یه ابزاریه برای...
‫وقتی که از این‌جا برم... ‫نمی‌تونم
‫- می‌تونی ‫- نه، نمی‌فهمم
‫- چی؟ ‫- هیچی‌ش رو
‫هیچیش، ‫سر کلاس لبخند می‌زنم
‫کل کلاس لبخند می‌زنم، [با خودم می‌گم] ‫از چی حرف می‌زنه؟
‫کلا از چی حرف می‌زنن؟ ‫سر درنمی‌آرم
‫اصلا نمی‌دونم به چه منظوری این‌جام
‫اول به من می‌گی که باهوش ام
‫و بعد می‌گی نباید این‌جا باشم
‫- خیلی خوب ‫- نمی‌فهمم
‫حرف حساب شما چیه؟ ‫من باید به حرف کی گوش بدم؟
‫آروم باش
‫سر درنمی‌آرم
‫می‌دونم، طوری نیست
‫- من... ‫- چی؟
‫من...
‫- چیه؟ بگو ‫- نمی‌تونم بگم
‫- نه، باید بگی ‫- نمی‌تونم
‫نه، بگو
‫من بد ام!
‫آه، خدایا
‫طوری نیست
‫من...
‫طوری نیست
‫نمی‌تونم درباره‌ش صحبت کنم
‫عیبی نداره، تعریف کن
‫چرا می‌خوای بدونی؟
‫نمی‌خوام بدونم، ‫می‌خوام بدونم
‫- همیشه... ‫- خوبه
‫من همیشه...
‫تو کل عمرم...
‫این رو برای کسی تعریف نکردم
‫ادامه بده
‫- تو کل زندگیم... ‫- خب؟
‫نمی‌تونم حرف بزنم
‫چی شد؟
‫یه لحظه
‫نمی‌فهمم
‫املاکیه رو می‌گی؟
‫چی گفت؟
‫صبر کن
‫چی؟ چی شد؟
‫نمی‌شه که!
‫گفته توافق‌نامه باطله
‫هان؟ چجوری توافق‌نامه باطل شده؟
‫اون‌جا خونه‌ی ماست، ‫من سند دارم
‫هفته‌ی بعد که با مدارک و پرداختی‌ها اومدم
‫خونه مال... صبر کن صبر کن صبر کن
‫مگه جری... جری اون‌جاست؟
‫اون‌جاست؟ ‫با وکیل اومده
‫مسخره‌بازی!
‫گفتی مسئله‌ی حق ارتفاقی مطرحه
‫نمی‌فهمم، کل توافق‌نامه که زیر سوال نیست
‫فقط صحبت حق ارتفاقیه
‫گوشی رو بده به جری
‫جری، چی شده؟
‫اون‌جا خونه‌ی منه، ‫نخیر، نمی‌آم
‫گوش کن، کون لق اون!
‫آره، گرِیس رو بردار
‫از اون خونه برید بیرون
‫آره، بگذار خودش و وکیلش ‫همون‌جا باشن
‫به‌ش بگو تو دادگاه می‌بینمش
‫نه، ولش کن! ‫بگذار از ترس به خودش بپیچه
‫به‌ش بگو اون خونه مال ماست
‫و قراره که...
‫نه، نمی‌آم
‫لعنت به من اگه با بخوام تو همون...
‫دفعه‌ی بعد به‌ش بگو ‫تو دادگاه می‌بینیمش
‫من... چی؟
‫چی؟
‫نمی‌فهمم
‫پس خونه چی؟
‫یعنی گره‌ای تو کار خونه نیفتاده؟
‫نه، خیلی خوب
‫باشه، خیلی خوب
‫حتما
‫نه، الان، الان
‫چی شده؟
‫مهمونی یک‌هویی گرفتن
‫- راستی؟ ‫- آره
‫مهمونی برای شما؟
‫آره
‫تولدتونه؟
‫- نه. ‫- پس چی؟
‫خبرِ ترفیع
‫خبر ترفیع؟
‫تو خونه‌ی جدید یه مهمونی برامون ‫راه انداختن
‫- خونه‌ی جدید؟ ‫- همین خونه‌ای که داریم می‌خریم
‫باید برید
‫مثل این که آره
‫به شما افتخار می‌کنن
‫بعضی‌ها هم می‌گن این کار گونه‌ای تجاوزه
‫چه کاری؟
‫همین غافلگیری
‫می‌بینی، من عاشق تدریس ام
‫و بابت این که تو این کار خبره ام ‫به خودم می‌بالم
‫و از جنبه‌ی اجرایی هم
‫گمونم باید اعتراف بکنم
‫وقتی فهمیدم که عاشق تدریسم
‫قسم خوردم که مبادا به یکی از این...
‫معلم‌های سرد و خشک ماشینی
‫که تو بچگی باهاشون سر و کار داشتم ‫تبدیل بشم
‫اتفاقا حواسم بود
‫که باید به اون سمت بوم ‫متمایل بشم
‫و این‌قدر خودم رو سوال‌پیچ می‌کردم
‫که حالا انگار درگیر ارتداد شده بودم
‫البته که بی‌دلیل هم نبود ها
‫چون مسلم گرفتن مسیر عرف
‫نه به عنوان یک خیریت مسلم
‫که به عنوان لطمه‌ای که به ‫دانش‌آموزانم می‌زنه برام اهمیت داره
‫بله
‫همون‌طور که گفتم
‫وقتی که موقعیت این ترفیع پیش اومد
‫و البته که من هم از مدت‌ها قبل ‫به دنبالش بودم
‫بسیار خوشحال و مشتاق شدم
‫با خودم می‌گفتم، ‫نکنه دندون طمعت رو تیز کردی...
‫اما می‌رفتم تو بحرش و از ته دل ‫امیدش رو داشتم
‫و تو خودم چه چیزها که نمی‌دیدم
‫اون هم بی هیچ قاعده‌ی خاصی
‫و دوست دارم این‌ها رو با تو در میون بگذارم
‫این که در طلبش بودم
‫آرزوش رو داشتم
‫اینکه خالی از تمنای امنیت نبودم
‫و به نظرم سزاوار سرزنش هم نمی‌اومد
‫اینکه ورای این مدرسه وظایفی دارم
‫و فی‌المثل، وظیفه‌ای که در قبال خونه دارم
‫به همون اندازه سنگین بود
‫و یا اگر هم نبود، باید [سنگین] می‌بود
‫اینکه ترفیع، امنیت، و بله، آسایش
‫خوارشمردنی نیستند
‫و بلکه ارزش یک جستجوی ‫شرافت‌مندانه رو هم دارن
‫و حالا جایی نصیب من شده
‫که از بودن درش لذت می‌برم
‫و درش آسایشی دارم که با توسل به‌ش ‫خیال خودم رو از بابت...
‫ البته تا وقتی که پای مادیات وسط باشه،
‫از بابت ادامه‌دار بودن این ‫شادمانی و آسایش راحت کنم
‫حالا در ازای چی؟
‫تدریس... که عاشقش هم هستم
‫بهای این امنیت چی بوده؟
‫به دست آوردن جایگاه استادی دائم
‫که از سمت هیئت علمی به من اعطا می‌شه
‫و به همین خاطر
‫تونستم قرارداد خرید خونه رو بنویسم
‫حالا
‫حالا که هنوز خانواده‌ی خودت رو تشکیل ندادی
‫شاید درست از این حرف‌ها سر درنیاری
‫اما [خونه] برای من اهمیت فوق‌العاده‌ای داره
‫یه خونه‌ی خوب برای ‫بزرگ کردن خانواده‌م
‫حالا، هیئت علمی جلسه می‌گذاره
‫روالش این‌جوریه...
‫یه روال درست و حسابی
‫که کارایی مدرسه خیلی وقته در گرو اونه
‫جلسه می‌گذارند و به شکایت تو گوش می‌دن
‫شکایتی که همیشه حق مطرح کردنش ‫برات محفوظه
‫و اون‌ها هم محل نمی‌گذارن
‫به شکایتت اعتنایی نمی‌کنن
‫و در همین اثنا
‫من خونه‌م رو از دست می‌دم
‫خونه از چنگم درمی‌ره
‫بیعانه‌م از بین می‌ره
‫و خونه‌ای که برای همسر و پسرم ‫انتخاب کردم
‫از دست می‌ره که می‌ره
‫می‌بینم که برانگیخته‌ت کردم
‫حق داری از دست معلم‌ها خشمگین باشی
‫من هم از دست معلم‌هام ‫شاکی بودم
‫من هم از سمت‌شون آزار دیدم ‫و کوچک شدم
‫و البته یکی از دلایلی که باعث شد ‫بیام سراغ این شغل همین بود
‫از من چی می‌خواهی؟
‫گزارش هیئت علمی که به دستم رسید
‫خیلی دلخور شدم
‫وارَفتم و دلخور شدم
‫حالا...
‫نمی‌خوام تو رو تحت تاثیر نازک‌طبعی ‫خودم قرار بدم
‫راستش، درست نفهمیدم
‫و بعدش فکر کردم...
‫که آیا همیشه تو همون لحظاتی که
‫که خودمون رو خدشه‌ناپذیر و [مسلط] ‫می‌دونیم
‫از همیشه آسیب‌پذیرتر نیستیم؟
‫چرا، خیلی خوب
‫به نظرت من ملانقطی ام [و ایرادگیر]، ‫بله هستم
‫طبعا، مادرزاد، و به اقتضای حرفه‌م
‫نمی‌دونم، همیشه دنبال پارادایم ام
‫من نمی‌دونم پارادایم چیه
‫پارادایم یعنی نمونه
‫خب چرا از همون کلمه استفاده نمی‌کنی؟
‫اگه برات مهمه، حرفی نیست
‫همیشه دنبال یک نمونه می‌گشتم
‫احساس می‌کنم تنها زمانی که...
‫یک لحظه!
‫که احساس [سرسختی و] خدشه‌ناپذیری می‌کنم
‫زمانیه که پای دغدغه‌ی همیشگیم، ‫یعنی شان و منزلت دانش‌جوهام وسط باشه
‫این‌جا با یه روحیه‌ی پُرس-و-کاوانه ‫ازت سوال کردم کردم که...
‫باید ازت بپرسم، بپرسم...
‫من چه بدی‌‌ای در حقت کردم؟
‫و چطور می‌تونم جبران کنم؟
‫نمی‌تونیم این قضیه رو حل کنیم؟
‫انگار که بی‌فایده‌ست. ‫دوست دارم بدونم...
‫کاری که می‌تونی بکنی اینه که ‫مجبورم کنی پا پس بکشم
‫اصلا و ابدا همچین منظوری نداشتم
‫یا تطمیعم کنی، ‫یا مجابم کنی پا پس بکشم
‫من همچین منظوری نداشتم
‫خودت می‌دونی که اینجوری نیست
‫چیزی که من می‌دونم یه چیز دیگه‌ست، ‫ای کاش...
‫ای کاش چی؟
‫نه، خودت گفتی «چه کار می‌تونم بکنم...
‫تا پس بکشی»
‫من همچین حرفی نزدم
‫من یادداشت کردم!
‫نگاه کن، نگاه کن...
‫رواقیون می‌گن...
‫رواقیون؟
‫فلاسفه‌ی رواقی
‫اگر عبارت «من آسیب دیده ام» رو حذف کنی
‫آسیب دیدن رو حذف کردی
‫حالا، فکر کن، می‌دونم دلخوری
‫فقط راست و پوست‌کنده بگو
‫من چه بدی در حقت کردم؟
‫هر کاری که شما در حق من کردید
‫تا اون‌جایی که اون کار رو در حقِ من کردید
‫و نه من در مقام دانش‌جو
‫و همچنین انجمن دانشجویی
‫در گزارشی که تحویل هیئت علمی شد ‫گنجونده شده
‫خب، بسیار خوب
‫بگذار ببینیم
‫بگذار ببینیم چی به چیه
‫از قرار من جنسیت‌زده ام
‫و نخبه‌گرا
‫راستش نمی‌دونم چه معنایی داره
‫جز اینکه یه کلمه‌ی توهین‌آمیزه ‫و معنای بدی داره
‫این که با اصرار بر انحرافات غیرواقعی
‫و خودستایانه و بی‌مورد از متن مقرر
‫وقت کلاس رو هدر می‌دم
‫و این‌ همه جنبه‌ی جنسی و پُرنوگرافیک ‫به خود گرفته اند
‫و اینک چند مثال
‫خلوت کردن با دانشجو!
‫بازگوی داستانی نامربوط و آشکارا-جنسی
‫که بسامد و گرایش به فاحشه‌بازی
‫در میان ثروت‌مندان و مستمندان ‫نقطه‌ی مرکزی آن به حساب می‌آد
‫«قصد در آغوش گرفتن دانشجو»
‫اشاره به عبارت «مسئولیت انسان سفید»
‫اینکه به‌ت گفتم که دعوتت کردم به اتاقم
‫چون که ازت «خوشم می‌آد»
‫«گفت از من خوشش می‌آید، ‫و دوست دارد با من باشد»
‫«گفت که اگر بعدتر باز برای دیدار با او...
‫«به دفترش بروم، ‫اجازه می‌دهد برگه‌ی امتحانم را از نو بنویسم»
‫مسخره‌ست! خودت نمی‌دونی؟
‫نیازی به این کارها نیست
‫هم آبروی تو می‌ره، هم خونه از دست من
‫مسخره‌ست؟
‫«گفت که با همسرش مشکل دارد
‫«و می‌خواهد حریم مصنوعی...
‫«استاد و شاگردی را کنار بزند»
‫«دستانش را به دور من»
‫انکار می‌کنی؟
‫خودت رو می‌زنی به اون راه؟
‫متوجه نیستی، هان؟
‫متوجه نمی‌شم!
‫خیال می‌کنی می‌تونی بزنی زیر این اتفاقات
‫یا اگر هم نزنی
‫بگی بد برداشت شده
‫متوجه نیستی؟ ‫من رو کشوندی این‌جا...
‫و شروع کردی به قصه بافتن درباره‌ی ‫فلان چیز و بهمان چیز
‫که ما خودمون رو خوب بروز نمی‌دیم
‫یا چیزی رو که تو دلمونه به زبون نمی‌آریم، ‫هان؟
‫اتفاقا ما هرچی رو که تو دلمونه می‌گیم
‫اما شما درمی‌آیید که «درکتون نمی‌کنم»
‫و بعد گزارش پر می‌کنی؟ ‫متوجه ای؟
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫چرا با زبون خودت باهام حرف نمی‌زنی
‫[اون گزارش] زبون خودمه دیگه
‫«به من گفتم اگر تنهایی برم دفترش...
‫«نمره‌م رو عوض می‌کنه و به‌م آ می‌ده»
‫مگه من چه کارت کردم؟
‫آه، خدایا! ‫آسیب وحشتناکی دیدی؟
‫احساس من اهمیت خاصی نداره
‫می‌دونی که من می‌خواستم کمکت کنم؟
‫من هرچی رو که می‌دونستم ‫گزارش کردم
‫قبل از این که کار به جای بیخ بکشه، ‫می‌خوام کمکت بکنم
‫من به کمک شما نیازی ندارم
‫به هیچ چیز از سمت شما نیازی ندارم
‫- احساس می‌کنم... ‫- احساسات شما برام اهمیتی نداره
‫دیگه کاری ازت ساخته نیست، ‫دیگه قدرتش رو نداری
‫نکنه از موقعیتت سوءاستفاده کردی؟ ‫چون یک نفر همچین کاری کرد
‫شما هم عضو همون دار و دسته ای؟
‫بله، از همین کارها کردی
‫و با «ببخشید« گفتن...
‫و «بگذار ببینم مشکلت چیه» گفت...
‫بله، متوجه ام
‫آزرده شدی و خشمگین هستی
‫به گمونم این خشم داره تو رو...
‫به راهی می‌کشونه که برای هیچکس ‫سودی نداره
‫مهم نیست شما چی فکر می‌کنید
‫نیست؟ اما شما حرف از حق و حقوق می‌زنید
‫مگه نه؟ خب من هم حق و حقوقی دارم
‫یه خونه دارم، که بخشی از دنیای واقعی ‫حساب می‌شه
‫و هیئت علمی، مردان خوب و راستین
‫- استاد... ‫- خواهش می‌کنم
‫که اون هم بخشی از دنیای واقعیه
‫این زندگی منه، من لولوخورخوره نیستم
‫دنبال چیزی نیستم که...
‫استاد، من از سر لطف اومدم این‌جا
‫چون خودتون ازم خواسته بودید
‫شاید نباید می‌اومدم
‫اما از طرف خودم و گروهم اومدم
‫و شما از هیئت علمی حرف می‌زنید
‫که از قضا یکی از اعضاش زن‌ـه
‫و یاد کردن از هیئت علمی ‫با عنوان مردان خوب و راستین
‫شاید از نظر شما بامزه باشه
‫یا یک عبارت تاریخی، ‫یا شاید هم اشتباه نظری
‫اما به هر حال یک حرف توهین‌آمیز ‫به حساب می‌آد
‫یک حرف جنسیت‌زده
‫و چشم‌پوشی از این موضوع، ‫پافشاری کردن
‫در همون شیوه‌ی تفکره
‫- همچون حرفی... ‫- آه، بس کن!
‫بسه! همین کافیه تا یک ‫خانواده رو محروم از...
‫کافیه؟
‫کافیه، آره، درسته
‫و اون داستانی که ذکر کردم
‫پست، طبقه‌زده، اغواگرانه
‫و پرنوگرافیک بود
‫پرنوگرافیک؟
‫چی به‌ت اجازه داده که با یک خانم...
‫درسته، متاسف ام
‫متاسف ام که این‌قدر احساس ‫توان‌مندی می‌کنی
‫خودت این‌جوری می‌گی
‫تا شق و رق راه بری و ادا و اطوار بیایی ‫و قیافه بگیری
‫می‌گی آموزش عالی مسخره‌بازیه
‫و خودت هم مثل یه چیز مسخره باهاش رفتار می‌کنی
‫همچین برخوردی باهاش داری و بعد ‫هم اعتراف می‌کنی
‫که خیلی هم بدت نمی‌آد سر کلاس ‫در حکم ریش‌سفید ظاهر بشی
‫فلان چیز رو قبول کنی، ‫فلان چیز رو رد کنی
‫دانش‌جوهات رو بغل کنی!
‫چطور همچین ادعایی می‌کنی؟ ‫چطور اون‌جا می‌ایسی و...
‫چطور گردن نمی‌گیری؟ ‫همین‌جا این کار رو کردی
‫بله! اعتراف کن!
‫تو عاشق قدرتی
‫عاشق به بیراهه رفتن، بدعت گذاشتن، ‫تخطی کردن
‫تخطی کردن از هر سنجه و معیاری که ‫برای ما مقرر شده
‫و به گمانت به چالش کشیدن این ‫شوق ریشخندزنی و ویران‌گری...
‫در درون خودت،خیلی جذاب و فریبنده‌ست!
‫اما آرزوهای دانشجوهاتون...
‫دانش‌جوهای سخت‌کوشی که می‌آن این‌‌جا...
‫جون می‌کنن تا بیان اینجا
‫آخه شما چه می‌دونید من چه هزینه‌ای دادم ‫تا بیام این‌جا
‫به ما ریشخند می‌زنید
‫روی تحصیلات اسم ‫تازه‌وارد-آزاری می‌گذارید
‫و از صندلی گرم و نرم ‫و نخبه‌پسندتون
‫به سردرگمی‌ها و امید و آرزوهای ما
‫می‌خندید
‫و بعد می‌نشینید اون‌جا و می‌گید، ‫«مگه من چه کار کردم؟»
‫اون‌وقت به من می‌گید ‫که آمال و آرزوهای شما رو درک کنم!
‫اما بگذارید بگم که...
‫که شما خیلی فرومایه هستید
‫و همین‌طور سوءاستفاده‌گر
‫و اگر یک جو از اون صداقت درونی ‫که در کتاب‌تون ذکر کرده بودید
‫در وجود خودتون بود
‫یه نگاهی به خودتون می‌انداختید و ‫اون ‌چیزهایی رو که من می‌بینم می‌دیدید
‫و همون‌قدری که من منزجر شدم، ‫شما هم می‌شدید. روز خوش
‫می‌شه یک لحظه صبر کنی؟ ‫خواهش می‌کنم
‫به نظرم روز خوشیه
‫چی؟
‫گفتی روز خوش
‫به نظر من امروز روزِ خوشیه
‫- راستی؟ ‫- آره، گمونم باشه
‫حالا چه اهمیتی داره؟
‫خب...
‫جوهرِ تمام روابط انسانی همینه
‫من یه حرف معمولی می‌زنم، ‫و تو پاسخ می‌دی
‫و حرف‌هایی که با هم رد-و-بدل ‫می‌کنیم ارتباطی به آب و هوا نداره
‫بلکه توافق ما بر سر ‫گفتگو کردن رو نشون می‌ده
‫راستش رو بخواهی، سر اینکه هر ‫دو انسان هستیم باهم هم‌داستان ایم
‫من سوءاستفاده‌گر نیستم
‫و تو هم که یه انقلابی دیوانه نیستی؟
‫ممکنه در موقعیت‌های خاصی باشیم
‫یا آمال و آرزوهامون در تعارض باهم باشه
‫اما هر دو انسان هستیم
‫و این یعنی که گاهی اوقات ‫کم و کاستی‌هایی داریم
‫اصلا، اغلب باهم ناسازگاریم
‫بیشتر کارهایی که می‌کنیم... ‫راست می‌گم
‫کارهایی که اسم اصول روش می‌گذاریم، ‫همه برای منفعت خودمونه
‫بیشتر کارهایی که می‌کنیم قراردادیه
‫درست می‌گی
‫گفتی اومدی به این کلاس تا درباره‌ی ‫آموزش یه چیزی یاد بگیری
‫نمی‌دونم بتونم درباره‌ی آموزش چیزی یادت بدم ‫یا نه
‫اما می‌تونم به‌ت بگم درباره‌ی آموزش [عالی] ‫چی فکر می‌کنم
‫و بعد خودت تصمیم بگیری
‫و لازم نیست با من دعوا راه بندازی
‫موضوع بحث من نیستم
‫و اگر هم اشتباه بکنم
‫گمون نکنم وظیفه‌ی شما باشه که ‫من رو اصلاح بکنید
‫من هم دلم نمی‌خواد تو رو اصلاح کنم
‫دوست دارم به‌ت بگم چی فکر می‌کنم
‫این هم اقتضای شغلمه
‫اگرچه قراردادیه، و ناقص، همون‌طور که ‫خود من ممکنه باشم
‫و بعدش
‫اگر تو بتونی شیوه‌ی بهتری نشونم بدی
‫می‌تونیم کار رو با اون شیوه پی بگیریم
‫درست مثل همین «روز خوبیه، مگه نه؟»
‫و گمان نکنم به جایی برسیم مگر...
‫مگر بپذیریم که هر دو انسان هستیم
‫و دشواری‌های خودمون رو داریم
‫معلومه که داریم، ‫عیبی نداره که
‫- حالا... ‫- صبر کن
‫بگو، گوشم با شماست
‫خب...
‫بگو، با من روراست باش
‫موقعیت من...
‫می‌خوام از زبان خودت بشنوم
‫اینکه چی می‌خوای، چه احساسی داری
‫گروه من
‫گروهت؟
‫آدم‌هایی که باهاشون هم‌صحبت می‌شم...
‫این‌که خجالت نداره
‫همه به راهنما نیاز دارن
‫همه باید خودشون رو در معرض ‫نقطه‌نظرهای گوناگون
‫قرار بدن
‫عیبی نداره که، لازمه
‫خوبه
‫خوبه، حالا
‫من و شما...
‫من و شما
‫الو؟
‫نه، می‌دونم این کار رو می‌کنن
‫می‌دونم می‌کنه، به‌ش بگو
‫می‌شه دوباره به‌ت زنگ بزنم؟
‫نه، پس به‌ش بگو مشکلی پیش نمی‌آد
‫به‌ش بگو فقط صبر کنه تا من
‫می‌شه دوباره زنگ بزنم؟
‫خب، نه، نه، نه،
‫خونه رو می‌گیریم، نه، نه، نه
‫مسئله‌ی بازپرداخت بیعانه نیست
‫آره، هیئت به زودی جلسه می‌گذاره
‫دارم به این شکایت رسیدگی می‌کنم
‫آره، همین الان. ‫برای همینه که...
‫به جری زنگ بزن. ‫الان نمی‌تونم حرف بزنم
‫باشه، خداحافظ
‫ببخشید، وسط صحبت بودیم
‫- یک لحظه ‫- داشتم می‌گفتم
‫گفتید که باید به توافق برسیم ‫که سر شکایت من صحبت کنیم
‫- درسته ‫- خب داریم صحبت می‌کنیم دیگه
‫این هم درسته. ‫ببین مفهوم کلی آموزش
‫توی جلسه‌ی استماع هیئت ‫علمی درباره‌ش حرف می‌زنیم
‫آره، اما می‌گم
‫الان هم می‌تونم خیلی راحت درباره‌ش حرف...
‫نه، گمونم باید مطابق رَوندش پیش بریم
‫یک دقیقه صبر کن
‫همون‌جور که خودتون گفتید، روند قراردادی
‫و حق با شماست... ‫عذر می‌خوام که...
‫بی‌ادبانه برخورد کردم. ‫حق با شماست
‫- یک لحظه صبر کن ‫- من واقعا باید برم
‫گیریم که، من به شرایط فعلی [ترفیع] علاقه داشته باشم
‫خیلی خوب، همه دارن
‫اما حرف من اینه که هیئت...
‫استاد، حق با شماست، ‫نمی‌خواد در [سر] من نفوذ کنید
‫- هرکی به راه خودش... ‫- نگاه کن، قراره...
‫اصلا نباید می‌اومدم این‌جا، به‌م گفتن...
‫یک لحظه وایستا، نه نه
‫این‌جا اصول و قواعدی داریم، ‫و قرار نیست...
‫دارم سعی می‌کنم نجاتت بدم
‫نجاتم بدید؟ ‫محبت کنید...
‫دارم می‌کنم، ‫دارم باهات رک و راست حرف می‌زنم
‫بیا حل و فصلش کنیم
‫- ازت می‌خوام بنشینی ‫- باید من رو ببخشید
‫نه، بنشین
‫انگار که هرکدوم‌مون... ‫یک دقیقه صبر کن
‫- بگذار برم! ‫- ادب داشته باش!
‫ولم کن برم! دست‌هات رو بکش!
‫چرا این‌قدر برافروخته شدی؟
‫یکی به دادم برسه!
‫خواهش می‌کنم!
‫یکی به دادم برسه!
‫می‌شه یک دقیقه باهاتون صحبت کنم؟
‫باشه
‫ببخشید
‫می‌شه یک پوستر بزرگ-اندازه ازش دربیارید؟
‫من... من...
‫ازت خواستم بیایی این‌جا...
‫خلاف عقل سلیم...
‫خیلی جا خوردم که ازم خواستین ‫بیام این‌جا
‫...ازت خواستم بیایی این‌جا
‫- خیلی جا خوردم ‫- آره، تردیدی ندارم
‫اگر مایل اید برم، همین الان می‌رم
‫بیا درست و حسابی جلو بریم، ‫نمی‌شه؟ احساس می‌کنم
‫من که از خدامه، برای همین هم اومدم
‫اما گمونم الان مایل باشید ‫که من برم
‫من نگفتم بری، ‫خودم گفتم بیایی
‫لزومی نداشت بیام این‌جا
‫نه
‫ممنون
‫بسیار خوب
‫اگرچه فکر می‌کنم صلاح
‫فکر می‌کنم به صلاحت باشه که...
‫- من... ‫- می‌شه گوش بدی؟
‫اومدم که گوش بدم
‫مامورین دادگاه ازم خواسته بودند ‫که نیام
‫- مامورین دادگاه؟ ‫- همچین سوالی برام عجیبه!
‫اما نیومدم این‌جا تا بفهمم صلاحم چیه!
‫- مامورین دادگاه؟ ‫- گمونم بهتره برم
‫- اصلا نباید... ‫- صبر کن! یک دقیقه صبر کن!
‫ممکنه؟
‫خواسته‌ی شما چیه؟
‫می‌خوام که بمونید
‫می‌خواهید که بمونم
‫- آره ‫- پس این‌طور
‫دوست دارم اگر می‌شه، به حرفم گوش بدی
‫ممکنه؟ خواهش می‌کنم
‫اگر این کار رو بکنی، من رو مدیون خودت کردی
‫ممنون
‫چی می‌خواهید بگید؟
‫نمی‌تونم...
‫هرجور حساب می‌کنم می‌بینم یک عذرخواهی ‫به‌ت بدهکارم
‫من این اتهامات رو چندین بار خوندم
‫کدوم اتهامات؟
‫هیئت علمی... ‫مگه اتهامات دیگه‌ای هم هست؟
‫هیئت علمی؟ ‫این‌ها اتهام نیستند
‫ثابت‌شده ان، حقیقت ان
‫اتهام نیستن
‫- این‌ها... ‫- هیئت...
‫این‌ها اتهام نیستند، ‫هیئت علمی...
‫بسیار خوب، بسیار خوب
‫الو؟ بله
‫نه، اینجا ام، بگو که...
‫نه، وقت ندارم تا...
‫البته که [او] داره، اما من...
‫نه، وقت ندارم
‫بگو آقای...
‫به جری بگو حال من خوبه ‫و فورا باهاش تماس می‌گیرم
‫خانمم، بله
‫مطئنم که داره، آره
‫ممنون، آره
‫خودم هم به‌ش زنگ می‌زنم
‫الان نمی‌تونم صحبت کنم
‫خیلی خوب، لطف کردی اومدی
‫ممنون
‫من مدتی...
‫مدتی وقت گذاشتم و این ادعانامه ‫رو خوندم
‫باید این کلمه رو برای من روشن کنید
‫- ادعانامه؟ ‫- بله
‫یعنی تفهیم اتهاماتی که...
‫- بسیار خوب، خیلی خوب ‫- به [متهم] منتسب می‌شه
‫نه، امکان نداره
‫منتسب کجا بود! همه‌چیز ثابت شده
‫- لطفا، یک لحظه صبر کن ‫- اصلا امکان نداره
‫اجازه می‌دی؟ از هرچیزی که ‫احساس می‌کنی مقررشده‌ست...
‫مسئله این‌جا احساس من نیست
‫نه احساسات من
‫بلکه احساسات زنان، مردان، ‫بالادستی‌های شماست
‫که رای دادند
‫و به این نتیجه رسیدند که ‫شما بی‌ملاحظه و گناهکار هستید
‫و کُرسی استادی به‌تون نخواهد رسید
‫و باید تادیب بشید
‫این حرفیه که هیئت علمی زده
‫این حرفیه که وکیل من زده، ‫به خاطر کارهایی که شما سر کلاس
‫و در دفترتون انجام دادید!
‫قراره من رو اخراج کنند
‫درستش هم همینه
‫متوجه نیستید، عیبی نداره
‫چی شما رو به این نقطه رسونده؟
‫نه جنسیت، نه نژاد، نه طبقه
‫بلکه اعمال خود شما. و الان هم خشمگین شدید!
‫از من خواستید بیام این‌جا، ‫فرمایش؟
‫می‌خواهید من رو اغوا کنید، ‫می‌خواهید من رو قانع کنید
‫می‌خواهید حرفم رو پس بگیرم، ‫من هم نمی‌گیرم
‫چرا باید پس بگیرم؟ ‫حرفم حرف حسابه!
‫لابد الان هم می‌خواستی ‫برام از زن و بچه‌ت بگی
‫از دوران حرفه‌ای‌ت
‫از این که بیست سال برای امروز ‫زحمت کشیدید!
‫اصلا می‌دونی برای چی کار می‌کردی؟
‫برای قدرت! قدرت! ‫متوجهی؟
‫بعد می‌نشینی اون‌جا و برای من ‫از خونه‌ت قصه می‌گی
‫و مدارس غیرانتفاعی، و امیتازات
‫و اینکه چطور حق خریدن کردن، و خرج کردن
‫و ریشخند کردن و احضار کردن داری، ‫و باقی قصه‌هات!
‫تمام این خبط و خطاهای احمقانه‌ت
‫همه‌ش محض امتیازاته!
‫و قرار هم نیست متوجه بشی، ‫غیر از اینه؟
‫بیست سال کار کردی تا بتونی من رو خوار کنی
‫و احساس می‌کنی که حق داری بابتش ‫دستمزد هم بگیری
‫خونه‌ت، همسرت...
‫بیعانه‌ی شیرین خونه‌ت!
‫تو بویی از احساسات نبردی؟
‫منظور من همینه
‫«تو بویی از احساسات نبردی؟»
‫استدلال نهایی‌ت اینه که...
‫وقتی طرفت رو نمی‌گیرم، ‫انسانیتم رو زیر سوال ببری!
‫تو بویی از احساسات نبردی؟
‫من مسئولیتی دارم
‫- در قبال؟ ‫- این نهاد
‫در قبال دانشجوها، گروهم
‫- گروهت؟ ‫- بله
‫چون من نه برای خودم، ‫که برای گروهم حرف می‌زنم
‫از طرف کسایی از دل‌رنجه‌های من ‫رنج می‌برن...
‫از طرف اون‌هایی که، حتی اگر خودم مایل بودم ‫که...
‫ببخشم؟ فراموش ‫کنم؟ نادیده گرفتن...
‫- رفتار من؟ ‫- کار اشتباهی می‌بود
‫حتی اگر خودت می‌خواستی من رو ببخشی؟
‫- کار اشتباهی می‌بود ‫- مگه چه روی می‌داد؟
‫- چه روی می‌داد؟ ‫- بله
‫- یعنی اتفاق می‌افتاد؟ ‫- بله
‫محض رضای خدا بگو!
‫خیال کردی چه خری هستی؟
‫تو دنبال مقامی
‫دنبال قدرت نامحدودی تا ‫حرفت رو به کرسی بنشونی
‫تا راضی بشی... ‫با سوال کردن، امتحان گرفتن
‫- لاسیدن... ‫- من هیچوقت...
‫یک لحظه مجال می‌دی؟
‫«12م. روز خوبی داشته باشی عزیزم»
‫«15م، این‌قدر دلربا نباش»
‫«17م آپریل، ‫کاش شما دخترها می‌اومدید این‌جا»
‫حواسم بود
‫کل این ترم زیر نظر داشتمت، استاد
‫نشستید و بلند شدید
‫و از امتیاز پدرانه‌تون ‫سوءاستفاده کردید
‫و محض رضای خدا، ‫این اگر تجاوز نیست پس چیه؟
‫از من خواستید بیام این‌جا تا چیزی رو که ‫نمی‌فهمم
‫برام توضیح بدید
‫اما من اومدم این‌جا تا یه چیزی رو ‫برای شما روشن کنم
‫تو خدا نیستی!
‫می‌پرسی چرا اومدم؟
‫اومدم یه چیزی یادت بدم!
‫و اون کتابت
‫نمی‌خواهی از کتابت حرفی بزنی؟
‫خیال می‌کنی داری چراغ راه رو می‌دی دستم؟
‫[مردک] خیره‌سر پُشت‌به‌سنت
‫البته نه
‫پشت به سنت حسنه‌ی ‫پرسش‌گری
‫و شک‌گرایی معقول
‫و بعد می‌گی به ‫مباحثه‌ی فکریِ آزاد اعتقاد داری؟
‫تو به هیچی اعتقاد نداری
‫از بیخ و بن بی‌اعتقادی
‫من به آزادی اندیشه اعتقاد دارم
‫نه بابا؟ راستی؟
‫آره، دارم
‫پس چرا تصمیم هیئت مبنی بر رد صلاحیتت رو
‫زیر سوال می‌بری؟
‫چرا تعلیقت رو زیر سوال می‌بری
‫به قول خودت به آزادی اندیشه اعتقاد داری
‫خیلی خوب
‫به آزادی اندیشه اعتقاد داری، و یک خونه
‫و امتیازات ویژه برای بچه‌ت همچنین شغلت
‫و من می‌خوام به‌ت بگم که
‫نه به آزادی اندیشه،
‫ که به یک...
‫سلسله‌مراتب محافظت‌شده‌ی ‫نخبه‌گرا باور داری که به‌ت پاداش بده
‫و [این نظام] به چشم دلقک به‌ت نگاه می‌کنه
‫و تو از این دستگاهی که اجاره‌ی خونه‌ت ‫رو می‌پردازه نفع می‌بری و ریشخندش می‌کنی
‫اشتباه می‌کنی
‫اشتباه نمی‌کنم
‫اشتباه می‌کنی
‫خیال می‌کنی من لبریز از نفرت ام
‫می‌دونم درباره‌م چی فکر می‌کنی
‫راستی؟
‫البته
‫لابد فکر می‌کنی من یه جوان وحشتزده‌، ‫سرکوب‌شده، گیج و مطرود ام
‫با تمایلات جنسی بلاتکلیف
‫که دنبال قدرت و انتقام می‌گردم، هان؟
‫درسته
‫این‌جوری بهتر نشد؟
‫این اولین لحظه‌ایه که احساس می‌کنم
‫داری با احترام باهام برخورد می‌کنی
‫چونکه راستش رو به‌م گفتی
‫حتما می‌دونی که به هوای ‫انداختن یه نگاه تحقیرآمیز این‌جا نیومدم
‫چرا باید نگاه تحقیرآمیزی ‫به‌ شما داشته باشم؟
‫بدبیاری شما، هیچ سودی به حال من نداره
‫اومدم این‌جا
‫چرا که افتخار دادید و من رو احضار کردید
‫اومدم این‌جا یه چیزی بگم...
‫البته اگر اجازه هست...
‫اینکه فکر می‌کنم
‫فکر می‌کنم شما اشتباه کردید
‫فکر می‌کنم اشتباه بدی کردید
‫الان از من متنفرید؟
‫- آره ‫- گوش کنید، استاد
‫شما این‌قدر از قدرت [من] بیزارید
‫که جایی برای هیچ‌گونه گفتگوی آزاد نمی‌مونه
‫نه که نامحتمل باشه ها، کلا محاله
‫- غیر از اینه؟ ‫- آره، همین‌طوره
‫چیزی که به نظر شما خیلی بی‌رحمانه می‌آد
‫فرایند عینی گزینشیه که
‫من و گروه من هرروز زندگی‌مون ‫باهاش روبرو می‌شیم
‫برای راه‌یابی به مدرسه
‫تو آزمون‌ها، تو رتبه‌بندی‌های کلاسی
‫شما نوشتید که آموزش یعنی تازه‌وارد-آزاری
‫ولی ما برای راه‌یابی به این مدارس ‫زحمت می‌کشیم
‫و برخی‌مون باید بر تبعیض‌ها چیره بشن
‫[تبعیض] اقتصادی، جنسی، ‫تصورش رو هم نمی‌کنید...
‫و متحمل اهانت‌هایی می‌شن که امیدوارم ‫شما و عزیزان‌تون
‫برای راهیابی به این‌جا هیچ‌وقت باهاش روبرو ‫نشید
‫اون هم برای تعبیر رویای آرامشی که ‫شما هم به دنبالش هستید
‫و ما، هر لحظه با خطر...
‫محروم شدن از این [رویا] سر و کار داریم
‫محروم شدن به دست؟
‫به دست مدیریت، اساتید، شما
‫با یک نمره‌ی کم که ما رو از ‫فارغ التحصیل شدن می‌اندازه
‫با یک پاسخ درهم یا من‌درآوردی
‫که به نظر شما خیلی جالب نمی‌آد
‫نمی‌فهمم
‫اتهامات [وارده] من ناچیز نیستند
‫می‌بینید که در یک چشم به هم زدن ‫پذیرفته شدن
‫یه جوک با ته‌رنگ جنسی
‫ادبیاتی که به کار گرفتید
‫سهل‌انگاری کلامی و جسمی
‫شما می‌گید بی‌معناست، ‫درک می‌کنم
‫من با شما فرق دارم
‫دست گذاشتن رو شونه‌ی یک نفر...
‫هیچ غرض جنسی‌ای پشت این کار نبود!
‫من می‌گم که بود!
نمی‌خواید بفهمید که
‫تصمیم بودن یا نبودنش به عهده شما نیست؟
‫منظورت رو می‌فهمم
‫مطلبی که به‌ش اشاره می‌کنی، ‫خوبی زیاد داره
‫راستی؟
‫ولی به این معنا نیست که ‫اگر در جایی کوتاهی کردم
‫توان جبرانش رو نداشته باشم
‫یعنی خودت رو از اتهام...
‫سوءاستفاده‌ی جنسی مبرا می‌دونی؟
‫باید بگم که...
‫همون‌جور که گفتم، ‫برای یادگیری هنوز اون‌قدر پیر نشدم
‫و می‌تونم یاد بگیرم
‫خودت رو بی‌گناه می‌دونی؟
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن! ‫بیا برگردیم عقب...
‫نه! مردک احمق!
‫خیال کردی من کی ام؟ ‫با یک لبخند خام می‌شم؟
‫احمق وراج، خیال کردی ‫من دنبال تلافی ام؟
‫دنبال تلافی نیستم، ‫دنبال تفاهم ام
‫- راستی؟ ‫- بله
‫چه فایده؟ دیگه تموم شد
‫تموم شد؟ چی؟
‫شغلم
‫شغلت
‫پس می‌خوای درباره این حرف بزنی
‫بسیار خوب، حالا اگر این امکان وجود داشت
‫که گروه من از شکایتش صرف نظر کنه چی؟
‫- چی؟ ‫- همین
‫چرا؟
‫فکر کن، از سر دوستی
‫- از سر دوستی؟ ‫- آره
‫در ازای چی؟
‫خب، در ازای هیچی
‫آخه چه نتیجه‌ای برای ما داره؟
‫- نتیجه؟ ‫- آره
‫- هیچی ‫- همین دیگه
‫نتیجه‌ای برای ما نداره، متوجه اید؟
‫- آره ‫- کلمه‌ی کوچکیه، استاد
‫«بله، متوجه ام»، و خواهید بود
‫با هیئت حرف می‌زنی؟
‫با هیئت؟
‫بله
‫معلومه که نگرانش هستید، ‫اما ممکنه
‫چجوری؟
‫در چه صورت؟ ‫این [رو بگید] دوستانه‌تره
‫در چه صورت؟
‫البته که، باور کنید، متوجه خشم شما هستم
‫و این‌طور نیست که احساسش نکنم
‫گرچه به نظرم خشم به جایی نیست
‫اما به روی خودم نمی‌آرم
‫بسیار خوب، من یک فهرست دارم
‫فهرست
‫ما این‌جا یکسری کتا مورد سوءظن داریم
‫چی؟
‫- خیلی عجیب و غریبه؟ ‫- باورم نمی‌شه...
‫لازم نیست شما باورت بشه
‫- آزادی آکادمیک... ‫- بالاخره یکی کتاب‌ها رو انتخاب می‌کنه...
‫اگه شما می‌تونید انتخاب کنید، ‫بقیه هم می‌تونن
‫- نکنه تو خدایی؟ ‫- نه، خطرش این‌جاست...
‫شما خط مشی دارید، ‫ما هم دارید
‫نه احساساتت برام جالبه، نه انگیزه‌ت
‫فقط با اعمالت کار دارم
‫اگه می‌خواهی با هیئت حرف بزنم
‫این فهرستمه
‫خودت یک انسان آزادی، تصمیم بگیر
‫به گمونم بتونی...
‫خودم بلدم بخونم، ممنون
‫لازمه که در یک‌سری از متون بازنگری بشه
‫متوجه ام
‫ما جوابگوی هر موردی که...
‫- بگذار یه نگاهی بکنم ‫- گمونم باید
‫دارم خواسته‌های شما رو می‌خونم ها! ‫خب؟
‫پس می‌خواهید کتاب من هم ممنوع بشه
‫- نخیر ‫- این‌جا نوشته که...
‫فقط می‌خواهیم به عنوان یک نمونه ‫کتاب دانشگاهی
‫از فهرست برنامه درسی خارج بشه
‫برو بیرون
‫اگه از این مسئله‌ی شخصی دل بکنی...
‫گورت رو از دفتر من گم کن
‫دوباره [فهرست رو] بررسی می‌کنم
‫- خیال کردی می‌تونید... ‫- می‌تونیم، و می‌کنیم
‫حمایت ما رو می‌خواهی؟ ‫راهش فقط همینه
‫- ممنوع کردن کتابم؟ ‫- درسته
‫- این‌جا دانشگاهه ها! ‫- ما یک بیانیه هم داریم
‫بیانیه داریم
‫نه! جای بحث نداره!
‫متاسف ام! متاسف ام!
‫نمیدونم چه فکری با خودم می‌کردم
‫بگذار یه چیزی به‌ت بگم
‫من یک آموزگارم
‫اسمم روی در هست
‫و سر کلاس درس می‌دم، کار من اینه
‫یک کتاب نوشتم و اسمم روشه
‫و یک روزی پسرم اون کتاب رو می‌بینه
‫و یک مسئو...
‫نه، متاسف ام، یک مسئولیتی ‫در قبال خودم...
‫پسرم و حرفه‌م دارم
‫دو روزه که خونه نرفتم
‫می‌دونی چرا؟ ‫چون فکرم مشغول این ماجراست
‫نرفتید خونه؟
‫اگه خیلی برات جالبه، ‫تو هتل مشغول فکر کردن بودم
‫خونه نرفتید
‫فکر می‌کردم، فهمیدی؟
‫و یک بدهی به‌ت دارم، ‫حالا می‌فهمم
‫تو خطرناکی
‫خطاکاری، و وظیفه‌ی من نه آوردن جلوی توئه
‫وظیفه‌ی من همینه، آره
‫حق کاملا با توئه
‫می‌خواهی کتاب من رو ممنوع کنی؟
‫برو به جهنم!
‫اون‌ها هم هرکاری دلشون می‌خواد با من بکنن
‫دو روزه که نرفتید خونه!
‫گمونم خودم الان گفتم
‫بهتره اون تلفن رو جواب بدید
‫گمونم باید تلفن رو بردارید
‫بله
‫آره، مجبور شدم... نگرانم شدی؟
‫نه خوبم، خوبم جری
‫یه کمی قاطی کردم...
‫اما نشستم این‌جا و حلش کردم
‫خوبم، نگران نباش
‫یه کمی سردرگم بودم
‫اما نشستم این‌جا...
‫و به گمونم همچین بی‌حکمت هم نباشه
‫به قیمت شغلم تموم می‌شه، خیالی نیست
‫پس حتما اون شغل ارزشش رو نداشته
‫به گریس بگو دارم می‌آم خونه، همه‌چیز مرتبه
‫چی؟ منظورت چیه؟
‫جری...
‫جری... اون‌ها... کی؟ کی ان؟
‫چه کار می‌تونن بکنن؟
‫نمی‌تونن همچین کاری بکنن
‫آخه چطوری؟
‫همین‌جا پیش منه
‫جری...
‫جری، نمی‌فهمم
‫آخه یعنی چی؟
‫خیال کردم می‌دونستی
‫چی؟ یعنی چی؟
خیال داشتی به من تجاوز کنی
‫با توجه به قانون...
‫چی؟
‫تو می‌خواستی به من تجاوز کنی
‫من داشتم از این دفتر می‌رفتم بیرون، ‫و تو خودت رو چسبوندی به من
‫بدنت رو فشار دادی به بدن من
‫گروهم به وکیل‌تون گفته که ‫احتمالا اتهامات جنایی رو پیگیری کنیم
‫از منظر قانونی، مطلع شدم که، ‫به این کار می‌گن ضرب و جرح
‫نه
‫بله، و همچنین اقدام به تجاوز، درسته
‫برو بیرون!
‫البته، فکر می‌کردم بدونی
‫باید با وکیلم حرف بزنم
‫آره، شاید لازم باشه
‫الو، من...
‫آره، الان زنگ زد
‫الان نمی‌تونم حرف بزنم، عزیزم
‫- بیرون! ‫- زنته؟
‫هرکس که باشه، به تو مربوط نیست
‫بیرون
‫الان نمی‌تونم حرف بزنم، جونم
‫نه، نه، نه. ‫طوری نمی‌شه
‫برو بیرون!
‫- دارم می‌رم ‫- خوبه
‫راستی، زنت رو «جونم» صدا نزن
‫چی؟
‫شنیدی که، گفتم زنت رو «جونم» صدا نزن
‫به نظرت جالبه؟
‫نه!
‫جنده کوچولوی پتیاره!
‫بیا این‌جا ببینم، بیا این‌جا
‫بیا...
‫- بیا این‌جا! ‫- نه!
‫با این‌همه خوبی که در حقت کردم ‫خیال کردی می‌تونی...
‫من رو به خاک سیاه بنشونی؟
‫سربه‌سر من می‌گذاری؟
‫آره؟ آره؟
‫بیا ببینم!
‫تجاوز؟
‫به تو تجاوز کردم؟ ‫من رو دست می‌اندازی؟
‫من کلاهم بیفته رو سر تو نمی‌آم برش دارم!
‫- قحبه‌ی فسقلی! ‫- نکن! نکن!
‫ای خدا
‫آره، درسته